Maandag 27-06-2011

Gisteren in de matatu stonder er 2 voor Port Reitz, waar wij altijdheen moeten. We hebben geleerd te kijken naar de voorste anders moet je heel lang wachten soms. De ''conducteur'' om het maar zo te noemen stond te schreeuwen dat er geen plaats was in de 1e. Svenja had zoiets van nou dat wil ik zelf wel even zien, de man ging helemaal uit zijn dak en toen we erin zaten ging hij inde deuropening staan en riep heel boos: denken julie datals ik zeg dat er geen plaats dat ik lieg, ik ben toch niet gek. We lagen dubbel van de lach,hij wond zich vreselijk op, wij hadden zoiets van Hakuna Matata. Op straat heeft Svenja steeds nogal bekijks, een jongen bekeek haar met een ongeneerde blik zoals ze dat zo lekker kunnen hier maar Sven liep gewoon door of ze niks door had, schreeuwde de jongen in het Swahili, zie je me niet staan of zo?? haha. We zijn aan de laatste dagen begonnen en het voelt raar, voordat we gingen had ik al het gevoel dat ik minimaal 8 weken wilde blijven, Sven vond het eigenlijk te lang maar nu is ze heel blij dat we niet al na 6 weken weggingen want dat was echt te kort geweest,dit had al langer mogen duren. Vandaag met de kinderen, die afhankelijk zijn van een rolstoel, geschilderd. Ze vonden het prachtig en waren heel geconcentreerd bezig, ze hebben er ieder een stuk of 5 gemaakt. De douche is nu steeds best koud omdat het al een paar dagen bewolkt is en de zon daardoor niet het water opwarmt, een warme douche zal straks weer heerlijk zijn. Een jongen vertelde dat toen hij in het ziekenhuis was in Nairobi gingdouchen maar toen hij eronder ging kwam er warm water uit, dit was hij niet gewend en hij schrok zich een hoedje waardoor hij naakt onder de douche vandaan rende. Pas na een hele tijd durfde hij weer terug te gaan. De meeste hebben geen eens een douche laat staan een warme. Nu moet hij er erg om lachen maar op dat moment was hij volledig in paniek. De kinderen waren vandaag erg verdrietig en we hebben er heel wat getroost misschien komt het door het bewolkte weer, dit heeft gelijk de weerslag op ze. De zon is echt een must voor ze, het is natuurlijk ook maar 12 uur licht op een dag dus als de zon dan niet schijnt is het net als bij ons de winter. Chai heeft gelukkig minder pijn en wordt weervrolijker, hij zat zelfs weer te swingen in zijn bed. We geven hem steeds kleurplaten om de tijd te verdrijven want hij was altijd erg actief en een manusje van alles en iedereen. Iedereen spande hem voor het karretje en het kind maar braaf draven. Langzamerhand gaan er steed meer kinderen naar huis. Timothy en Safari zijn allebei met een nieuw been naar huis vertrokken om hun gewone leventje daar weer op pakken, ze waren helemaal gelukkig.

Dinsdag 28-06-2011

Vandaag geholpen met de kinderen in de gipskamer, ze kregen nieuw gips en vinden dat vreselijk eng. Als ze de zaag horen dan kijken ze of ze bang zijn dat hun been er wordt afgezaagd. Ik heb de handjes vastgehouden en de beentjes ondersteund bij het aanbrengen van het nieuwe gips. De jongetjes zijn amper 4 jaar oud en het isecht zielig die knulletjes zo alleen. Het gips heeft een associatie voor ze metmet pijn, na de operatie hebben ze veel pijn en zitten helmaal in het gips. Ze hebben nu allebei loopgips en kunnen nu dus de bedjes uit. Baracka kreeg ook nieuw gips met een correctie, hij is al groter maar ze moesten hem met man en macht in bedwang houden, hij schreeuwde moord en brand. Ze wrikken aan het bot en zetten dan gips, niet echt fijn. Gelukkig was hij daarna weer vrolijk. Kassim is nu weg voor de operatie afwachten hoe hij terugkomt. Apdi een heel klein jongetje met 1 beentje en een stompje is erg ziek, hij heeft nierfalen. Het is een heel zielig hoopje, iedere avond doen we een gebedje voor hem dat er een oplossing mag komen voor zijn behandeling.De mensen hebben hier geen verzekering en moeten alles zelf betalen als ze ziek zijn, het kind heeft een alleenstande moeder en die kan het niet betalen. Mama Leah is bezig met een sponsor.

Woensdag 29-06-2011

Iedereen goedemorgen gewenst en toen voor de laatste keer naar ''town'' met de matatu. We hadden een hele waslijst en vlogen van hot naar her. Pinnen bij een andere bank omdat barclays nog steeds geen verbinding had, kadootjes voor de bingo, nog een aantal schoolboeken, lesso's en kadootjes vooronze gastfamilie. De supermarkt als laatste en toen waren we bepakt en gezakt. In de matatu terug konden we het net allemaal op schoot houden, het is vaak heel benauwd en steeds hoop je dat er snel genoeg mensen in zitten dat hij gaat vertrekken, dat is altijd maar weer afwachten. Vandaag was het echt een boodschappendag en ondanks dat we vroeg vertrokken waren we laat terug en erg gestresst. Gauw na terugkomst naar onze kindjes in APDK om ballonnen uit te delen, Charles is helemaal geobsedeerd door ballonnen, hij praat niet maar stoot allerlei geluiden uit net zo lang tot hij zijn zin heeft en dat is een ballon. Hij maakt een beweging met zijn hand voor zijn mond of hij een ballon opblaast wat hij zelf niet kan. Hij is helemaal gelukkig als hijde ballon aan een touwtje in zijn hand heeft, hij kraait danletterlijk van plezier. Deze week was het een dag heel erg, zijn ballon knapte steeds maar van de jongens had hij al 2 keer en nieuwe gehad. Geluk had hij niet deze dag want elke keer knapte tot zijn grote verdriet de ballonnenen toen we de kinderen welterusten wenste lag hijin bed te snikken en te schreeuwen. Op dat moment heb ik hem maar duidelijk gemaakt dat hij moest stoppen omdat hij al steeds meer had gehad dan de andere kinderen. Hij was stil maar toen Svenja hem welterusten wenste lag hij nog steeds heel stil te huilen. We hebben hem verteld dat hij morgen weer een nieuwe zou krijgen en dat we friet en kip zouden gaan eten. Nu slaakt hij steeds kreten en maakt telbewegingen en dan moet ik zeggen Balloonie, Chipsie na Kuku nou dan begint hij te stralen. Ik denk dat ik dit ongeveer 100 keer aan hem heb moeten vertellen vandaag haha, hij wil het steeds bevestigd hebben. De andere kinderen zijn ook helemaal opgewonden dat we morgen kip en friet gaan eten waar we op trakteren, de voorpret is al leuk hetblijft fijn die dankbaarheid, o wat gebeurt er hier veel met ons, ons hart is te bijna te klein voor zoveel liefde, het stroomt over. Vanavond hebben we met z'n allen kadootjes gemaakt, mama Leah en Francis kwamen ook helpen dat was fijn en heel gezellig.

Donderdag 30-06-2011

Vandaag ons afscheidsfeestje, de kinderen waren druk met de voorbereidingen, de jongens deden al steeds geheimzinnig en hadden meetings waar we bij zaten maar het Swahili verstaan we toch niet, op een aantal woorden na. Ze zijn prachtige certificaten aan het maken voor ons met getekende bloemen en mooie woorden. Ze gaan een lied opdragen en zijn er helemaal druk mee en dan hebben we ook nog de emoties. Vanmiddag kwamen de eerste tranen, een paar jongens begonnen vreselijk te huilen, nou wij hadden het al niet makkelijk deze week dus bij ons gingen ook de traanbuizen open.Op het laatst was het een grote huilpartij, ons afscheid komt nu dichtbij en dat vinden ze vreselijk. Eindelijk was het dan zover, het eten was klaar,na een hele dag voorbereidingen.

's Morgens met z'n allen 2 enorme zakken aardappelen weggeschild, we hebben er blaren van. Ze hebben ook geen kleine mesjes, het is een enorm mes.Andere kinderen deden de aardappels door de frietsnijder. De hele middag hebben zefriet gebakken. Voor het eten kregen we eerst een toespraak van mama Leah, 's middags hadden we al een soort van functioneringsgesprek gehad, ja collega's ook hier moet je eraan geloven. Ze was erg onder de indruk van onze inzet, ook het personeel was bijzonder dankbaar omdat we ze op alle fronten meehielpen. Ze prees ons letterlijk de hemel in en de coordinator van Doingoood leek op het laatst een gezicht te trekken van ja hou nou maar op nu is het wel genoeg , haha. Ze vertelde dat de jongens naar haar toe waren gekomen om te zeggen dat ze graag aan ons wilden laten weten hoe dankbaar ze waren, ze zei dat dit nog nooit was gebeurd en zelf was ze ook helemaal ontroerd hierdoor. We werden gevraagd of er punten waren die we verbeterd zouden willen zien in APDK, we hebben aangegeven dat we beter zouden vinden dat de kleintjes en afhankelijke kinderen 's avonds onder de douche zouden gaan en schoon in de bedjes te doen. Nu gebeurt dit 's morgens en zijn ze zeggen en schrijven niet langer dan een uurtje echt schoon op een dag, terwijl als dit in de avond gebeurt ze in ieder geval ruim de helft van een etmaal schoon zijn.De hele drag kruipen ze over de grond, zweten, knoeien met eten, rollen en kruipen over elkaar heen in het hurktoilet, vegen provesorisch hun billen af en gaan zo het bedje in, klevend en wel. Ze vond dit een hele goede input en ze begreep niet waarom ze daar zelf nooit op waren gekomen, ze gaat er aan werken dit anders te gaan doen. Enfin toen het eten er was werd het een groot feest, heerlijk zaten ze te smakken en te kluiven. Ze eten de frietjes met een soort koolsalade eroverheen en heel veel tomatensaus. Als toetje kregen ze banaan, meloen en een flesje fris. Na het eten kregen we een prachtige toespraak van Hussein, hij zei dat we ze hadden geholpen hun gevoel van eigenwaarde terug te krijgen en dat ze zich enorm gesteund voelden en nu weer zin in het leven hadden, WOW, ik kan je vertellen als dit zo tegen je gezegd wordt dan gebeurt er wat van binnen, want dit komt recht uit het hart.Na de toespraak kregen we een prachtige olifant en een bordje van alle jongens, van Raymond kregen we een giraffe met zijn naam erin. Ze hadden geld ingezameld want ze wilden perse iets voor ons doen, het personeel heeft ze geholpen want de jongens hadden zelf niet genoeg geld. We waren hierdoor echt ontroerd want het personeel heeft zelf ook geen cent te makken. Dit is allemaal zo typerend hier, je deelt ook al heb jebijna niks. Het was een groot intiem feest met de kinderen en het personeel van de werkvloer, we hadden hier bewust voor gekozen want nu was het fijn en ongedwongen en geen officieel geleuter. Het was echt een feest voor de kinderen en de staff gingen ook helemaal los, ze hebben ook niet veel en het eten is ook zeker niet alledaags.Rond 20.00 uur was het feestje over en hebben we de troep opgeruimd, de eetzaal hadden we helemaal versierd.Op het eind kregen we ook nog een taart aangeboden in de vorm van een hart met onze namen erop, dit was een waardering voor de liefde die we daar hadden verspreid. Na het opruimen nog weer een hoop tranen vergoten in de boys ward, het werd weer erg emotioneel en snikkend kwamen we thuis bij mama Leah. We hebben daar nog fijn gepraat en Francis las een stukje uit de bijbel en deed een gebed met ons, toen waren we weer aangesterkt voor de volgende dag die nog moeilijker zou gaan worden omdat het nu een afscheid voor het eggie zou zijn

Vrijdag 01-07-2011

We zijn zo druk deze week, we hebben geen tijd gehad voor ons verhaal. Vandaag zijn we nog brieven aan het schrijven voor de kinderen persoonlijk. Verder lopen we met de ziel onder de arm.We doen kattig tegen elkaar en worstelen echt met het feit dat we morgen in het vliegtuig zitten.Deze morgen was het gedagzeggen anders dan anders, het was met pijn in het hart wetend dat het de laatst keer zou zijn. Bij de jongens hing een grafstemming en 1 jongen begon te huilen en stak de rest aan, dus wij ook weer janken, troosten, toespreken, knuffelen van de een naar de ander.Ze hebben weer een soort gevoel gehad van thuis, liefde, aandacht en bemoedigende woorden waar wij tijd voor hebben. We denken dat het voor ze voelt of ze weer van van thuis worden weggerukt en het weer alleen moeten doen, het is hartverscheurend er komt heel veel emotie uit. APDK weet niet wat er gebeurt want geen enkele keer is dit zo gebeurd en tot uiting gekomen.Vanmorgen met de kindjes uit de bedjes nog voor de laatste keer gekleurd in de eetzaal, ze vroegen hierom want ze wilden er graag uit. Dit mag alleen als ze in een rolstoel zitten dus gauw de rolstoelengeronseld van de kinderen die in de klas zaten. Onder het kleuren ''Chai ''(thee)gedronken met het personeel voor de laatste keer en nog nagepraat over het leuke feestje, ze hadden genoten. Gisteravond laat kwamen er nog 2 jongens van kostschool, ze hadden een paar dagen vrij. Ze hadden het idee opgevat om de matatu te pakken en naar APDK te gaan. Dit is dus niet de bedoeling omdat ze genezen zijn en ze gewoon naar huis moeten op die dagen. Maar ja in APDK is eten , een bed en hebben ze oude vrienden, dus dan is de keuze snel gemaakt.Mama leah heeft het voor deze keer toegestaan om tot zondag te blijvenen ze uitgelegd dat ze de volgende keer echt naar huis moeten. Mooi hoor die ondernemende knaapjes. De hele dag hebben we een beetje rondgehobbeld in APDK, nog een bezoekje gebracht aan Mama Marie die achter het hek woont in een stenen barak met 8 kinderen. Het ziet er allemaal vreselijk uit energ vies. Het is jammer dat ze niet meer zorg besteden aan de verzorging van alles. Mama Leah vertelde dat ze zelf ook in de sloppen heeft gewoond maar dat ze altijd zorgde dat ze schoon was, ze zei dat is toch het minste wat je kan doen. De kinderen zijn ronduit smoezelig en hebben een geur van of ze in de stal slapen.Het zijn wel enorme schatjes. Nou en toen kwam het moment van het echte afscheid. we zijn begonen met de meisjes en hebben daar de afscheidskadootjes uitgedeeld, een pakje biscuits, en lolly, kauwgum, een snoepje, een flesje nagellak en een spiegeltje. Toen naar de kleintjes, die hadden ballonnen en een fluitje erbij,die begrepen er niet veel van dachten dat we gewoon welterusten kwamen zeggen, ze knuffelden en vroegen Kesho, kesho?? Dit betekent morgen dan zijn jullie er weer, dat kwam aan bij ons omdat wij er morgen niet meer zijn. Voor ons voelde het als verraad of we ze in de steek lieten en de tranen waren niet meer in bedwang te houden en stroomden over onze wangen. Misschien voor de kinderen goed zo, maar we vinden het rot dat ze dan denken dat we er de volgende dag weer zullen zijn en dan niet meer komen opdagen. Toen het moeilijkste van alles, onze jongens. Dat werd weer een waterballet van beide kanten, voor de afleiding nog een potje skipbo gespeeld en toen de knoop doorgehakt om echt te gaan. Allemaal een dikke knuffel en een kus op de wang, verbazingwekkend die jongens , ze hadden ons al helemaal ingepakt maar dit was nog een schepje erboven op. Op een gegeven moment moet je gaan want het houdt niet op anders. Ray liep met ons mee, snel nog even algemeen rondje langs de meisjes en laatste knuffel voor de kleintjes die weer aan het roepen waren. Ineens stonden er allemaal jongens op de gang te zwaaien en te huilen. Ray werd het allemaal te veel en stond te snikken daar kwam Ndoro ook nog bij die volledig van streek was netalsof er iemand heel dierbaar was overleden, het kwam uit de tenen. Zo stonden we bij de uitgang allemaal te snikken, Francis kwam net thuis op dat moment en heeft geholpen met troosten. Het is een compliment voor ons deze reactie want we hebben iets teweeg gebracht, maar we voelen ons ook heel naar dat we ze moeten loslaten terwijl ze ons zo nodig hebben.

Zaterdag 02-07-2011

Nu zitten we in het vliegtuig, blijdschap dat we onze dierbaren weer zullen zien maar ook met een grote knoop in onze maag. Het afscheid met mama Leah en Francis was ook erg emotioneel, ze was ook aan het huilen, onze nieuwe familie achterlaten was ook zwaar er is een echte band ontstaan in deze 8 weken. Als ik dit schrijf branden de tranen alweer, ben bang dat het nog wel even aanhoudt, dus excuses als ik de komende tijd nog wat emotioneel ben we moeten het nog even verwerken allemaal. De laatste dagen waren buitengewoon heftig. Ray mocht mee ons weg brengen, hij is met een tuktuk teruggegaan naar APDK. Hij vertelde dat na ons afscheid vrijdag de jongens een hele tijd samen hebben gepraaten gehuild, ze gaven aan dat het voelde alsof er in hun een hart een wond was omdat we er nu niet meer zijn voor hun. Ze waren zo dankbaar en hebben zo genoten dat het gemis nu even heel veel pijn doet, tegelijk komt er natuurlijk heel veel los en gaat de beerput open ook van oud zeer.Het is misschien ook niet erg voor ze om eens even heel erg te huilen, het kan ook enorm opluchten even volledig jezelf te laten gaan.Iedereen was wakker toen Ray wegging en wensten ons een veilige reis naar huis. Het was fijn nog even een en ander samen te verwerken en te praten, hij is een echte vriend geworden en het voelt of we er een zoon bij hebben, hij ervaart dat zelf ook zo en zegt een 2e moeder te hebben, wit van buiten maar zwart van binnen. Pfff mensen van Kenia wat hebben jullie ons ingepakt, ons hart ligt bij jullie ook al zijn we ver weg. Wij hier in de westerse wereld kunnen zoveel van jullie leren, dankbaarheid heeft bij ons in de verste verte niet de lading die het bij jullie heeft, we voelen ons echt verbonden. De kleur van jullie dat gaat echt nooit lukken bij onsmaar van binnen komt het heel ver. Ray hebben we gevraagd om de kleintjes nog allemaal eenknuffel te geven en uit te leggen dat we naar huis moestenmaar dat we voor altijd van ze houden.We hebben deze 8 weken heel wat handen geschud meer dan in mijn hele leven. Iedere morgen en avond 64 handjes en dan nog iedereen eromheen van personeel. Begroeten kan niet zonder handdruk, iedereen heeft daarvoor ook weer een eigen manier. We zullen het kleurrijke straatbeeld missen, de chaos, de koeien die overal opduiken , de geiten en niemand die hier zal roepen hangend uit de trein, hier Arnhem Zuid, hier Arnhem Zuid als ik weer naar het werk ga. We zullen de warmte missen van de mensen, de humor en het verdriet wat hand in hand gaat,het optimisme en hetonvoorwaardelijke geloof in God. Het geloof is het enige wat ze zekerheid geeft en ze hebben een rostvast vertrouwen dat God met een oplossing komt ook al is het probleem soms nogzo groot .Dit geeft ze kracht om door te gaan en het leven te doorstaan ook al lijkt er soms geen licht aan het eind van de tunnel te zijn. Het is vreemd dat er bij mij altijd een verbondenheid met Afrika is geweest zonder dat ik er ooit was geweest, dat gevoel heeft nu een plaats het voelde als een soort thuiskomen en ik weet nu waar mijn toekomst ligt en waar ik naar toe ga werken. Dit was het begin en ik vertrouw en hoop dat mijn droom ooit een huis op te zetten voor straatkinderen zal uitkomen. Ik weet dat er hier boven iemand is die me daar bij zal helpen en de weg zal wijzenals de tijd er rijp voor is tot die tijd doen we op het op deze manier. Ikkan met hart en zielen uit alle overtuiging zeggen dat deze 8 weken goudomrand zijn enin mijn hart zijn ingeschaald in de kamer vande hoogtepunten in mijn leven, veilig voor altijd.

Heel veel liefs voor al onze trouwe lezers en sorry dat er deze week geen tijd was voor het verhaal, hopelijk is het nu goedgemaakt!

Svenja en Petra