Donderdag 23-06-2011

Het was weer bingodag, eigenlijk hebben we best veel themadagen. De meiden waren net gek we hadden allemaal heerlijke tutdingen en vanavond was het net een beautysalon toen we ze welterusten wenste. Ze waren druk in de weer met alle spulletjes en spiegeltjes. Nageltjes werden gelakt en huid ingesmeerd. De jongens waren met erg veel vandaag maar het verliep goed de verdeling ging eerlijk en was goed in balans, iedereen was dik tevreden. De kleintjes kregen ballonnen en kleurplaten dus die waren ook weer happy. Het is een raar idee dat het volgende week onze laatste week alweer is, willen er niet teveel aan denken maar af en toe komt het voor bij in onze gedachten. Een fijn vooruitzicht is het niet echt om eerlijk te zijn, het is natuurlijk heerlijk om onze familie weer in de armen te sluiten maar het liefst zouden we ze hierheen halen en blijven, er is zoveel werk te doen hier. Vandaag kwam Silas, de jongen van de shirts kopen, bij ons zitten. Hij vertelde dat hij ons erg zal missen, hij waardeerde onze manier van werken omdat wij het met ons hart doen en ons volledig geven aan de kinderen. Eerlijk gezegd kunnen we niet anders als je dingen niet uit bezieling doet dan heeft het geen waarde. Verbaasd waren ze ook dat we zo hard werken en meehelpen, lijkt me niet meer dan normaal maar was fijn om te horen en we werden er verlegen van. Hij is zelf ook heel erg betrokken en geeft zijn hart aan de kinderen en de mensen die het nodig hebben, hij wil in het leven ook echt iets betekenen voor de gemeenschap. We hebben hier al aardig wat bijzondere momenten gehad waar het soms best emotioneel wordt. De vriendschap is overweldigend en warm, de mensen zijn verre van oppervlakkig, ze zijn zich terdege bewust van het leven met alle ups en hier vooral veel downs. De laatste maken je mens en laten je voelen ook al doet dat vaak pijn. Je neemt het leven niet voor lief, door downs leer je dankbaar te zijn en je zegeningen te tellen. Vandaag kwam de fotograaf weer langs in APDK, eens in de zoveel tijd laten ze foto's maken. Ze dossen zich helemaal op met de vreselijkste combinaties, medailles om hun nek. De jongens zijn al rond de 18 maar het blijft verbazingwekkend wat ze allemaal nog leuk vinden. De kleurplaten die heel kinderachtig zijn, ballonnen, kitschringen ze vinden het allemaal geweldig. Als we vroeger in het pannenkoekenhuis aan een jongen van een jaar of 10 vroegen of hij een kleurplaat wilde, werd je aangekeken of je niet goed bij je hoofd was, hier hoef je daarvoor niet bang te zijn, ze vinden alles leuk al is het spuuglelijk. Volgende week trakteren we op kip en patat, donderdag moeten we een heleboel aardappels schillen.

We gaan er een leuk afscheidsfeestje van maken!!

Svenja en Petra

Vrijdag 24-06-2011

Vroeg naar de stad voor de schoolboeken, pin van barclays deed het nog steeds niet toen met een tuktuk naar een andere barclays en voor de zoveelste keer moesten wij vertellen hoe hij moest rijden, we hebben dit echt regelmatig dat wij de weg weten en de bestuurder niet, nou ja. Vanmiddag was het weer speeltuintijd, ook de grote meisjes waren van de partij en wilden schommelen en geduwd worden. De meiden hebben het licht gezien en zijn helemaal vrolijk en gezellig. De speeltuin is deels voor de kinderen die echt zelf niets kunnen maar het blijft voor hen toch merendeels kijken naar de anderen die zich wel redden. Tillen op de toestellen is bijna geen doen, de kinderen geven niet mee en hebben vaak ook nog spasmes en om ze dan op een toestel te krijgen is vaak een enorme klus .We proberen het wel maar mijn rug zegt af en toe ho,ben ook een 20 meer. Soms is het allemaal teveel actie en spugen ze de lunch eruit. Ik ben van de afhankelijke kinderen de plaspietrus, ze hebben me altijd bij de benen omdat ze weten dat ik ze gelijk help met een pot of plasfles. Soms staan ze anders heel lang te wachten voor ze worden geholpen en hebben ze alweer in de broek geplast. Ik vind dat als een kind aangeeft dat hij moet plassen hij moet worden geholpen, het kind kan het zelf niet hij is totaal afhankelijk. Joshua roept altijd Pietrus Come, en dat come zegt hij zo heel zacht in een soort zucht, nadrukkelijk en heel grappig. Soms loop ik continu heen en weer naar de wc en de therapie. Ik kan ze niet laten wachten ook als ze 's middags alle stellages op half zeven hebben hangen dan verlos ik ze van al dat ijzer. Ze zitten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met die stellages en dan de hitte erbij, is geen pretje. Ze vinden het heerlijk als ze vrij zijn en geen strakke en knellende hulpstukken hebben soms ook nog met dik verband erbij. Joshua zegt altijd that's nice. Soms dan hebben ze nare drukplekken, het is allemaal best primitief. Ze doen alles om de kinderen aan het lopen te krijgen, of dit voor alle kinderen een voordeel is blijft een vraag maar het is natuurlijk wel het proberen waard.

Svenja en Petra

Zaterdag 25-06-2011

Mijn moeder en oma is vandaag 70 jaar geworden! We hebben haar verjaardag bij Belia gevierd. We zijn naar haar toe gegaan, het was ruim 2 uur rijden. Onderweg lag er in een duister plaatsje, met veel dames van lichte zeden, een blanke onder in de zee, hij bewoog niet echt meer. Het hele dorp rende erheen. De reis ernaar toe is prachtig een deel hadden we vorige week al gedaan maar nu moesten we nog een heel stuk verder. Het kindertehuis ligt in het bos en herbergt 116 kinderen van alle leeftijden. Het is opgezet door Italianen en heet GOD OUR FATHER. Ze hebben een eigen school, heel veel dieren en een overvloed aan eten. De kerk en sponsors zorgen heel goed voor dit tehuis het ontbreekt ze aan iets, behalve een familie wat natuurlijk een groot gemis is. Het was allemaal goed georganiseerd maar voor mijzelf vind ik het te groot, de kinderen hebben geen familiegevoel. We hadden ook direct een heleboel kindjes aan de armen hangen en ze waren echt met knuffels druk om voor te zorgen. Een kindje droeg de beer in een draagdoek zoals moeders dat hier met baby's doen, op een gegeven moment zat de beer met het hoofd onder was heel schattig. Svenja zei al dat ze op school had geleerd dat vaak een uiting is van een gemis aan gezinsleven, ze willen dan zelf voor iets zorgen en het zo projecteren. We hebben een rondleiding gehad van Belia en zijn toen naar kamer gegaan voor de cadeautjes, we hebben voor haar gezongen en ook voor jou mam, het staat op de video. Na de middag weer naar huis en rond 15.00 uur weer terug in APDK. De rest van de middag daar doorgebracht, grappig genoeg werd ook daar een verjaardag gevierd. Een jonge moeder die vroeger in APDK is gerevalideerd vierde er de verjaardag van haar zoon die 1 jaar oud werd. Ze is nog wel licht gehandicapt maar wilde op deze manier haar dankbaarheid tonen, het was wel bijzonder want het voelde toch als een verjaardag ook zijn we zo ver weg van jou mam. De kinderen kregen een stuk verjaardagstaart, limonade en zakjes met lekkere dingen, leuk dat iemand dit op deze manier met de kinderen deelt, heel bijzonder!

Na een aantal potjes skipbo weer naar huis en lekker gegeten en fijn gepraat met onze Afrikaanse familie.

Svenja en Petra

Zondag 26-06-2011

Vanmorgen voor de laatste keer naar de kerk hier, de vrouwen waren verantwoordelijk voor de dienst en het was een groot feest, iedereen ging uit zijn dak. Dansen en klappen, geweldig! Na de kerk afscheid genomen van het strand, lekker gewandeld en gezeten. Het was een bewolkte dag met een beetje regen maar was heerlijk. Ballonnen uitgedeeld en verhaal weer in de computer gezet, liep echt achter. Morgen beginnen we aan onze laatste weeken met alle poriën absorberen we deze week nog alles wat we volgende week moeten missen ,we gaan nog een aantal dagen genieten en denken pas vrijdagavond aan de terugreis, ik begin hem al te knijpen of ik nog wel iets weet van lijfrentes, we zullen zien of er iets is blijven hangen nu kan ik op niets zinnigs komen.

Svenja en Petra

De jongetjes bovenons verhaal zijn Alex en Joshua, tijdens het luchten pakken we altijd bloemen en doen die achter de oren dat vinden ze prachtig. Ze kunnen allebei bijna niets maar zijn zo verschrikkelijk lief, Alex is altijd bezig met anderen, hij kan ook niet praten maar wijst net zo lang tot een ander kind geholpen is en dan is hij zelf aan de beurt, Joshua is van Pietrus Cooome......

Bedankt weer voor al die lieve berichtjes van iedereen, waren een aantal dagen niet op internet maar het is hartverwarmend en rene zoals jij het omschrijft is het precies, kreeg er tranen van in mijn ogen.

Erika gefeliciteerd met je dochter, te gek dat ze nu haar HBO op zak heeft!!

Esther, je hebt waarschijnlijk hetzelfde gevoeld in Zuid Afrika, het is bijzonder.