Zaterdag 14-05-2011

Uitgeslapen vandaag, ontbeten en naar het strand geweest.

Weer een nieuwe uitdaging met de matatu, de mensen zijn hier allemaal zo behulpzaam, ze helpen je echt de juiste matatu te vinden die betrokkenheid daar kunnen wij in de westerse wereld nog heel veel van leren. Welvaart haalt vaak niet het beste in de mensen naar boven.

We waren rond 11.00 uur op het strand bij het Reef hotel en hebben een bedje gehuurd, we moesten hiervoor naar een kassier die vroeg of we wilden zwemmen, nou Svenja dus wel ik niet. Hij ging heel moeilijk doen, bellen, draaien op zijn stoel, zuchten, bellen. Ik vroeg, is er een probleem, ja dat was er namelijk het niet gaan zwemmen want nu wist hij de prijs niet. Ik vroeg maakt het wat uit dan, nee zei hij eigenlijk niet, haha. We hadden echt geen idee waarom hij het dan vroeg. We hebben een fijn plekje uitgezocht met uitzicht op de zee. We zaten voor een stenen muur met daarachter de mooie Indische Oceaan. Palmen,bloemen,mooie blauwe zee en voor ons op de muur paradeerden allerlei salamanders. Eentje poepte voor onze neus, we vonden het veel voor zo'n klein beestje. Toen we de zee ingingen gelijk zwermen verkopers om ons heen, handeltje hier, handeltje daar of we wilden komen kijken maarwe konden ze afwimpelen voor vandaag. Dan de vraag of ik de zus ben van Svenja, duhh. Nee ben haar moeder, ohhh dan heb je gelijk aanzien want een moeder heeft hier een aparte status. Je krijgt weer een hand en ze bekijken je met veel respect. Als moeder dwing je respect af en laten ze gelijk je dochter een beetje met rust waar Svenja dan ook weer blij mee is want ze gaan maar door als ze iets willen van je. In het hotel waren er van die blanke ‘'midlifecrisis'' mannen jonge meisjes aan het scoren, de leeftijd van de meisjes was nietouder dan die van Sven. De meisjes hopen natuurlijk op een beter leven , de mannen weten wel beter. We hadden samen met nog een andere vrouw behoorlijke irritatie en afschuw van dit tafereel. But this is also life in Africa.

We hebben heerlijk genoten van het ruisen van de zee en het uitzicht maar zijn ondanks de schaduw toch iets teveel verbrand, de zon is hier echt killing. Vandaag hadden we een soort van vakantiegevoel met ook een schuldgevoel wel, het is toch een beetje dubbel.

We hebben net een tijdje zitten praten met de dochter van Mama, ze werkt voor een organisatie die mensen op het platteland bewust maakt van het nemen van voorzorgsmaatregelen, zoals muskietennetten , schoon drinkwater en het bezoeken van mobiele klinieken om de gezondheid te bevorderen. Als mensen seropositeif zijn uitleggen dat het beter is om medicijnen te nemen en voorlichting om dit te voorkomen. Ze moeten alles bijhouden met statistieken om in de gaten te kunnen houden wat extra aandacht behoeft en wat goed gaat. Het overtuigen is een zware klus want de mensen vinden dat ze het allemaal wel goed doen, en sommigen zijn moeilijk te overtuigen. Iedere dag reist ze naar dorpen om deze mensen hiermee te helpen, 's avonds studeert ze van 17.00 uur tot 20.00 op school, ze kreeg een baan aangeboden dus nu moet ze verder studeren in de avond, 2 jaar gedaan en nog 2 jaar te gaan, petje af!! We zijn in een hele fijne familie terecht gekomen heel betrokken en sociaal, we voelen ons echt thuis. Vandaag hebben we foto's laten zien van het kralen rijgen en onze tuin met sneeuw, dat kunnen ze zich niet voorstellen dat je dan naar buiten gaat, brrrr.

Svenja en Petra

Zondag 15-05-2011

Vanmorgen naar de kerk en vroeg in de matatu om op tijd te zijn dachten we.

Nou dat ging dus niet door want er was een marathon in de stad van grote renners dus hele verkeer opgestopt en in de stress. Als je naar de stad rijdt dan ga je over een soort van afsluitdijk die door het water loopt en het ene gedeelte verbindt met het andere. Langs die afsluitdijk, zoals ik die maar noem,zit ook de vuilnisbelt van Mombasa. Als je over die weg rijdt ga je een stukje de diepte in en op de plek van de vuilnisbelt zijn drempels gemaakt en moet er langzaam worden gereden. De stank is niet te harden precies op dat punt en als het druk is rijd je daar net te lang om geen adem te halen. Ze hadden de drempels geen betere plek kunnen geven. Op de vuilnisbelt hebben mensen een soort van onderkomen van een paar stokken en zeil en je ziet mensen zoeken op die enorme smerige belt naar eten of iets om nog te gebruiken, het is een naar gezicht en we worden er verdrietig van. Op diezelfde afsluitdijk ontstond vanmorgen een file, het is een soort van snelweg met 2 banen heen en 2 banen terug. Aan onze kant werden de mensen ongedurig want ze moesten naar de kerk, langzaam begonnen er mensen uit te stappen en net als schapen volgden er snel meer tot er een lange stoet ontstond van mensen in allerlei kledij. Na een kwartier waren alle matatus's nagenoeg leeg. Er waren uitgedoste mensen in prachtige jurken of ze naar de disco gingen, glimmend zilver en roze met bevallige schoentjes waar niet op te lopen valt eigenlijk. Meisjes in spierwitte jurkjes met grote strikken, mooie schoentjes en kraaltjes in het haar, jongetjes in nette overhemdjes met een giletje en hoogwaterbroekjes. Mensen in oude kloffies op blote voeten,het was echt een bonte stoet en mooi om te bekijken in onze snikhete matatu. Voor ons was lopen te ver dus wij bleven lekker smoren en wachten tot de file weer in beweging kwam. De andere kant werd een zooitje omdat mensen tegen de richting in gingen rijden, toen alles weer op gang kwam werd het daardoor een nog grotere chaos dan het al was en ontstond er een nieuwe opstopping. Vervelen doe je je niet hoor ook niet in de file.

Uiteindelijk zaten we om 10 uur in de kerk zwetend en wel. Na de kerk boodschappen gedaan met Mama Leah, wij koken morgen pasta en daar een en ander voor gehaald, ook 2 ballen en lego voor de kleinere kinderen. Terugweg verliep ook niet echt soepel, eerst tanken toen naar een andere garage een nieuwe band achterin laten proppen en wij maar zitten in die brandende zon, geen zuchtje wind met allerlei boodschappen op schoot. We zijn net naar APDK geweest, even gedag gezegd en ballonnen uitgedeeld dat was feest maar ze werden er wel hebberig van, te begrijpen als je niks hebt natuurlijk. Ook de grote jongens willen allemaal een ballon, je vraagt het verlegen omdat je bang bent dat ze misschien te groot zijn maar nee hoor, ze willen zeker zo graag als de kleintjes ze zijn alleen minder hebberig en wachten netjes af. Nu houden we ons rustig en bereiden ons voor op een nieuwe week.

De was hangt te drogen en hopelijk gaat het even niet regenen.

Voor iedereen in Nederland lieve groetjes en fijn dat jullie af en toe een reactie plaatsen dat is echt tof dat jullie die moeite willen nemen en voor ons een teken van thuis!!

Fijne week allemaal!

Svenja en Petra