Vrijdag 27-0-2011

Vandaag naar Bombolulu workshop geweest, een sociale werkplaats. Eerst op audiëntie bij de baas van mama Leah. Ze heeft uitgelegd wie we zijn en dat we met de hulp van collega's geld hebben ingezameld voor nieuwe uniformen voor APDK, hij vond dat een erg goed idee om iets terug te geven en hetop die manieronder de aandacht te brengen voor de sponsoring.De armbandjes en de spullen die beschikbaar zijn gesteld en die we hebben verkocht.

Bombolulu is een heel groot complex waar verschillende werkplaatsen zijn en waar de mensen die er werken ook kunnen wonen, mensen met een handicap. We kregen een rondleiding. Er worden stoffen geverfd,daarvan kleding gemaakt, rolstoelen in allerlei vormen, hout gekerfd en sieraden vervaardigd, toevallig was er deze week een modeshow op tv van de kleding die daar wordt verkocht. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit, in de winkel kun je spullen kopen, fairtrade producten. Ze krijgen orders uit de hele wereld en ook veel uit Nederland. Vandaag was er tevens een beurs van fairtrade producten uit Kenia, er liepen veel ondernemers om zichte oriënteren voor inkoop, zo ook een Nederlandse vrouw uit Zevenaar, wat is de wereld toch klein, die inkoopt voor de wereldwinkel ook voor de winkel in Dieren. We hebben even met haar gepraat. Op het terrein staan ook allemaal hutjes van een aantal belangrijke stammen in Afrika, er zijn er heel veel in het echt. Bij de Massai maken de vrouwen de huizen, hoe groter de vrouw hoe hoger de hut. We hebben een aantal leuke souvenirs gekocht en spullen voor de bingo, zo stroomt het geld indirect weer terug naar APDK, leek ons ook erg fairtrade.

Rond 14.00 uur waren we terug voor het afscheid van Ariane, het was indrukwekkend en ontroerend, de kinderen kregen popcorn en een kadootje en mama Leah hield een toespraak.

Morgen naar de film, ze verheugen zich er erg op. De jongens zouden zorgen dat ze er mooi uitzagen, ik zei ja trek je mooiste jurk maar aan en leuke oorbellen, haha moet je ze dan horen je krijgt ze zo lekker op de kast.

Vandaag hadden we de hele dag geen elektriciteit net toen het stikdonker begon te worden ging het licht gelukkig weer aan , ineens kwam er luid gejuich van APDK, we hoefden dus niet op de tast te eten gelukkig.

Svenja en Petra

Weekend 28 en 29-05-2011

Zondag, lekker aan het strand gehangen met Arianne en Svenja en nagenoten van de geweldige dag gisteren. Ik zal vanaf het begin vertellen.

Zaterdagmorgen eerst boodschappen gedaan met de matatu, snoep, cadeautjes voor de bingo ,de dagelijkse dingen voor ons gastgezin en voor onszelf. Het ontbijt kwam weer terug van de rit, het was een vreselijke chauffeur en hij hield er blijkbaar van zijn remmen continu te testen, Toen we uit de supermarkt kwamen regende het verschrikkelijk hard, kwam letterlijk met grote bakken uit de lucht toen hebben we maar snel een tuk tuk genomen tot de halte van de matatu naar huis. We hadden Goudse kaas gekocht en hebben daar sandwiches met tomaat van gemaakt tussen de middag voor iedereen, kaas vinden ze hier een raar goedje maar wel lekker. Het is bij de gewone mensen totaal ongebruikelijk om kaas te eten. Na de lunch hebben we ons omgekleed voor de film, we moesten lange broeken aan voor de muggen omdat we laat terug kwamen, als het donker is zijn de malariamuggen actief. Toen naar APDK om iedereen te verzamelen, daar kregen we opeens het bericht dat de 4 meisjes niet meer mee wilden, opeens hadden ze pijn en van allerlei gebrabbel, ze deden een beetje raar verstopten hun gezicht achter de handen en deden erg vaag. Allerlei mensen op ze afgestuurd die Swahili spreken, ze spreken geen Engels, om te checken of ze echt niet mee wilden. Nee, ze waren vastbesloten en hielden voet bij stuk, ze wilden niet naar de film, nou daar stonden we dan met ons goede gedrag. Uiteraard waren er genoeg andere liefhebbers van het andere geslacht dus een selectie gemaakt wie er mee zouden kunnen. De jongens konden ook geen Engels maar stonden te trappelen om mee te kunnen, snel gingen ze zich omkleden waarbij duidelijk werd dat de jongens nauwelijks iets hebben van zichzelf om aan te trekken, we gaan deze week een stapel T-shirts kopen zodat ze iets hebben als ze uit gaan. Het was heel vermakelijk dat getut van de jongens, ze hielpen elkaar en hadden de vreemdste combi's aan en ze waren super enthousiast . Eindelijk was iedereen klaar om te gaan kwam er iemand met de mededeling dat de meisjes toch wel mee wilden, we werden even niet goed. De jongens stonden spik en span klaar in de houding die konden we niet meer teleurstellen.

De meiden de boodschap gegeven dat ze dit keer dan pech hadden en Arianne op de hoogte gebracht, die pikten we later op. Het hele verhaal aan haar verteld, zij had ook zo iets van opgestaan plaats vergaan, pech voor ze de meiden.

Zo gingen we dus met een bus vol jongens op weg naar de bioscoop, voor het wegrijden eerst nog een gebed en we konden gaan. Arianne opgepikt , die stapt in en zegt heel droog O leuk een bus vol met testosteron, we lagen helemaal in een deuk. Het terrein van de bioscoop met alles eromheen is een plaatje vergeleken met de rest van Mombasa, heel schoon en netjes. Het is eigenlijk bijna onwerkelijk. Aangekomen de jongens aan een tafeltje gezet en de kaartjes gehaald, we hadden gereserveerd maar mochten uitkiezen waar het ons het beste leek om met ze te gaan zitten. We hebben gekozen voor de 1^e rij omdat ze hier hun benen goed konden strekken. Het doek was op gelijke hoogte dus je hoefde niet omhoog te kijken..

We hebben eerst wat gedronken ,gekletst en popcorn besteld voor onder de film en toen het bijna 16.00 uur was langzaam naar de zaal gelopen met ze. De film was in 3D dus een extra dimensie en een mooie bril waar ze gekke bekken mee gingen trekken, ze keken hun ogen uit. Op 1 jongen na was er nog nooit iemand in de bioscoop geweest en was dit de 1^e keer in hun leven. Gespannen zaten ze in hun stoel in afwachting van de film. Op het beeld kwam te staan dat iedereen moest gaan staan als de Keniaanse vlag in beeld kwam en het volkslied werd gespeeld, had iets bijzonders. Jack Sparrow liet zich weer van zijn beste kant zien, ze genoten van voor hun allerlei onbekende beelden van Londen en de pruiken die ze daar dragen in de rechtszaal, koetsen en ga zo maar door. De film heeft geen pauze en ze zeiden steeds tegen zichzelf o ik hoop dat het nog niet over is vertelden ze na afloop. Wat kregen we een dankbaarheid terug dat was onbeschrijfelijk, we kregen er alle drie kippenvel van. Na afloop zijn we gaan eten bij een pizzeria, tafeltjes gedekt met roodgeruite kleedjes en wit erover heen, wijnglazen op tafel en bestek. Nou we kwamen binnen een hele invasie , jongens met looprekken krukken en spalken, de popcorn, chips en flesjes die ze nog hadden werden op de tafel geplant en gingen rustig door met eten en drinken, ze hadden totaal geen idee ,we lagen slap van de lach. Het leek een beetje op een aflevering van groeten uit de Rimboe. In het restaurant gingen ze er heel begripvol mee om en spraken hun waardering uit dat we ze meenamen en deel van de wereld lieten zijn omdat zij daar ook recht op hebben. Je kunt merken dat er in dit gedeelte anders mee wordt omgegaan door de mensen, ze zijn beter ontwikkeld en op de hoogte van wat er speelt in de samenleving, dat deze ook mensen herbergt die niet volledig worden geboren qua lichaam. We werden heel liefdevol ontvangen en tegelijk een goede manier om APDK onder de aandacht te brengen, mama Leah gaat ze een bedankbrief sturen en vragen of er iets mag staan van APDK om geld in te zamelen. Aan tafel was het helemaal geweldig dat ze uit wijnglazen mochten drinken, normaal zijn dit kapotte plastic bekers. We gingen proosten met z'n allen en ze vroegen of ze nu ook echt alcohol hadden terwijl ze gewoon de flesjes fris erbij hadden staan, ze waren echt grappig ook wat betreft het bestek, een vork daar eet je toch niet mee dat is eng stel je voor dat je jezelf prikt in je mond, nee dat is veel te eng. De meeste jongens eten met hun vingers en dan netter dan wij met bestek, hele bord wordt schoon ook al ligt er een hele natte saus op. Bij APDK hebben ze alleen lepels om mee te eten. We lagen steeds dubbel van de lach. We hebben eten uitgezocht, sommige pizza en sommige vlees of vis. Ze wisten niet wat een pizza was en vonden het maar raar evenals de olie en azijn op tafel, waar is dat in vredesnaam voor. Uitleg gegeven en toen moest het op de pizza, ze dipte de pizza erin, eentje had een beetje veel azijn gepakt en keek bij iedere hap heel zuur. Een paar jongens probeerden met mes en vork te eten, heel onwennig, de anderen gebruikten gewoon hun vingers. Aan tafel heerlijk gekletst en gekheid gemaakt en heel veel gelachen, het was ontzettend gezellig. Na het eten op de foto, eerst met z'n allen bij de poster van de pirates toen iedereen apart. Rond half negen terug naar huis, mama Leah belde toen net of alles okay was . Arianne veilig thuis afgezet en terug naar APDK, waren ze op de heenweg nog wat gespannen en stil, op deterugweg was het een uitgelaten boel. Ze hadden zo genoten.

In het restaurant dachten ze dat het zo in Nederland was, we hebben uitgelegd dat dit nu weer Italië was en dat ze een tripje in de wereld hadden gemaakt samen met alle indrukken van de film. Vandaag zijn we eerst ballonnen gaan uitdelen en snoepjes en toen bedankten de jongens weer en vertelden dat ze in hun leven nog nooit zo'n leuke dag hadden gehad, dit zouden ze hun hele leven koesteren, al die dankbaarheid om koud van te worden of liever gezegd heel warm. Thuis alles verteld aan mama Leah, ze vond het geweldig allemaal en waardeerde het idee en de uitvoering ervan enorm. Ze zei nu hebben jullie echt een verschil gemaakt met z'n 3en. We hebben de jongens een ervaring laten beleven waaraan ze hun leven met een glimlach aan terug zullen denken, het gros komt waarschijnlijk nooit meer in een bioscoop, die gaan weer terug naar de bush met in hun rugzak een mooie herinnering.

Vanmorgen kwam mama Leah bij ons zitten en gaf ons een mooi compliment hoe blij ze met ons was, hoe wij ons manifesteren bij hun in huis. Ze vond ons een geschenk van god zoals we ook bijdragen aan het huishouden en meedenken met alles. We werden er verlegen van maar ook heel blij, is fijn om te horen dat je wordt gewaardeerd! We hebben de belofte gedaan dat ze ooit bij ons komen logeren en Nederland laten zien en dat ik haar dan ga leren fietsen. We kregen een hele dikke knuffel en was daardoor bijna te laat voor de kerk.

Het is zo mooi alles wat je terugkrijgt, de 1^e dag toen we hier aankwamen dachten we echt hoe verwerken we alle indrukken en kunnen we hier wel wennen maar Kenia en haar bevolking heeft ons hart gestolen. Vanavond hebben we de kleding gegeven die we hadden meegebracht, was eigenlijk voor een ander doel maar daar horen we verder niets meer van dus toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ze erhier interesse inhadden. Nou maar wat graag, was een dolle boel het werd een klein modeshow.

Er logeert hier ook een nichtje dus alles werd verdeeld ook voor de dochters wat en mam ze waren heel erg blij met jouw kleren, ze waren helemaal vervuld. Zelf had ik nog wat jurkjes die het nichtje het einde vond en overhemden van Tom die de man des huizes helemaal blij maakte, ze waren iets te groot maar hij heeft dit vandaag gelijk laten innemen, je ziet er niets van en klaar terwijl u wacht ongelooflijk. Je kunt hier voor 3 euro een jurk laten maken, ze willen wel graag dat je een schets maakt en dat wordt het voor je gemaakt.

Ze waren helemaal door het dolle heen.

Svenja en Petra