Maandag 13-06-2011

Pinksteren wordt hier niet gevierd, het is geen christelijke feestdag, raar omdat alles hier in het teken van het geloof staat. Svenja voelde zich vandaag nog helemaal niet goed en heeft het grootste gedeelte in bed doorgebracht, vanmorgen probeerde ze het even inAPDK maar het zweet brak haar uit, was spierwit( dat steekt zo lekker af hier) en heel slap, ze is gauw weer naar huis gegaan. Vandaag de kleding uitgedeeld , ze waren door het dolle, ze zijn zo blij en dankbaar met een 2^e hands shirt. Sommige kinderen hebben echt niks en komen na jaren weer terug in het shirtje waar ze de 1^e keer mee kwamen met een paar gaten erbij en heel versleten. Veel kinderen komen een aantal keer terug voor alles goed is.

Mama Leah is vandaag vertrokken naar Nairobi, ze zal dan zaterdag nog haar dochter bezoeken die nog verder weg woont en komt zondagmorgen vroeg weer thuis met de nachtbus. We zijn nu alleen met de man des huizes, die tussen neus en lippen door vertelde dat hij jarig is vandaag. Blijkbaar niet heel bijzonder hier jarig zijn?? Gisteren in het ziekenhuis waren ze allebei mee , heel lief. In het ziekenhuis moest je eerst een nummertje trekken, als je aan de beurt was kwam er een zuster voor een intake, gegevens, temperatuur en bloeddruk. Dan naar de balie voor registratie daarvoor de kosten betalen en dan wachten op de dokter. Die schrijft onderzoek uit voor bloed en ontlasting, dit eerst weer betalen en dan naar lab. Weer wachten op de uitslag, recept mee, dit eerst betalen en dan krijg je de medicijnen met uitleg. Blijkbaar vertrouwen ze de boel niet en moet iedere stap eerst vooraf betaald worden, nu hebben we 3 kwitanties lekker handig. Op de terugweg nog even langs de zee gereden, daar is het op zondag een drukte van jewelste. Mensen zitten daar met elkaar gezellig te praten en te eten en te genieten van de zee. Je wilt er zo bij gaan zitten ziet er echt gemoedelijk uit, overal staan grillen met maïskolven en tentjes met eetwaar, het is een levendig schouwspel.

Alli die natuurlijk met zijn moeder in de jeep zat ,maar wachten, echt comfortabel zit het niet en vond het wel zielig met zijn net geopereerde klompvoetje maar ja, zij hebben ook even kunnen genieten van de zee.

Svenja en Petra

Dinsdag 14-06-2011

Vanmorgen hebben we ons voor het eerst verslapen, 8 uur schrokken we wakker, helemaal duf. Svenja knapt al op maar was nog slap ben daarom maar gelijk alleen bodschappen gaan doen in de stad omdat het weer onze kookbeurt was vanavond. De kinderen hebben ballondag, hier hebben we pastadag. Verjaardagscadeautje gekocht ter ere van de verjaardag van de man des huizes, vonden we wel zo leuk. We hebben een broodrooster gekocht, vers brood kennen ze hier niet en dan kunnen ze het lekker makkelijk toasten, hij was er erg blij mee. Peter de coördinator kwam nog langs vanmorgen om te kijken hoe het met Sven ging, volgende week neemt hij ons mee naar Blessed Camp waar alle mensen wonen die ooit lepra hebben gehad en de familie ervan. Rustige middag in APDK, spelletjes gedaan en hier en daar geknuffeld. Chai zou weer worden geopereerd vandaag maar kwam weer lopend aanzetten, er waren teveel spoedgevallen dus kwam hij niet aan de beurt. Het is al de zoveelste keer, niet prettig voor zo'n kind zijn knuffelgehalte was dan ook weer bijzonder groot toen hij weer terug was. Timothy heeft vandaag zijn been gekregen en was aan het oefenen om te lopen, het viel hem zwaar. Ze maken eigenlijk een heel raar been, het is donkerbruin met een witte voet. Als de voet bruin zou zijn zou het er beter uitzien, de voet kan natuurlijk in een schoen maar Timothy is een Masai en die dragen sandalen. Als ze naar de stad gaan witte van pastic en normaal op sandalen gemaakt van autobanden, heel elegant. In ieder geval kan hij weer lopen, het been is nog iets te lang maar dat wordt gecorrigeerd. Safari krijgt zijn been morgen. Ze zijn allebei door een slang gebeten toen ze klein waren, een infectie die daar op volgde heeft het beenverlies veroorzaakt. Timothy was erg trots en blij want als het goed gaat mag hij gauw naar huis en daar verlangen ze allemaal heel erg naar en wij onderhand ook een beetje.

Svenja en Petra

Woensdag 15-06-2011

Vanmorgen hadden we geen telefoon meer die het deed, die van Svenja was al geblokt vanaf het begin doordat we een verkeerde simkaart hadden gekregen, die van mij reageerde niet meer. Gisteravond belde Tom met een vervelend bericht waarvan we er overstuur waren, door het in bed liggen bellen en huilen hebben de tranen mijn touchscreen beschadigd. De onderste toetsen reageren niet meer, de pincode kan daarom niet ingegeven worden. We hebben geïnformeerd waar we dit het beste konden laten doen , we kwamen in een winkel waar allemaal kleine loketjes zijn, iedereen werkt voor zichzelf en heeft een aantal telefoons om te verkopen. Het is een donker hol waar iedereen door elkaar krioelt alsof je op de beurs bent. In de ruimte hangen 3 grote flatscreens waarop films worden gespeeld die je kunt laten branden. In een map kun je kiezen en dan laten ze fragmenten zien, we hebben geen normale film gezien, of het was horror of heel maf. Je kunt zelfs films krijgen die net uit zijn, blijkbaar mag dat zo hier. Het was weer een aparte ervaring, je krijgt er zo'n onderwereld gevoel bij, maar ook weer niet want we voelen ons niet onveilig hier, het gaat allemaal heel gemoedelijk. Het is gewoon een levendige boel en gekrioel , Nederland zal in het begin wel weer heel erg saai zijn vrees ik. Svend'r telefoon is nu weer simlock vrij gemaakt, mijn onderdeel duurde een paar dagen dus ga volgende week terug als de telefoon het nog niet doet.

Vanmiddag kregen de kinderen en het personeel pas rond 15.00 uur eten. Het was een speciale sponsordag, ze kregen vlees, fris, water,taart, 3 stuks fruit en snoep. Het blijft jammer dat ze altijd zoveel tegelijk krijgen en niet gedoseerd, wel fijn dat ze zo verwend worden. Toen we wegingen deelden ze de snoepjes met ons en de kusjes waren weer niet te tellen. We verlangen wel weer naar huis maar deze knuffeltjes gaan we echt missen!!

Svenja en Petra