Maandag 30-05-2011

Gisteren zijn met de tuk tuk naar het strand gegaan vanaf de stad. De rijstijl is afschuwelijk deze dagen, mijn maag draait zich om, ze rijden als gekken, remmen continu en mogen nog wel wat schakelles hebben. Als je dan ook nog in een soort van schietstoel zit dan krijg je het dubbel voor je kiezen en wordt je compleetdoor elkaar geschuden voel je jezelf allesbehalve prettig. Een tuk tuk aangehouden en gevraagd of hij ons naar het reef kon brengen , ja hoor geen probleem stap maar in. Haha hij wist de weg helemaal niet en heeft zo ongeveer 4 keer de weg gevraagd, heel grappig. In het weekend is er een meisje binnengebracht, ze droeg een al eerder genoemd mooi synthetisch jurkje, a la verkleedkist, met kleine gele laarsjes eronder. Het was een raar gezicht omdat het een rompje met laarsjes was. Vandaag hoorden we dat de moeder, wanhopig en alleenstaand, de beentjes heeft afgehakt toen ze klein was in de hoop dat het kind dood zou bloeden zodat ze niet meer voor haar hoefde te zorgen. De beentjes zijn net boven de knieën afgehakt en ze zit dus met die stompjes in die gele laarsjes en loopt zo als een kievit. Haar lichaam groeit natuurlijk verder en die beentjes kunnen dat straks niet meer aan daarom is ze nu hier en worden er protheses voor haar gemaakt. Het meisje is best agressief naar andere kinderen en heeft al een heel volwassen gezicht, je kunt aan haar aflezen dat ze al een heel gevecht achter de rug heeft en heeft moeten strijden voor haar eigen ikje. Onbegrijpelijk dat een moeder zo wanhopig kan zijn en zoiets bij haar kind doet, ik werd er helemaal stil van.

Vandaag was ik met een ziek jongetje bezig met strijkkralen, hij heeft een slechte motoriek en doordat hij ziek is mist hij de therapie. De pietepeuterige handelingen zijn erg goed voor hem. Na een tijdje kwam een oudere jongen erbij zitten, hij mocht helaas niet mee naar de bios. Hij had duidelijk behoefte om zijn verhaal kwijt te kunnen en luchtte zijn hart. De kinderen voeren naast een lichamelijk ook een zware psychische strijd om te overleven. Hij vertelde dat hij goed kon leren maar doordat hij gehandicapt was door 2 klompvoeten hij op school erg werd gepest en uitgelachen, als de kinderen gingen eten tussen de middag bleef hij in de klas omdat ze hem anders het leven zuur maakte, hij at nog liever niet dan dat te moeten doorstaan. Dit heeft hem enorm veel pijn gedaan waar hij nu nog steeds de littekens van heeft . De operatie van zijn eerst been is goed gegaan, zonder complicaties, zijn 2^e been daarentegen voelde voor hem al gelijk niet goed, de doktoren zeiden steeds nee hoor dat is goed dat hoort erbij. Tot hij op een dag voor controle moest en bleek, nadat het gips eraf was, dat er tenen waren afgestorven die hij nu moet missen. Ook was er een lelijke infectie in zijn voet ontstaan. Hij is toen weer geopereerd en loopt nu met een ingewikkelde stellage in en op zijn been en een gat in zijn voet wat langzaam moet helen. De tijd dat ze in dit proces zitten hebben ze geen school en lopen hierdoor een enorme achterstand op .Dat maakt het extra hard voor ze want ze willen zo graag wat bereiken. Psychisch heeft hij het heel zwaar en hij worstelt met de vraag of er voor hem ook eens betere tijden zullen aanbreken. Ik heb hem gezegd dat door alles wat hij al heeft meegemaakt en nog moet doorstaan een sterk mens wordt. Een mens die heeft geleerd te overleven en niets voor gewoon aanneemt verder dat er in ieders leven een keerpunt komt dat het weer beter gaat, als je maar nooit opgeeft want dan ben je verloren. Ik legde uit dat als je iets wilt je dit kunt bereiken als je maar hard genoeg werkt en kunt doorzetten. Heb hem moed in gepraat om met vertrouwen naar de toekomst te kijken en dat als hij het bijltje erbij neergooit de hele strijd voor niets is geweest. Hij vertelde dat hij graag schrijft en gedichten maakt, ik heb hem toen voorgesteld een dagboek te kopen waarin hij zijn gevoelens kan uiten. Hij vond dat een goed idee, we gaan dat kopen en er iets inschrijven. Hopelijk kan dit een uitlaatklep voor hem zijn waarin hij zijn verdriet, gevoelens en ook blijdschap in kwijt kan. Als je zulke verhalen hoort dan ben je er weer dubbel en dwars van bewust dat je in Afrika een extra handicap hebt als je gehandicapt bent. Het mag toch niet zo zijn dat deze kinderen hierdoor ook nog weer en forse vertraging oplopen in het onderwijs, dit is echt niet verteren want juist deze kinderen willen zo graag zichzelf bewijzen en hierdoor komen ze weer een achterstandspositie ten opzichte van andere kinderen.

Svenja en Petra

Dinsdag 31-05-2011

Gisteren waren er meer dan honderd ouders met kinderen in APDK gekomen voor een consult, Ze komen van heinde en ver en sliepen met z'n allen in de therapie ruimte en krijgen bij ons te eten. Vanuit ons gaat een Mobil Clinic door het land en die sporen op deze manier kinderen op met handicaps en stimuleert de ouders dit te laten behandelen, een mooi initiatief. Het was een drukte van jewelste, heel moeders en vaders met vaak huilende kinderen. Vanmorgen vroeg gingen ze allemaal zingen dat is zo prachtig om te horen, ze maken er dan van die oerwoudgeluidjes bij en ze klappen in verschillende maten. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. Vanmiddag boodschappen gedaan omdat het morgen een nationale vrij dag is. De hele weg zat verstopt, zelfs de matatu kon geen gat meer vinden nou dat wil wat zegen want die wurmen zich overal tussendoor. We hadden onze telefoon vergeten en mama Leah was al ongerust. Gelukkig waren we net voor het donker weer thuis. We hebben weer pasta gemaakt en een salade van komkommer en tomaat, oei toen vertelde Tom aan de telefoon dat heel Nederland geen komkommers meer eet door het vervelende voorval in Duitsland, we wisten hier niets van, de komkommers worden hier gekweekt we hopen dus dat het wel goed zit. De salade aan gemaakt met olijfolie en azijnzout, nou olijfolie dat was kaasje want dat zijn geen normale dingen hier om te eten. We hadden een boodschappenlijstje met wensen van de kinderen en we gingen op zoek naar tshirts, haha dat hebben we geweten.Een man sleurde ons van de ene winkel naar de andere, door smalle steegjes, winkeltjes in winkeltjes, steeds wist hij weer een nieuwe plek , lijkt wel of iedereen samen de hele handel drijft, we snapten er niets van en ook nu weer kregen we hier ook geen antwoord op. Als je vage blik op iets werpt zit het al bijna in je tas, normaal waren we nooit op deze plekken gekomen. Ze doen heel opdringerig maar gelukkig heb ik een hele strenge dochter en dat is maar goed ook want ik ben een echte softie en vind altijd alles zielig. Zij is dan even mijn moeder en grijpt in zodat ik me niet van alles laat aansmeren. Uiteindelijk 3 tshirts gevonden , we gaan op zoek naar meer voor de jongens.

In de stad ging iemand op Svenja's slipper staan, kapot, Svenja helemaal in de stress want ze kon niet meer goed lopen. In de stad gevraagd of iemand dat kon maken en ja hoor er werd een mannetje gehaald, hij bood zijn slipper aan voor Sven, en die heeft het even gestikt. Klaar terwijl u wacht ,ze zijndan zo behulpzaam iedereen bemoeit zich ermee om je te helpen. Toen we wachtte op de slipper kwam er een vrouw naar me toe die haar horloge had afgedaan, ze wilde de mijne hebben dan kreeg ik die van haar. Ik zei nee die heb ik al aan iemand beloofd, sorry. Toen wilde ze oorbellen ruilen, we zeiden tegen elkaar straks staan we hier naakt dan wil ze alles ruilen, we zijn maar gauw verder gegaan want ze werd vervelend.

Belia het nichtje wat hier logeert heeft een baan, ze is maatschappelijk werker en gaat in een weeshuis werken, haar eerste baan, ze was zo blij.

Osman een jongetje die volledig afhankelijk is van de rolstoel riep me gisteren en zat blij te zwaaien omdat zijn hoektand loszat, hij wiebelde heel hard aan zijn tand en ik moest dat ook even doen, hij was helemaal trots.

Svenja en Petra

Iedereen een fijn hemelvaarstsweekend, geniet ervan!!

Ondanks dat ze hier heel gelovig zijn en ook christen kennen ze hemelvaart niet.

Maik leuk iets van je te horen, hoop dat hetgoed met je gaat!!