Maandag 06-06-2011

Vanmorgen heel vroeg de wekker gezet omdat Belia, het nichtje heel vroeg zou vertrekken naar haar nieuwe onder onderkomen. Het was duidelijk Afrikaanse tijd want iedereen was nog in vaste slaap terwijl wij spik en span zaten te wachten op het afscheid. Uiteindelijk iedereen uit de veren en om 7.30 uur vertrokken ze, met een grote koffer die ze van ons had gekregen. Wij kunnen hem missen en zij had niets dus weer mooi opgelost. Haar oom begeleidt haar naar het nieuwe huis, ze woont ver weg van haar naaste familie en zo krijgt ze wat steun Het is haar eerste baan en ze is er heel blij mee maar nu is ze echt helemaal op haarzelf aangewezen, niemand echt in de buurt. Voor dat ze ging hebben we hand in hand in een kring allemaal een gebedje voor haar uitgesproken, er werden ook over ons weer hele lieve dingen gezegd, brrr. Het was net of wij ook familie waren, zo betrekken ze ons erbij. Wij hebben heel vaak geknuffeld, nog foto's gemaakt en toen vertrok ze. In het weekend van 25 juni komt ze terug want die zaterdag is ze ,net als jij mam jarig, vier ik het toch nog een beetje en denk jou erbij in deze familie, ze dragen in ieder geval je kleding. Belia gaat nu werken en van haar schamele loon moet ze ook voor haar jongere zusjes zorgen, hier hoort dat zo als je de oudste bent en je ouders redden het niet alleen. Ze woont in het kindertehuis en moet de kamer delen met een weeskindje, ze heeft geen plekje helemaal voor haarzelf. Het is een mooie landelijke omgeving, ze hebben geiten , kippen , verbouwen groentes en zijn grotendeels selfsupporting. Het weeshuis is een particuliere instelling. Vanmiddag met Arianne foto's uitgewisseld, waren allebei vandaag erg moe en gaan vroeg slapen.

Het was vandaag weer Apenheul om ons heen, in de kamer sprongen er steeds apen voor het raam, hangend in een bananenboom. Ineens knallen ze dan weer op de golfplaten op het dak.

Ze zijn heel grappig en de variatie in omvang is enorm, ze zijn er in allerlei maten.

Svenja en Petra

Dinsdag 07-06-2011

Vanmorgen bij therapie was er een blanke man die ons aansprak in het Nederlands, een hele tijd met hem gepraat. Hij heeft een Keniaanse vrouw die we al eerder daar hadden gezien ,ze hebben samen een kindje dat een achterstand heeft in de ontwikkeling. Hij is 3 jaar maar kan nog niet lopen en praten, zijn reflexen zijn goed dus met hulp en therapie gaat het weer helemaal goed komen. Het kind heeft bij de geboorte waarschijnlijk zuurstoftekort gehad. Hij woont in Nederland en komt regelmatig over, nu was hij hier voor een week. Ze hebben hier een huisje waar nog geen stromend water en elektriciteit is maar dat werd gauw aangelegd, hij heeft een klein winkeltje voor haar gekocht zodat ze in haar onderhoud kan voorzien, dit jaar gaat ze voor het eerst naar Nederland maar zal niet permanent in Nederland gaan wonen. Voordat ze komt moet het kind kunnen lopen en meer vooruitgang hebben geboekt. Morgen gaan we op pad voor de T-shirts en de boeken voor school, met een verzorger die in zijn avonduren leert voor maatschappelijk werker. We gaan naar het Waterloo plein van Mombasa maar dan 100x drukker als in Amsterdam. Ze verkopen hier alles 2^e hands dus we gaan lekker graaien en onderhandelen, hoop dat we goed kunnen scoren en met veel naar APDK kunnen, een moslim jongen was zo blij dat hij een nieuw T-shirt gaat krijgen dat hij zei May God bless you, nou of Allah dat goedkeurt??

Svenja leert nu ugali maken ,een stijve pap , soort griesmeel wat hier veel wordt gegeten.Het wordt een dikke klont waar je een stuk van afsnijdt, het smaakt nergens naar maar de structuur is lekker om te eten. Je hoort dit te eten met je handen, mama Leah is hier groot meegeworden. In de meeste gezinnen wordt niets anders gegeten samen met een soort bittere spinazie. Svenja eet als soort van toetje de ugali met suiker daar lachen ze zich hier krom om want dat is wel zo raar, ze stoppen overal kilo's suiker in maar met ugali?? Nee dat dat is erg raar haha. Nou ze kannu ugali maken, het is goedgekeurd hier is het dan zo dat je geschikt bent om een schoondochter te worden, het maakt niet uit of je gestudeerd hebt of iets hebt bereikt als je maar ugali kunt maken.

We hebben een jongen in APDK, Charles, hij is meervoudig gehandicapt en kan niet praten en maakt alleen steeds onverstaanbare geluiden vooral als hij iets wil. Vanmorgen zat hij weer steeds naar zijn benen en hulpstukken te wijzen en te schreeuwen waarover hij altijd klaagt, dit keer bleef hij maar doorgaan en maakte mij met gebaren duidelijk dat hij ergens heen wilde, we kwamen uit bij de orthopedisch schoenmaker, ik verteld hem dat hij mij naar hem had gedirigeerd en niet precies wist waarom. Ik vertelde dat hij vaak klaagt over de steunen, hij zei dat de therapeuten het niet goed hadden aangedaan en zijn voeten veel beter in de schoenen moesten doen. Ik vond het verbazingwekkend dat hij het nu zat was en hem liet zien wat ze steeds met zijn steunen doen. Hij heeft Charles geholpen en toen zagen ze ook dat zijn steunen aangepast moeten worden omdat hij alweer gegroeid is, dus die Charles laat hem maar schuiven hij komt wel voor zichzelf op!! Knap dat een kind met zware hersenbeschadigingen zo goed weet dat het niet zit zoals het hoort en dan zelf de koe bij de horens vat zonder te kunnen praten. Ik heb de orthopedisch schoenmaker gelijk gevraagd of hij dit bij de therapeuten eens goed wilde uitleggen omdat we iedere dag hetzelfde probleem hebben en hij zich daardoor niet fijn voelt.

Svenja en Petra