Donderdag 12-05-2011

Alleen vanmorgen bij de kinderen geweest, vanmiddag vrij om wat andere dingen te doen omdat we zondag werken en mee gaan naar het strand met de kinderen. Dit heeft Arianne gesponsord en geregeld .De kinderen gaan met een sponsorbus, die beschikbaar is als ze dat willen, naar een privéstrand. Als ze naar een openbaar strand zouden gaan is er geen overzicht en raak je kinderen kwijt. Ze krijgen tussen de middag frietjes met kip echt feest dus voor ze. Het was aanpoten vandaag, het personeel had een of andere workshop dus of wij de klas wilde runnen en het werk wilde nakijken, in Swahili haha.Ik zei tegen de kinderen vandaag hebben jullie alles goed want ik begrijp er niets van, nou dat vonden ze natuurlijk geweldig. Na de klas het eten, alles opscheppen, uitdelen en de zooi erna pffff , vreselijk. Overal rijst en linzen en schillen van meloen want vandaag werden ze getrakteerd op watermeloen, ze genoten ervan. Vanmorgen gingen ze allemaal naar buiten , wij dachten ze mogen naar de speeltuin maar nee, ze mochten luchten, even buitenstaan en genieten van de frisse lucht, erna waren ze erg mak. Frisse lucht maakt moe. Buiten dat houdt in een pad met allerlei keien en grote hobbels. Waarschijnlijk zie je het al voor je , een kind strompelt op blote voetjes en gips achter de rolstoel van een ander kindje en dan botst hij op een grote kei. Een kindje zonder teentjes en vingertjes in de rolstoel werd gelanceerd en viel vol met zijn hoofdje op de stenen, gevolg een groot gat in zijn voorhoofdje, heel zielig. Lucy een blind meisje met een waterhoofd moest met krukken en blote voetjes op het pad, dit is ook omdat thuis de situatie ook niet anders is, er is geen geplaveide weg, Het zijn geen watjes hoor deze kinderen. Na het eten zijn we gegaan. Mijn horloge is nog niet op de hoogte , maar nog ruim 7 weken de tijd om ‘m voor te bereidenop het feit dat deze een Keniaanse inwoner gaat worden. Een jongen van ongeveer 15 jaar vond het horloge zo mooi dat ik beloofd heb dat hij ‘m mag hebben als we weer naar huis gaan. Hij was zo blij en zei, you make me so happy, ik zei if you are happy I'm happy en pakte zijn gezicht even tussen mijn handen, hij straalde. Een oudere wat ernstige jongen kwam na het eten naar me toe, af me een hand en zei: Bedankt voor alles wat jullie voor ons doen, we zijn jullie erg dankbaar. Deze jongen heeft een soort gezwel op zijn knie en kon niets meer door zijn ziekte, nu redt hij zich met krukken en bekommert zich om iedereen, hij is ongeveer 17 maar hij lijkt veel ouder, hij is erg wijs en heel lief. Hij is zo dankbaar dat hij is zoals hij nu is, hij had gedacht nooit meer te kunnen lopen of ooit terug naar school te kunnen. Het is een prachtig jong. Vanmiddag de was gedaan, inzepen, schrobben, wringen, just like the old times. We gooien de wasmachine eruit dit is veel leuker en duurt ongeveer net zo lang als het wasprogramma. Na de was boodschappen doen voor ons en voor mama Leah, nu denk je natuurlijk is dat bijzonder , nou hier wel. Het is niet even naar Appie, het is een hele onderneming. Eerst met de matatu naar de stad, overstappen op een andere, boodschappen doen en hetzelfde ritueel terug. Dit alles neemt een dikke 2,5 uur in beslag, je kunt dus beter niets vergeten. De matatu is een klein busje waar zoveel mogelijk mensen in moeten dus als die ook boodschappen hebben dan wordt het erg vol maar daar is een oplossing voor . Wat er niet in kan bind je er achteraan met een touw. Svenja krijgt soms het gevoel dat ze in een of andere louche scene terecht is gekomen, donkere busjes, harde rapmuziek, heel grappig. Ze hebben ons nog niet afgezet, we krijgen steeds alle wisselgeld netjes terug . In de stad roepen ze wel van alles maar we lopen door en roepen soms Jambo en lachen dan . Je blijft je verbazen hier prachtig om mee te maken, we moeten erg om ze lachen want ze zijn en doen echt komisch. Als je dan naar huis, in dit geval dan ons Keniaanse huis, rijdt en je ziet tussen de sloppen, het afval en de prut de mooiste bloemen groeien alsof ze letterlijk een stuk ellende willen verbloemen in deze verwarrende wereld hier, dan vraag je je toch weer stilletjes af met een soort van schuldgevoel waarom wij wel en zij niet, oneerlijk blijft het.

Svenja en Petra