Dinsdag 10-05-2011

Vandaag voor het eerst bij APDK geweest, we kregen eerst een rondleiding van Kate. We kregen te zien hoe en waar de orthopedische aanpassingen worden gemaakt, de verblijven, het schoolklasje ,de eetruimte en de therapieruimte. De kinderen zijn hartverwarmend en zo blij als je ze aandacht geeft, een aanraking of naar ze lacht. Het wordt beantwoord met zo'n lief smoeltje dat je hart smelt. Sommige kinderen zijn erg gehandicapt, er zijn jongens met 1 been, verlamde kinderen, veel vergroeide beentjes en voeten. Klompvoetjes is de meest voorkomende, het is onvoorstelbaar hoe behendig ze toch allemaal nog zijn , ze rennen en stoeien met gipsbenen, op de zijkanten van de misvormde voetjes of balancerend met 1 been op krukken, ongelooflijk. Sommige kindjes zijn meervoudig gehandicapt ook verstandelijk. De kinderen zorgen allemaal voor elkaar, duwen strompelend elkaars rolstoel, zorgen dat iedereen drinken of eten krijgt. De betrokkenheid onder elkaar is groot. De kleintjes zijn al zo zelfstandig kunnen ondanks hun beperkingen al zoveel zelf. De kinderen hadden therapie toen we ze voor het eerst zagen, ze krioelen een beetje door elkaar op grote matten, moeten rondjes lopen om de matten met een soort bruggetje tussendoor. Af en toe krijgt een kind extra aandacht, er wordt gemasseerd, opgerekt en verlamde kinderen moeten met speciale steunen leren lopen aan een rek en later met krukken. Een jongetje huilde zo hartverscheurend, het is echt hard werken als je dit moet en je benen doen niets. Troosten vanuit het personeel is er niet bij. Na de therapie krijgen ze hele zoete thee met veel melk, dit wordt uit een grote pan geschept in plastic bekers. De thee is wel nodig want ze krijgen ook 2 droge bruine boterhammen, de meeste zitten lekker te soppen met het brood. Na deze break naar de schoolklas, voordat iedereen daar is de les al weer bijna voorbij. Ze krijgen sommetjes, schrijfoefeningen en dit moet worden beloond met een Vtje, dan is het goed en zijn ze blij. Veel kinderen kunnen amper iets en die krassen maar wat. Svenja moest iets nakijken en zette een krulletje, onze manier van goed. Het jongetje van wie het werk was begon gelijk boos te kijken en te huilen want dit betekent daar dat het fout is. Het duurde een hele tijd voor hij weer ontdooide, duizenden excuses gemaakt en uitgelegd dat dit bij ons goed is. Uiteindelijk kwam er weer een piepklein lachje en een high five. Mijn horloge was erg in trek, vooral als ik erop tikte. Steeds kwamen ze terug om te kijken en schateren als ik op het glas tikte. De uniformen waarvoor we zo hard gewerkt en gespaard hebben zijn hard nodig. De kinderen lopen in kleertjes met gaten, alles is echt versleten en verschoten. Mama Leah zei dat ze zich soms echt schuldig kan voelen omdat zij zich representatief moet kleden door haar functie en de kinderen er zo bij lopen. Ik hoop echt dat we zelf kunnen aanschouwen dat de kleding komt als we er zijn. APDK had dit echt op de urgentielijst staan, het is allesbehalve overbodig luxe. Tussen de middag krijgen de kinderen een bord rijst met bonen en als toetje een beker water. Na het eten gaat iedereen voor een middagdutje naar bed. Wij gaan dan even naar huis eten een banaan en doen een potje skipbo. Iedereen gaat na de middagdut weer naar therapie en dan weer zoete thee en school. Rond 16.00 uur duikt iedereen voor de tv die staat dan superhard. De ongekookte rijst wordt op tafel gegooid en iedereen graait om de vezels er uit te zoeken, de rijst in het vliesje moet er uit, ieder kind graait mee en weet precies wat de bedoeling is, zelfs de echte kleintjes. Gelukkig wordt de rijst nog gekookt want buiten het gegraai met smoezelige handjes lopen er wel wat beestjes doorheen. Ze kregen hele witte handjes van het gegraai in de rijst en wreven dit over hun gezichtjes en riepen : look me mzungi(blanke) too. We waren best moe maar ook voldaan deze eerste dag het is goed om hier een verschil te maken, ze hebben ons hart nu al gestolen. De dankbaarheid is allesomvattend!

Svenja en Petra

Woensdag 11-05-2011

Vandaag Arianne ontmoet, ze is hier al 2 maanden ook voor Doingoood. Ze heeft ons wat meer bijgepraat en zijn weer een heel stuk wijzer over van alles en nog wat. De kinderen kennen haar al goed en ze wist ons veel te vertellen. Zondag heeft ze een dagje strand geregeld en ze vroeg ons mee, wat we erg leuk vinden. De kinderen schijnen volledig los te gaan op het strand, dat vinden ze heerlijk. Als je steeds zo zit opgesloten als zij is dit niet moeilijk voor te stellen. De kinderen hebben geen gemakkelijk leven, ze hebben steun aan elkaar maar wat moeten ze hard werken. Vandaag moest ik een jongetje begeleiden met 2 verlamde beentjes. Hij moet met de steunen leren ‘' lopen'. IJzeren stangen zitten vastgegespt aan zijn beentjes en worden in speciale schoenen geklikt. Het beentje wat krom is moet zo recht mogelijk en wordt met leertjes heel vast aangetrokken. Het lopen is erg zwaar en kost zoveel kracht en doorzettingsvermogen. Eigenlijk moest hij nu met krukken omdat hij vooruitgang had geboekt. Het kind heeft een kwartier hulpeloos op zijn krukjes gehangen en mocht toen toch op het looprek. De vraag of ik dit looprek steeds een stukje vooruit wou zetten zodat hij werd aangespoord om te lopen. Hij stortte steeds in elkaar en hief zijn betraande gezichtje naar me op het was zo moeilijk voor hem. Ik moest vechten tegen mijn eigen tranen vond het zo zielig. Het laatste stukje heb ik hem opgepakt en op een bankje gezet, ik kon het niet meer aanzien die strijd. Op het bankje kreeg ik weer zijn stralende lach, ik kan niet omschrijven wat dat met je doet. Dat is de enige beloning die er toe doet. Die dankbaarheid in al zijn hulpeloosheid, ze genieten zo van een beetje extra aandacht, een handje, een aai over de wang. Het liefst zou je ze heel hard knuffelen maar veel kindjes hebben ringworm en dat is erg besmettelijk dus dat is beter van niet. De hygiëne is slecht overal ruikt het alsof je in een stal bent. Ik heb me voorgenomen niet de boel te willen veranderen, we zijn in Afrika en daar gaat alles anders. Ik focus me op de kinderen en zorg dat ze extra aandacht krijgen, het gevoel dat ze meetellen en het waard zijn. Het systeem is zoals het is. Vandaag hebben we de puzzels meegenomen die we van tante Ineke hebben gekregen, houten puzzels met kleine houten knopjes die je moet inleggen. De fysio was erg geïnteresseerd hierin en bleef maar kijken. Ze vroegen of dit ook in Kenia verkrijgbaar was, het is erg goed voor de motoriek van de kinderen. De puzzels waren voor de kinderen die in bed moeten blijven maar na een half uur hingen er wel 10 kinderen op de bedjes en wilde allemaal ook de puzzel maken. We hebben ze goed opgeruimd voor de volgende keer zodat ze heel blijven. Het was een succes voor jong en oud, haha.

De grotere kinderen vinden de aandacht ook heel fijn, 's avonds als we naar huis gaan geven we alle kinderen een handje of high five, dat vinden ze prachtig. We vinden al onze draai hier en durven meer overal naar toe te gaan wat we willen. Je moet wel erg oppassen dat je niet het werk gaat doen van de betaalde krachten want dat vinden ze wel prima. We vinden onze weg en gaan net als onze voorgangers de kinderen iets extra's geven, iets wat gratis is en voor iedereen namelijk vriendschap en liefde.

Morgen meer.

Heel erg bedankt voor al jullie lieve reacties moest natuurlijk weer snotteren dat begrijp je wel.

Ja Rene ik heb jullie kaartje gehad die is meegegaan in de koffer, daar doelde ik op in het stukje van de beschermengel!

Svenja en Petra