Zaterdag 18-06-2011

Vandaag naar Kilifi geweest met Raymond om zijn huis te bezoeken. Hij verlangde erg naar huis en wilde ons dit graag laten zien. Francis stond er op dat we met een taxi naar de opstapplaats zouden gaan, wij vonden het niet nodig maar hebben het maar zo gelaten. Hij wilde dit perse voor ons betalen. Vanaf daar zouden we met een gewone bus gaan maar die reed op gezette tijden terwijl de matatu al klaar stond dus daar met gemengde gevoelens ingestapt. Op sommige stukken rijden ze echt hard en halen op het nippertje in, echt fijn vond ik het niet maar heb het losgelaten en erop vertrouwd dat het goed zou komen, wat ook is gebeurd gelukkig. Toen we bijna op de plaats van bestemming waren lag er een truck gekanteld dwars over de weg, nou een matatu gaat echt niet wachten tot het is opgelost.We kregen duswe een mooie landelijke alternatieve route over een zandweg vol grote hobbels en kuilen. De weg ging langs afgelegen huisjes van leem, de kinderen die daar wonen stonden allemaal langs de weg te zwaaien. Normaal komt er geen kip voorbij en nu een bontestoet van matatu's dus dat was natuurlijk kaasje voor ze. Het was een prachtig ritje en we genoten weer met volle teugen van het feit dat de reis niet verliep zoals gepland. We vinden dit elke keer erg leuk en gaan ervoor zitten, alleen het ontbijt van die morgen werd nog een keer genuttigd want het was echt geen weg voor auto's. In het dorp aangekomen zijn we met een tuktuk naar Samuel gereden die daar op kostschool zit, hij heeft het erg naar zijn zin .Hij is heel blij met de boeken die we voor hem hebben gekocht, het helpt hem om goed te kunnen leren. Toen weer met de tuktuk naar Ray's huis daar zat de hele familie al klaar voor ons, er werden stoeltjes gepakt en we werden onder een grote mangoboom gezet. Na een tijdje kwam vaders erbij die goed Engels spreekt omdat hij leraar op een basisschool is. We gaven aan dat we cadeautjes hadden voor iedereen, die kwamen ze ophalen zonder uit te pakken. Er wordt ook verder niets meer over gezegd, je ziet ze alleen later trots in de rondte lopen met wat ze gekregen hebben. We hebben een tijdje onder de boom gezeten toen vader het nodig vond om binnen te gaan zitten, dus alle stoeltjes opgepakt en naar binnen. De vraag of we iets wilden drinken, ja dat leek ons lekker, we zeiden dat water of thee goed was maar nee er moest fris komen. Broertje van Ray werd naar de winkel gestuurd om dit te halen, niet echt dichtbij. Inmiddels vond vader het toch wel warm binnen dus weer naar buiten met alle stoeltjes en dit keer ook de tafel. Alle familiefoto's gekeken en toen eindelijk na ongeveer 1,5 uur kregen we iets te drinken. Vader wilde graag alles laten zien dus hebben we een rondleiding gehad over hun land en het ‘'dorpje ‘' waar ze wonen, er is een grote basisschool voor de kinderen uit de buurt alleen de broertjes en het zusje van Ray gaan daar niet omdat hij de school niet goed genoeg vindt. Het huis waarin ze wonen is van grote grijze stenen, onafgewerkt en de vloer is de rode aarde van buiten. Het is heel basic en er is geen stromend water en elektriciteit, de wc is een hutje in de tuin met een gat in de grond, je kunt goed ruiken wat je voorgangers er hebben achtergelaten. Vader heeft 2 vrouwen en 2 gezinnen, in het weekend is hij in dit gezin en door de week bij het andere, in het totaal zijn er 10 kinderen. Pa is al 70 jaar en geeft om die reden nog steeds les, 10 schoolgaande kinderen is niet niks. Raymond voelt zich niet happy met de situatie maar hij kan er niets aan veranderen, de omstandigheden zijn zoals ze zijn. Ze hebben een paar jaar gelden besloten te verhuizen naar het platteland uit de stad, de kinderen presteren nu beter op school. De plek waar ze wonen is prachtig, heel landelijk en rustig. Ze verbouwen mais die ze zelf drogen, afhalen en vermalen tot meel om ugali van te maken. Het eten wordt bereid op een vuurtje met wat potten, heel primitief. Toen de lunch gereed was werden we verzocht weer naar binnen te gaan, dus hele meubilair weer naar binnen, er waren niet genoeg stoelen dus ik zei laat moeders maar hier zitten, maar nee dat was niet de bedoeling ze moest serveren en niet met ons mee-eten, we voelden ons daar erg ongemakkelijk bij. Ze mocht even komen bidden en toen gingen we eten met pa,Ray en zijn beste vriend die ook op bezoek was. We aten een eigen kip, die nu was geëindigd als boutje op ons bord, ugali en lekkere zoute spinazie. Het was erg lekker en als toetje hadden we veel banaan en mango. Elke keer als er iets nodig was werd de familie geroepen, we hadden daar wat moeite mee. Voor en na het eten kwamen ze langs met een grote bak en een kan water om de handen te wassen. Na het eten werd er een rieten mat buiten op de grond gelegd om daarop uit te buiken. De jongens gingen cashew noten roosteren in een vuur om ons die te laten proeven. Waar hun wonen staan heel veel cashewnoot bomen en er is een grote fabriek die ze verwerkt, we hebben ze vers van de boom gegeten. Ze moeten eerst in het vuur om de olie te verbranden anders krijg je wonden in je mond. Het was heerlijk zo vers en direct van de boom hebben we ze nog nooit gegeten! Om ongeveer 15.00 uur werden we weer opgehaald met de tuktuk die ons had gebracht en gingen we naar het strand waar Ray altijd voetbalde en zwom toen zijn been nog goed was. Het was net een droom, prachtig wit zand, helder blauwe zee met rotsen. We hebben een heel eind gelopen op het strand, door de zee langs de rotsen en leuke foto's gemaakt. Op een gegeven moment waren we op de hoogte van de stad en zijn toen naar boven gegaan om naar de opstapplaats te gaan van de matatu, Ray moest eigenlijk om 17.00 uur terug zijn maar dat gingen we al niet meer redden. Voldaan en blij zijn we toen naar huis gegaan met een matatu die heel erg hard reed en riskant inhaalde, was dan ook blij dat Mombasa in zicht kwam en hij snelheid moest minderen. In de overstap matatu naar APDK had Sven sjans met de jongen die het geld int, hij vroeg haar van alles maar ze verstond het niet dus hij tig keer herhalen maar ze begreep er niets van, de hele matatu ging zich ermee bemoeien en zeiden tegen hem omhaar met rust te laten.Ga eerst maar eens lessen Engelsnemen voor je een meisje aan de haak wil slaan, grote hilariteit. Wij lagen ook in een deuk. Het is heerlijk iedereen bemoeit zich hier altijd met alles en iedereen. Het was een geweldige dag , we hebben enorm genoten van deze unieke kans om een dag deel uit te maken van een Afrikaans gezin op het platteland, zonder toeristische opsmuk.

Svenja en Petra

Zondag 19-06-2011

Vandaag dagje strand en niks doen wat wel raar is want onze dagen zijn echt heel vol en zijn steeds in de weer wat heel fijn is. Arianne en Mike nu echt gedag gezegd die gingen met de trein naar Nairobi . In de namiddag ballonnen uitgedeeld in APDK ze waren door het dolle heen toen ze ons zagen, het is zo leuk als ze je zo ontvangen. Tijdje gekletst bij de jongens ook met Mohammed, die had het idee opgevat om zijn school af te maken en dan in Nederland een vrouw te gaan zoeken die hij zou aan bekeren tot het moslim geloof. Wij lachen en aangeven aan dat we hem weinig kans gaven, hij keek helemaal beteuterd. Hij zei ook maar ze moet ook ugali kunnen maken want jullie eten daar allemaal rare dingen zoals kikkers en enge beesten. We lagen in een deuk en zeiden dat ze dat in China doen en dat de doorsnee Nederlander alleen maar AGVtjes eet en er vaak niet veel anders op tafel komt, nou daar was hij dan wat geruster op. We hebben ook nogmaals duidelijk gemaakt dat Nederland misschien een paradijs mag lijken maar dat wij ook hard moeten werken voor ons geld en het niet komt aanwaaien en dat hij waarschijnlijk gelukkiger wordt met een leuk Afrikaans vrouwtje van het zelfde geloof. Na dit interessante gesprek iedereen welterusten gezegd en de nodige knuffels ontvangen en uitgedeeld en naar huis om vroeg naar bed te gaan voor de safari morgen!

Svenja en Petra

Maandag 20-06-2011

De safari was geweldig, deze week meer details. We hebben van iedere minuut genoten en gezien wat we graag wilden!!!

Svenja en Petra