Zaterdag 07-05-2011

We zijn er en hebben een rustige reis gehad. We zaten op rij 46, de achterste rij bedoeld voor de headsets. We vroegen de steward of we dit weg konden halen , hij gaf aan maar een rij naar voren te gaan, deze was bezet dus hebben we de headsets op een andere stoel gegooid en zijn lekker achterin aan zitten, heerlijk rustig. De vlucht ging erg snel ook al konden we niet goed slapen, de verzorging was uitstekend. Aangekomen in Nairobi allerlei formulieren ingevuld en onze visa gehaald bij een beambte die naar je kijkt of je niet echt deugt, alles gaat snauwend en onvriendelijk en met een sleepy head erbij word ik dan peux nerveux, maar goed het stempel staat erin. Koffers van de band gehaald , zweten ,zweten,zweten en toen naar andere kant van de weg, weer veiligheidscontrole, schoenen uit, alles af ,zware koffers, tassen en laptop op de band en dan alles weer snel bij elkaar graaien. Ingecheckt en een paar uurtjes zitten soezen.

Het was erg druk op vliegveld, veel mooi uitgedoste mensen die leken een dag uit te gaan. Vlucht naar Mombasa was mooi, beneden ons prachtige landschappen. We werden op het vliegveld opgewacht door Kennedy en Alex van Doingoood, ze hadden een bordje met onze namen erop. Ze namen onze spullen over om naar de auto te brengen.De achterbak ging open en daar lag een megabox in bijna net zo groot als de achterbak, komen wij aan met 4 koffers , 3 tassen en 2 kussens en natuurlijk onszelf. Even paniek maar het ruimtelijk inzicht van de boys was prima en binnen een kleine 5 minuten zat alles erin inclusief onszelf , een klein wonder. Kennedy moest lopen die paste niet meer maar was er zo eerder dan wij. Op het vliegveld waren er gelijk een heleboel jongens die wel even zouden helpen, en mij geld begonnen af te troggelen Kennedy greep gelijk in en sprak ze hartig toe, beteuterd dropen ze af, 1^e wijze les in Kenia voor ons.

Aangekomen bij APDK hing er op de deur'' Karibu Svenja en Petra.'' We kregen een warm welkom van Mama Leah, de vrouw des huizes en de onderdirectrice van APDK, toch voelden we ons even niet blij en hadden erge heimwee, het gebrek aan nachtrust en alle indrukken was even te veel. Toen ik Tom aan de telefoon sprak toen werd het even heel heftig bij mij en kwamen de waterlanders, we zijn daarom vroeg gaan slapen na een heerlijk maaltijd van Mama Leah..

Voor het slapen eerst de muggenjacht voltooid en alle muggen uit het muskietennet verdreven, alles goed dichtgestopt en heerlijk geslapen, het regende Nederlandse pijpenstelen 's nachts.

Svenja en Petra

Zondag 08-05-2011

Na het ontbijt zijn we met ons gastgezin naar de kerk geweest, een soort grote hal midden in de stad. Iedereen komt een beetje verspreid binnen terwijl het gospelkoor staat te zingen en te swingen, heel bijzonder. Ik kreeg er kippenvel van. De Pastor preekt aan het eind met veel humor en wijze levenslessen. Iedereen heeft boekjes om aantekeningen te maken van hetgeen hij zegt om dit thuis niet te vergeten. Na de preek werd er gevraagd wie er gasten waren die moesten naar voren komen, we werden welkom geheten en hebben heel veel handen geschud., daarna gingen we mee naar een aparte ruimte, weer handen schudden, kennis maken en kregen we wat te drinken .Er worden hier heel veel handjes geschud bij het begroeten maar ook weer bij het afscheid ook wij weten nu hoe het hoort op zijn keniaans. Na de dienst hebben mama Leah en haar man ons een beetje Mombasa laten zien, we konden even geld pinnen en we hebben bel en internet tegoed gehaald plus iets lekkers bij de thee.

We hadden het luxe omdat we dit alles met de auto konden doen, ze mochten deze gebruiken van haar tweelingzus .

' s Avonds hebben we met haar man de auto weggebracht , van de sloppen in het rijke gedeelte, grote huizen allemaal beveiligd. We hebben een tijdje gepraat en zijn toen met de matatu naar huis gegaan. Dit zijn busjes waar er ontelbaar veel van rondrijden en ik kan je zeggen dat je dan blij bent met geluksdingetjes en beschermengeltjes. Het was inmiddels aardedonker toen we naar huis gingen, het busje reed kris kras en probeerde continu de andere busjes voor te zijn, als je eruit wilt sla je tegen het dak. Onderweg zoveel armoede, wat hebben wij het toch goed in Nederland!Door de regen stonden er overal grote plassen,mensen zaten aan de rand met hun koopwaar,grote bergen kleding,groentes,fruit van alles. Ook waren er allemaal kleine tafeltjes met koopwaar en daarop brandde een lichtje in alle armoede haast een romantisch gezicht. Het is hartverscheurend te zien in welke omstandigheden veel mensen moeten leven en dat ook kunnen en doen .De rit door de stad was zenuwslopend, andere busjes werden op een haar na gemist, iedereen rijdt als een idioot maar ook weer niet eigenlijk het is een kunst dit van 's morgens vroeg tot 's avonds laat te doen, eigenlijk zit de chauffeur de hele dag in een soort spannend computerspel maar dan live. De 1^e verdiensten van de dag gaan naar de eigenaar van de bus, dan moet de brandstof betaald en wat overblijft is voor hemzelf. Ga er maar aan staan als je bedenkt dat er honderden concurrenten zijn die dit ook moeten behalen om te overleven. Een jongen hangt half uit de bus en roept de bestemming en pusht de mensen bij hem in te stappen, de bankbiljetten houdt hij gevouwen tussen zijn vingers en hij rekent af met de reizigers. Dit was onze eerste ervaring met de matatu en het was enerverend , haha. We wennen er wel aan. Toen we thuis kwamen kregen we een heerlijke vegetarische maaltijd, we hebben aangegeven dat we liever geen vlees eten, daar waren ze erg blij mee , mama Leah kookt echt heerlijk. Verse groentes, rijst en bonen en als ze het eten bereidt ruikt het heerlijk. Het fruit ligt hier langs de weg. Sinds we hier zijn regent het heel veel, ik denk dat we het hebben meegebracht.

Svenja en Petra

Maandag 09-05-2011

Vandaag maandag zouden we worden opgehaald om 9 uur Afrikaanse tijd, haha, het werd kwart over tien. Kennedy had de taak ons wegwijs te maken in het matatuverkeer, hij vertelde dat het beter is de voorste te nemen, uit te zoeken of je een beetje voorin kunt zitten en de staat van het geheel, easy dus en dan pas instappen. Het blijft een avontuur, ongelooflijk dat iedereen op deze manier reist. In de busjes stapt van alles, mannen en vrouwen in pak, arbeiders, moeders met kinderen alles door elkaar. Dan stap je in als Mzungi, wat ze zeggen tegen een blanke, en kijken je aan met een blik van wat doe jij hier, je roept Jambo( hallo) en iedereen ontdooit, groet en lacht terug. Ondanks alle ellende zijn ze heel vrolijk en doorspekt met humor en zelfspot. Het leven in Mombasa is zo hectisch dat Amsterdam er wel een dorp bij lijkt. Je mond blijft open staan want je valt van de ene verbazing in de andere. Het wemelt en krioelt er van de mensen, auto's , vrachtauto's, matatus, tuk tuks en tussendoor mensen met handkarren, hier en daar geiten, koeien en kippen. Overal mensen met handel, alles is stoffig en echt niets ziet er appetijtelijk uit. We zijn vandaag naar Fort Jezus, de basis van Mombasa geweest met een rondleiding van Kennedy want hij wist van alles dat het ongeveer 2 miljoen jaar oud was en dat zei hij bij alles, wij in een deuk. Erna het oude gedeelte in voor 5 minuten want toen begon het te druppen, als Keniaan ben je dan bang dat je begint te smelten en zult bevriezen dus voor we het wisten zaten we weer in de tuk tuk, in de file en regen naar de blue room. Een internetcafé waar veel vrijwilligers komen.

We zijn erna op de ferry geweest naar de andere kant en terug, vol met hordes mensen, boodschappen gedaan en terug naar huis. Vandaag weer veel geleerd en we hebben een hele gezellige dag gehad en veel gelachen. Het is hier bijzonder, de mensen die ondanks alles toch zoveel humor hebben en op de been blijven met hun geloof voor sommigen de enige houvast. We beginnen ons thuis te voelen en vinden het leuk om deel uit maken van het Afrikaanse leven.

Svenja en Petra

Morgen eerste dag met de kindjes.

Bedankt voor alle lieve reacties!