Donderdag 19-05-2011

In Mombasa zie je ook zo af en toe iemand fietsen op een vooroorlogse fiets. De fietsen zien er erg ouderwets uit, ze lijken op onze fietsen van vroeger. Hoe behendig ze hier ook zijn het fietsen ziet er niet soepel uit. Ze beheersendit niet echt, nou ja op zo'n fiets misschien niet heel gek. Soepel zal het allemaal niet meer lopen en om over de andere weggebruikers maar te zwijgen waar ze zich tussendoor moet manoeuvreren. Het is levensgevaarlijk om hier te fietsen. De marathonrenner die is overleden was hier ook schokkend nieuws . Hij liep zondag nog mee in de marathon waarvoor wij in de file stonden. Hij was een beetje de weg kwijt in het leven, hij had alles maar heeft er een puinhoop van gemaakt, ging vreemd en had heel veel problemen. Armoede is erg maar het blijkt wel weer dat het grote geld ook niet persé gelukkig maakt. Er is ook een jongen hier die heet Chai en is net een klein aapje, hij loopt gehurkt zoals aapjes ook doen en heeft een hele kromme rug. Toen hij hier kwam kon hij niets, ook niet praten had totaal geen ontwikkeling doorgemaakt. Nu is hij behulpzaam en heel behendig met de bal. Hij zat ook in een schulp waar hij nu helemaal uit komt. 's Morgens bij therapie gaat hij helemaal op in de muziek, hij zit dan op een trapje en gaat heel mooi bewegen met zijn handen. Zijn gezicht lijkt al veel ouder dan hij in werkelijkheid is, hij heeft een soort wijsheid over zich alsof hij toch een heleboel heeft opgeslagen de tijd dat er niets met hem is gedaan. Hij kleurt heel graag op zijn eigen manier, hij pakt alleen de contouren en is daar heel druk mee. Toen de juf er maandag niet was heeft hij de hele morgen kleurplaten gemaakt, 's middags moest hij een oefening doen maar ging in staking door met zijn hoofd op zijn armen heel boos naar beneden te gaan kijken, hij wilde kleuren. In overleg met de juf voor die dag weer een kleurplaat gegeven, hij was gelijk weer blij.

Vandaag zijn de kinderen in groepjes apart genomen om te praten over hun gevoelens en handicaps. Dit is een initiatief van een Canadese logopediste die hier een jaar werkt als vrijwilliger en dit project van de grond wil krijgen. In Afrika wordt weinig gepraat over gevoelens, ze lachen veel maar achter die lach gaat ook het nodige schuil wat niet naar buiten komt. De kinderen werden gevraagd wat ze ervan vinden hier te zijn en wat ze minder prettig vinden . Tevens de vraag of ze zich wel blij voelen. Het groepje kinderen rond de 7 jaar met handicaps aan beentjes en voetjes konden hier het beste over praten. De andere kinderen begrepen er niets van. In de gang moesten ze allemaal op de grond gaan liggen trokken wij de contouren over met de naam erbij. Met een gekleurd krijtje moesten ze inkleuren welk lichaamsdeel pijn doet of deed en in het gezicht hoe ze zich voelen,blij,verdrietig of neutraal. In de gang staan op de vloer nu alle contouren van de kleinere kinderen, ingekleurd met de pijnlijke lichaamsdelen, een apart gezicht.

We hebben nu even een pauze en zet mijn verhaal op de computer zodat Svenja vanavond verder kan.

Marit bedankt voor de spelletjes, de meeste zullen wat moeilijk gaan maar iets kunnen we er wel van gebruiken, er is zoveel verschil tussen alle kinderen.

Svenja en Petra