Zaterdag 21-05-2011

Nou vandaag eindelijk naar het strand. Vanmorgen waren ze al druk bezig alle strandkleren aan te trekken, de kinderen hebben geen eigen kleren dus puzzelen wie wat aan moest. De kleding is of veel te groot zodat alle broekjes steeds afzakken of veel te klein maar uiteindelijk had iedereen iets aan en stonden in de gang te wachten om te vertrekken en de bus in te gaan. Tja en dan de bus, dat was zo'n heerlijke onvriendelijke bus voor gehandicapte kinderen en niet te vergeten voor de ruggen van de begeleiders. Wat een klus, eerst een steile trap op met een bocht erin, dan kruip door sluip door om bij een stoel te komen. Sommige kinderen hebben 2 gipsbenen , na 2 kinderen zag ik al sterretjes en toen iedereen erin zat was ik ongeveer een liter vocht kwijt, maar we hadden de klus geklaard. Toen alle spullen, rolstoelen, borden, extra kleding, zwemspullen , kratjes fris en 3 banken erbij en we konden gaan. Onderin de bus was geen laadruimte dus ook dit was passen en meten, een beetje vreemd maar dat raakt gewend er zijn hier wel meer dingen wat apart, logica is vaak ver te zoeken. Wij gingen met een busje van APDK en haalden onderweg een aantal mensen op, zagen weer nieuwe stukjes Mombasa wat heel leuk was.Onderweg was het erg druk maar rond 12.00 uur waren we op het strand. s‘ Morgens was het nog rustig maar later stonden alle auto's strak tegen de stoelen geparkeerd, als je tussendoor weg zou willen dan is het dikke pech. Na aankomst alle kinderen weer uit de bus en naar een soort afdak gebracht, daar zaten ze op de gestreepte lakentjes van APDK en kregen een lolly. Het was eb toen we kwamen en het water was erg ver weg dus moesten we wachten, een aantal lichte kinderen hebben we naar de poeltjes gedragen, die hadden de grootste lol. De kinderen kregen zwemkleding aan , alleen waren er slechts badpakken, sommige met een rokje sommige met buste en er waren praktisch alleen jongens. De jongens zagen er vreselijk uit want ze hadden de badpakken ook verkeerd om aangedaan. We moesten ons lachen echt inhouden want het was geen gezicht maar dat is natuurlijk zielig voor ze want ze waren zo blij om te kunnen zwemmen. Zo ging er mooie optocht richting zee en onderweg vroegen mensen hoe oud de meisjes waren, we hebben maar niets gezegd. Toen de kinderen in de zee waren was het net alsof wij een attractie in de dierentuin waren. Op een rij gingen ze staan kijken naar deze mensjes met open mond en verbijstering, ze keken alsof ze totaal onwetend waren dat er op deze wereld ook mensen worden geboren bij wie lichamelijk of geestelijk niet alles klopt. In deze cultuur worden ze weggestopt dus in die zin is het goed dat ze onder de mensen komen maar het voelt heel naar als ze met zo'n afschuw staan te kijken. Niemand vraagt erom zo geboren te worden en in deze cultuur heb je er gelijk nog een handicap bij namelijk je eigen volk, niet allemaal maar zeker 95%. In de middag kregen ze kip en friet, die werd in de stad gehaald, ze smulden ervan. Sommigen bewaarden het in een tasje om 's avond op te eten als ze thuis waren. De plek waar we begonnen was eerst heel netjes maar na de lolly's gingen het al fout en na het eten werd het echt een bende, overal botjes van de kip, friet , zakjes en niet te vergeten de vliegen die dit natuurlijk heerlijk vinden. Je weet niet waar je dan moet beginnen. Ze gooien alles van zich af hebben totaal geen milieu bewustwording, buiten beschouwing gelaten dat ze zelf ook in die smerige troep zitten. Waarom niet gelijk alles in zakken doen in plaats van opentrekken en van je af smijten? Organisatie is hier geen sterk punt. Rond 17.00 uur de expeditie terug in de bus en daarna expeditie bus weg van parkeerplaats. Arianne merkte op het is net een schuifpuzzeltje en daar leek het inderdaad het meeste op, maar na ongeveer 20 minuten schuiven konden we weg. Terug weer aantal mensen afgezet, nog bijna een motorrijder onder de bus die uitgleed, gelukkig liep het goed af en kon hij weer verder.Thuis de kinderen weer uit de bus geholpen en voldaan iedereen welterusten gezegd, thuis lekker roerei gegeten en toen naar bed.

Het strand waar we warenn heet Pirates en ziet er net zo uit als het heet, in ieder geval voldeed het aan mijn beeld. Het is een bonte verzameling van eettentjes, winkeltjes met rieten daken en allerlei plastic stoelen overal, ik miste alleen Jack Sparrow. Het is het strand voor de locale bevolking dus we staken erg wit af daar. Als je het terrein op rijdt hangen er allemaal mega badpakken die ze huren als ze een dagje naar het strand gaan net als zwembanden. Er lopen fotografen die voor 100 shilling een foto maken , overal zie je stelletjes poseren. Je kunt er fietsles krijgen en op een kameel rijden, het is een en al levendigheid maar ook hier weer de keerzijde want toen we naar huis gingen kwamen er jongetjes bedelen van een jaar of 7, ze hadden een blik in hun ogen die ons verontrustte, geen kinderblik maar grote donkere ogen van een volwassene eenvoudig omdat ze moeten vechten om te overleven. Ze vroegen om eten, we hadden nog biscuitjes en hebben die voor ze gepakt, met smaak aten ze de koekjes op en bedankten ervoor. Toen we wegreden kwamen ze zwaaien en lachten naar ons, even was daar de onschuld van een kind, tsjonge tsjonge dit blijft zware kost en die ogen ze staan voor altijd in ons geheugen gegrift die vergeet je nooit meer. Dat raakt je tot diep in de ziel en het ergste is dat je het niet kunt oplossen.

Svenja en Petra

Zondag 22-05-2011

Vandaag met Arianne een gezellige dag op het strand gehad, lekker gepraat over gisteren, de kinderen en haar ervaringen de afgelopen maanden. Lekker genoten van de zee en de zon.

Morgen nieuwe werkweek voor iedereen, werkse deze week.

Ik las van de kennistoets, op dit moment heb ik volgens mij geen enkele lijfrentekennis meer dus gelukkig hoef ik nog niet!!

Foto's komen maar het uploaden duurt vreselijk lang met dit langzame internet dus even geduld. De kinderen zijn vaak in de steek gelaten omdat ze handicaps hebben of ouders wonen erg ver weg en hebben geen geld ze te bezoeken, er zijn wel bezoekuren maar er komt praktisch niemand, ze zijn dus aangewezen op elkaar en de verzorgers en vrijwillgers.

Svenja en Petra