We zijn nu 2 dagen thuis en met dit verhaal ronden we het geheel op deze weblog af. Het afronden voor onszelf zalnog een hele tijd duren vrees ik. Het liefst gingen we weer terug om steeds even om het hoekje te kijken.De vlucht naar huis verliep heel rustig en vlot,op schiphol zat de gate vlak bij de douane waar we onze familie al zagen staan. De koffers lagen ook al op de band behalve die van Svenja, zij navragen maar ze gaven aan dat alles op de band lag en er geen bagage meer was.Formulier invullen met alle gegevens en voor de zekerheid toch nog even wachten. Dat werd beloond want er was een koffer over van de bagage van de crew en dat bleek gelukkig die van Sven te zijn. Inmiddels waren we een half uur verder dat was jammer want we wilden heel graag door de douane.Eindelijk was het dan zover, blij elkaar weer te zien maar ook met verdriet in ons hart. Sven deed voor de dounane de simkaart in de telefoon of we hadden KENIA al aan de telefoon of we goed waren aangekomen, de jongens maakten zich bezorgd. Zaterdagavond en zondag was het erg druk met Sms en telefoon, nu wordt het wat rustiger en zijn ze ook meer tot rust gekomengelukkig. Wij voelen ons nog steeds vreemd maar we hebben gelukkig alle filmpjes en foto's waar we op kunnen kijken als we ze erg missen. Mama leah en Francis belde ook nog zondagavond,net op dat moment wilde ik hun bellen heel toevallig.Zondag aanloop gehad en al foto's gekeken met elkaar voor een algemene impressie. We moeten ales nog ordenen in een samenhangend geheel met mooie muziek op een CD. Ik voel me een tikkeltje beschaamd als ik alle overvloed hier weer zie die wij hebben. Het blijft niet te verteren dat er zo'n verschil is in de wereld. We beseffen vaakveel te weinig hoe dankbaar we hier voor moeten zijn, ik hoop dat ik hier straks weer mee om kan gaan als klanten zich weer druk maken om allerleifutiliteiten. Ik zie er tegenop om woensdag weer aan het werk te moeten, hopelijk krijg ik iets respijt om weer te wennen of misschien is het beter gelijk weer voor de leeuwen geworpen te worden? Op dit moment voelt mijn hoofd leeg en heb ik het idee dat ik niets meer weet, hopelijk komt dat weer bovendrijven zodra ik weer aan de telefoon zit! Zondag vroegen de kinderen aan Raymond of ze die dag een ballon kregen, helaas waren ze alemaal op maar hij had ze opgespaard en heeft die aan de kleintjes gegeven, dat vinden we zo lief en ontroerend die zorg voor elkaar. De mentaliteit van mensen die geen welvaart kennen is een echte eye-opener voor hoe het ook kan, want delen maakt gelukkiger zelfs als je zelf bijna niets hebt. Het delen vanvriendschap enliefde met kinderen die dat zo nodig haddenheeft ons gelukkig gemaakt, zoals ik aan het begin al zei :'' wil je gelukkig zijn wees het dan''. Met hart en ziel kunnen we bevestigen dat we dat meer dan zijn na deze prachtige ervaring en de traantjes die daar ook mee gepaard gaan maken het geheel nog waardevoller.....................................