Weekend 04 en 05 juni 2011

Ik heb al eerder verteld van Chai, het jongetje dat heel soepel is maar op een aapje lijkt qua bouw. Hij heeft een prachtig gezichtje en is soms heel ondeugend en pakt dingen waar hij niet aan mag komen. Dan kijkt hij met een stoute blik onder de klep van zijn pet vandaan en zet dan zijn charmantste lach op. Boos kun je op hem niet worden. Soms zit je op een bed en dan ineens zijn er 2 armen om je middel en omhelst hij je, op hij legt zomaar zijn hoofd bij je op schoot, heel aandoenlijk. Het is bijzonder want hij is al 14 jaar maar uit dit niet in gedrag. De andere jongens gaan altijd giechelen als hij dat doet maar daar trekt hij zich niks van aan op dat moment. Hij heeft behoeft aan een knuffel dus geeft en ontvangt hij er een ons. Wij vinden het geweldig, het is zo'n voldaan gevoel als je een kind met zoiets kleins zoveel kunt geven. Het is een heerlijk joch en ik zie er nu al tegenop dat ik hem over 4 weken misschien nooit meer zal zien en kunnen laten voelen dat hij een bijzonder mooi kind is die het zo verdiend om geaccepteerd te worden en liefde te krijgen. Dit zijn zware gevallen als je weet dat zijn familie hem al die tijd heeft genegeerd , heeft onthouden van liefde en daar weer naar terug moet. Ik zou hem wel in de koffer willen meenemen naar huis.

Vanmorgen naar het strand helaas heeft het de hele dag geregend maar het was evengoed heel gezellig omdat we Arianne en haar vriend daar ontmoette, die logeren in het hotel. Er was ook een jongen mee van APDK die met haar bevriend is. Hij mocht mee ondanks zijn stellage, de wonden zijn totaal dicht en zonder infectie. Hij kan behoorlijk lopen, hij genoot ervan. We hebben nog even op het strand gelopen waar ze Svenja allemaal al kennen en toen ik eraan kwam was hetJambo mama Svenja, heel grappig. We hebben nu even de kleine winkeltjes bezocht en overal iets gekocht natuurlijk ,anders vond moeders het weer zielig. Ze hadden leuke dingetjes voor de bingo en heb hun dag weer goedgemaakt. In de matatu op de heenweg zat een vader met een kind op schoot naast me, hij begon tegen met te praten in dat fijne soms onbegrijpelijke Keniaanse Engels wat normaal al moeilijk is te verstaan. Met de herrie van de matatu erbij en dan het zachte praten wat ze hier doen verstond ik er weinig van. Hij maar praten en praten, heb maar steeds luistergeluidjes gemaakt op goed geluk alsof ik het helemaal begreep. Hij was heel hartelijk, mannen vinden het hier erg prettig om aan het woord te zijn en dan op een langdradige manier. Ze praten met een enorme omweg om te kunnen praten, ben wat ongeduldig van aard dus soms begin ik me ongemakkelijk te voelen en probeereen manier te vinden om het gesprek te eindigen.

Het geld van Doingoood is binnen en deze week wordt alles in gang gezet, het is hard nodig.Ik had gisteren nog een mailtje gestuurd omdat mama Leah zei nog niets te hebben maar de bank was het vergeten door te geven wat ze normaal wel doen. Gisteravond waren ze weg dus was ik niet op de hoogte.

Nu is het zondag en we gaan zo naar de kerk, het regent nog steeds pijpenstelen. Hier wachten ze altijd tot de regen over is voor ze we gaan, jammer als je dan wat later bent. Vandaag preekte er een Amerikaan, we konden voor het eerst alles volgen en verstaan. Hij had een prachtige preek die erg veel losmaakte bij mij en totaal aansloot bij ons leven zoals het tot nu toe is verlopen, alsof het zo moest zijn. Na de dienst hebben we wat boodschappen gedaan en toen met de tuk tuk naar de opstap van de matatu tenminste dat was de bedoeling, tot we het busjevan APDK zagen rijden , die ons niet zag. Wat volgde was een wilde achtervolging met de tuk tuk tot ze ons eindelijk zagen en stopte, het was net een wildescene uit een film, de bestuurder had er echt lol in en scheurde echt overal rakelings langs en wij maar roepen en uit de tuk tuk hangen zodat ze ons zouden zien. Zo hadden we een luxe lift tot aan de voordeur.

Woensdag zijn de hindoes hier geweest en in de nacht erna werd een meisje schreeuwend wakker omdat ze een geest had gezien en de rest zei daarna ook dat ze dat hadden gezien. Nu willen de grote meisjes de spullen niet meer eten die ze hebben gekregen omdat ze nu bang zijn. Ik heb het mama Leah verteld zij zou met ze gaan praten en bidden.

Woensdag gaan we T-shirts kopen en schoolboeken met een jongen die hier werkt en in de avond leert voor sociaal werker. Een aantal jongens raken enorm achter en dat vinden we slecht en hebben ze gevraagd een lijst op te stellen van de boeken die ze nodig hebben, daar spendeer ik dan maar mijn vakantiegeld aan, is het waardevol besteed.De jongen gaat mee omdat wij anders veel te veel betalen en dat is zonde kan beter besteed worden aan de kids. Ze houden me op de hoogte als ze examens maken en hebben beloofd hard te werken. Ze willen heel graag iets bereiken en die kans willen wij ze ook geven.

Svenja en Petra

Esmée( met streepje!!!) wat heerlijk om zo'n vrolijk kind op de fiets te hebben, misschien kan er een fietsbel ontworpen worden met de zang van Chris, is leuker dan tring tring!!

Tristan een fijne verjaardag morgen al heb je die waarschijnlijk vandaag al gevierd!!

Liefs van je tante en nichtje!!