Donderdag wasdag

Donderdag 12-05-2011

Alleen vanmorgen bij de kinderen geweest, vanmiddag vrij om wat andere dingen te doen omdat we zondag werken en mee gaan naar het strand met de kinderen. Dit heeft Arianne gesponsord en geregeld .De kinderen gaan met een sponsorbus, die beschikbaar is als ze dat willen, naar een privéstrand. Als ze naar een openbaar strand zouden gaan is er geen overzicht en raak je kinderen kwijt. Ze krijgen tussen de middag frietjes met kip echt feest dus voor ze. Het was aanpoten vandaag, het personeel had een of andere workshop dus of wij de klas wilde runnen en het werk wilde nakijken, in Swahili haha.Ik zei tegen de kinderen vandaag hebben jullie alles goed want ik begrijp er niets van, nou dat vonden ze natuurlijk geweldig. Na de klas het eten, alles opscheppen, uitdelen en de zooi erna pffff , vreselijk. Overal rijst en linzen en schillen van meloen want vandaag werden ze getrakteerd op watermeloen, ze genoten ervan. Vanmorgen gingen ze allemaal naar buiten , wij dachten ze mogen naar de speeltuin maar nee, ze mochten luchten, even buitenstaan en genieten van de frisse lucht, erna waren ze erg mak. Frisse lucht maakt moe. Buiten dat houdt in een pad met allerlei keien en grote hobbels. Waarschijnlijk zie je het al voor je , een kind strompelt op blote voetjes en gips achter de rolstoel van een ander kindje en dan botst hij op een grote kei. Een kindje zonder teentjes en vingertjes in de rolstoel werd gelanceerd en viel vol met zijn hoofdje op de stenen, gevolg een groot gat in zijn voorhoofdje, heel zielig. Lucy een blind meisje met een waterhoofd moest met krukken en blote voetjes op het pad, dit is ook omdat thuis de situatie ook niet anders is, er is geen geplaveide weg, Het zijn geen watjes hoor deze kinderen. Na het eten zijn we gegaan. Mijn horloge is nog niet op de hoogte , maar nog ruim 7 weken de tijd om ‘m voor te bereidenop het feit dat deze een Keniaanse inwoner gaat worden. Een jongen van ongeveer 15 jaar vond het horloge zo mooi dat ik beloofd heb dat hij ‘m mag hebben als we weer naar huis gaan. Hij was zo blij en zei, you make me so happy, ik zei if you are happy I'm happy en pakte zijn gezicht even tussen mijn handen, hij straalde. Een oudere wat ernstige jongen kwam na het eten naar me toe, af me een hand en zei: Bedankt voor alles wat jullie voor ons doen, we zijn jullie erg dankbaar. Deze jongen heeft een soort gezwel op zijn knie en kon niets meer door zijn ziekte, nu redt hij zich met krukken en bekommert zich om iedereen, hij is ongeveer 17 maar hij lijkt veel ouder, hij is erg wijs en heel lief. Hij is zo dankbaar dat hij is zoals hij nu is, hij had gedacht nooit meer te kunnen lopen of ooit terug naar school te kunnen. Het is een prachtig jong. Vanmiddag de was gedaan, inzepen, schrobben, wringen, just like the old times. We gooien de wasmachine eruit dit is veel leuker en duurt ongeveer net zo lang als het wasprogramma. Na de was boodschappen doen voor ons en voor mama Leah, nu denk je natuurlijk is dat bijzonder , nou hier wel. Het is niet even naar Appie, het is een hele onderneming. Eerst met de matatu naar de stad, overstappen op een andere, boodschappen doen en hetzelfde ritueel terug. Dit alles neemt een dikke 2,5 uur in beslag, je kunt dus beter niets vergeten. De matatu is een klein busje waar zoveel mogelijk mensen in moeten dus als die ook boodschappen hebben dan wordt het erg vol maar daar is een oplossing voor . Wat er niet in kan bind je er achteraan met een touw. Svenja krijgt soms het gevoel dat ze in een of andere louche scene terecht is gekomen, donkere busjes, harde rapmuziek, heel grappig. Ze hebben ons nog niet afgezet, we krijgen steeds alle wisselgeld netjes terug . In de stad roepen ze wel van alles maar we lopen door en roepen soms Jambo en lachen dan . Je blijft je verbazen hier prachtig om mee te maken, we moeten erg om ze lachen want ze zijn en doen echt komisch. Als je dan naar huis, in dit geval dan ons Keniaanse huis, rijdt en je ziet tussen de sloppen, het afval en de prut de mooiste bloemen groeien alsof ze letterlijk een stuk ellende willen verbloemen in deze verwarrende wereld hier, dan vraag je je toch weer stilletjes af met een soort van schuldgevoel waarom wij wel en zij niet, oneerlijk blijft het.

Svenja en Petra

En dan eindelijk de kindjes.....

Dinsdag 10-05-2011

Vandaag voor het eerst bij APDK geweest, we kregen eerst een rondleiding van Kate. We kregen te zien hoe en waar de orthopedische aanpassingen worden gemaakt, de verblijven, het schoolklasje ,de eetruimte en de therapieruimte. De kinderen zijn hartverwarmend en zo blij als je ze aandacht geeft, een aanraking of naar ze lacht. Het wordt beantwoord met zo'n lief smoeltje dat je hart smelt. Sommige kinderen zijn erg gehandicapt, er zijn jongens met 1 been, verlamde kinderen, veel vergroeide beentjes en voeten. Klompvoetjes is de meest voorkomende, het is onvoorstelbaar hoe behendig ze toch allemaal nog zijn , ze rennen en stoeien met gipsbenen, op de zijkanten van de misvormde voetjes of balancerend met 1 been op krukken, ongelooflijk. Sommige kindjes zijn meervoudig gehandicapt ook verstandelijk. De kinderen zorgen allemaal voor elkaar, duwen strompelend elkaars rolstoel, zorgen dat iedereen drinken of eten krijgt. De betrokkenheid onder elkaar is groot. De kleintjes zijn al zo zelfstandig kunnen ondanks hun beperkingen al zoveel zelf. De kinderen hadden therapie toen we ze voor het eerst zagen, ze krioelen een beetje door elkaar op grote matten, moeten rondjes lopen om de matten met een soort bruggetje tussendoor. Af en toe krijgt een kind extra aandacht, er wordt gemasseerd, opgerekt en verlamde kinderen moeten met speciale steunen leren lopen aan een rek en later met krukken. Een jongetje huilde zo hartverscheurend, het is echt hard werken als je dit moet en je benen doen niets. Troosten vanuit het personeel is er niet bij. Na de therapie krijgen ze hele zoete thee met veel melk, dit wordt uit een grote pan geschept in plastic bekers. De thee is wel nodig want ze krijgen ook 2 droge bruine boterhammen, de meeste zitten lekker te soppen met het brood. Na deze break naar de schoolklas, voordat iedereen daar is de les al weer bijna voorbij. Ze krijgen sommetjes, schrijfoefeningen en dit moet worden beloond met een Vtje, dan is het goed en zijn ze blij. Veel kinderen kunnen amper iets en die krassen maar wat. Svenja moest iets nakijken en zette een krulletje, onze manier van goed. Het jongetje van wie het werk was begon gelijk boos te kijken en te huilen want dit betekent daar dat het fout is. Het duurde een hele tijd voor hij weer ontdooide, duizenden excuses gemaakt en uitgelegd dat dit bij ons goed is. Uiteindelijk kwam er weer een piepklein lachje en een high five. Mijn horloge was erg in trek, vooral als ik erop tikte. Steeds kwamen ze terug om te kijken en schateren als ik op het glas tikte. De uniformen waarvoor we zo hard gewerkt en gespaard hebben zijn hard nodig. De kinderen lopen in kleertjes met gaten, alles is echt versleten en verschoten. Mama Leah zei dat ze zich soms echt schuldig kan voelen omdat zij zich representatief moet kleden door haar functie en de kinderen er zo bij lopen. Ik hoop echt dat we zelf kunnen aanschouwen dat de kleding komt als we er zijn. APDK had dit echt op de urgentielijst staan, het is allesbehalve overbodig luxe. Tussen de middag krijgen de kinderen een bord rijst met bonen en als toetje een beker water. Na het eten gaat iedereen voor een middagdutje naar bed. Wij gaan dan even naar huis eten een banaan en doen een potje skipbo. Iedereen gaat na de middagdut weer naar therapie en dan weer zoete thee en school. Rond 16.00 uur duikt iedereen voor de tv die staat dan superhard. De ongekookte rijst wordt op tafel gegooid en iedereen graait om de vezels er uit te zoeken, de rijst in het vliesje moet er uit, ieder kind graait mee en weet precies wat de bedoeling is, zelfs de echte kleintjes. Gelukkig wordt de rijst nog gekookt want buiten het gegraai met smoezelige handjes lopen er wel wat beestjes doorheen. Ze kregen hele witte handjes van het gegraai in de rijst en wreven dit over hun gezichtjes en riepen : look me mzungi(blanke) too. We waren best moe maar ook voldaan deze eerste dag het is goed om hier een verschil te maken, ze hebben ons hart nu al gestolen. De dankbaarheid is allesomvattend!

Svenja en Petra

Woensdag 11-05-2011

Vandaag Arianne ontmoet, ze is hier al 2 maanden ook voor Doingoood. Ze heeft ons wat meer bijgepraat en zijn weer een heel stuk wijzer over van alles en nog wat. De kinderen kennen haar al goed en ze wist ons veel te vertellen. Zondag heeft ze een dagje strand geregeld en ze vroeg ons mee, wat we erg leuk vinden. De kinderen schijnen volledig los te gaan op het strand, dat vinden ze heerlijk. Als je steeds zo zit opgesloten als zij is dit niet moeilijk voor te stellen. De kinderen hebben geen gemakkelijk leven, ze hebben steun aan elkaar maar wat moeten ze hard werken. Vandaag moest ik een jongetje begeleiden met 2 verlamde beentjes. Hij moet met de steunen leren ‘' lopen'. IJzeren stangen zitten vastgegespt aan zijn beentjes en worden in speciale schoenen geklikt. Het beentje wat krom is moet zo recht mogelijk en wordt met leertjes heel vast aangetrokken. Het lopen is erg zwaar en kost zoveel kracht en doorzettingsvermogen. Eigenlijk moest hij nu met krukken omdat hij vooruitgang had geboekt. Het kind heeft een kwartier hulpeloos op zijn krukjes gehangen en mocht toen toch op het looprek. De vraag of ik dit looprek steeds een stukje vooruit wou zetten zodat hij werd aangespoord om te lopen. Hij stortte steeds in elkaar en hief zijn betraande gezichtje naar me op het was zo moeilijk voor hem. Ik moest vechten tegen mijn eigen tranen vond het zo zielig. Het laatste stukje heb ik hem opgepakt en op een bankje gezet, ik kon het niet meer aanzien die strijd. Op het bankje kreeg ik weer zijn stralende lach, ik kan niet omschrijven wat dat met je doet. Dat is de enige beloning die er toe doet. Die dankbaarheid in al zijn hulpeloosheid, ze genieten zo van een beetje extra aandacht, een handje, een aai over de wang. Het liefst zou je ze heel hard knuffelen maar veel kindjes hebben ringworm en dat is erg besmettelijk dus dat is beter van niet. De hygiëne is slecht overal ruikt het alsof je in een stal bent. Ik heb me voorgenomen niet de boel te willen veranderen, we zijn in Afrika en daar gaat alles anders. Ik focus me op de kinderen en zorg dat ze extra aandacht krijgen, het gevoel dat ze meetellen en het waard zijn. Het systeem is zoals het is. Vandaag hebben we de puzzels meegenomen die we van tante Ineke hebben gekregen, houten puzzels met kleine houten knopjes die je moet inleggen. De fysio was erg geïnteresseerd hierin en bleef maar kijken. Ze vroegen of dit ook in Kenia verkrijgbaar was, het is erg goed voor de motoriek van de kinderen. De puzzels waren voor de kinderen die in bed moeten blijven maar na een half uur hingen er wel 10 kinderen op de bedjes en wilde allemaal ook de puzzel maken. We hebben ze goed opgeruimd voor de volgende keer zodat ze heel blijven. Het was een succes voor jong en oud, haha.

De grotere kinderen vinden de aandacht ook heel fijn, 's avonds als we naar huis gaan geven we alle kinderen een handje of high five, dat vinden ze prachtig. We vinden al onze draai hier en durven meer overal naar toe te gaan wat we willen. Je moet wel erg oppassen dat je niet het werk gaat doen van de betaalde krachten want dat vinden ze wel prima. We vinden onze weg en gaan net als onze voorgangers de kinderen iets extra's geven, iets wat gratis is en voor iedereen namelijk vriendschap en liefde.

Morgen meer.

Heel erg bedankt voor al jullie lieve reacties moest natuurlijk weer snotteren dat begrijp je wel.

Ja Rene ik heb jullie kaartje gehad die is meegegaan in de koffer, daar doelde ik op in het stukje van de beschermengel!

Svenja en Petra

De eerste dagen

Zaterdag 07-05-2011

We zijn er en hebben een rustige reis gehad. We zaten op rij 46, de achterste rij bedoeld voor de headsets. We vroegen de steward of we dit weg konden halen , hij gaf aan maar een rij naar voren te gaan, deze was bezet dus hebben we de headsets op een andere stoel gegooid en zijn lekker achterin aan zitten, heerlijk rustig. De vlucht ging erg snel ook al konden we niet goed slapen, de verzorging was uitstekend. Aangekomen in Nairobi allerlei formulieren ingevuld en onze visa gehaald bij een beambte die naar je kijkt of je niet echt deugt, alles gaat snauwend en onvriendelijk en met een sleepy head erbij word ik dan peux nerveux, maar goed het stempel staat erin. Koffers van de band gehaald , zweten ,zweten,zweten en toen naar andere kant van de weg, weer veiligheidscontrole, schoenen uit, alles af ,zware koffers, tassen en laptop op de band en dan alles weer snel bij elkaar graaien. Ingecheckt en een paar uurtjes zitten soezen.

Het was erg druk op vliegveld, veel mooi uitgedoste mensen die leken een dag uit te gaan. Vlucht naar Mombasa was mooi, beneden ons prachtige landschappen. We werden op het vliegveld opgewacht door Kennedy en Alex van Doingoood, ze hadden een bordje met onze namen erop. Ze namen onze spullen over om naar de auto te brengen.De achterbak ging open en daar lag een megabox in bijna net zo groot als de achterbak, komen wij aan met 4 koffers , 3 tassen en 2 kussens en natuurlijk onszelf. Even paniek maar het ruimtelijk inzicht van de boys was prima en binnen een kleine 5 minuten zat alles erin inclusief onszelf , een klein wonder. Kennedy moest lopen die paste niet meer maar was er zo eerder dan wij. Op het vliegveld waren er gelijk een heleboel jongens die wel even zouden helpen, en mij geld begonnen af te troggelen Kennedy greep gelijk in en sprak ze hartig toe, beteuterd dropen ze af, 1^e wijze les in Kenia voor ons.

Aangekomen bij APDK hing er op de deur'' Karibu Svenja en Petra.'' We kregen een warm welkom van Mama Leah, de vrouw des huizes en de onderdirectrice van APDK, toch voelden we ons even niet blij en hadden erge heimwee, het gebrek aan nachtrust en alle indrukken was even te veel. Toen ik Tom aan de telefoon sprak toen werd het even heel heftig bij mij en kwamen de waterlanders, we zijn daarom vroeg gaan slapen na een heerlijk maaltijd van Mama Leah..

Voor het slapen eerst de muggenjacht voltooid en alle muggen uit het muskietennet verdreven, alles goed dichtgestopt en heerlijk geslapen, het regende Nederlandse pijpenstelen 's nachts.

Svenja en Petra

Zondag 08-05-2011

Na het ontbijt zijn we met ons gastgezin naar de kerk geweest, een soort grote hal midden in de stad. Iedereen komt een beetje verspreid binnen terwijl het gospelkoor staat te zingen en te swingen, heel bijzonder. Ik kreeg er kippenvel van. De Pastor preekt aan het eind met veel humor en wijze levenslessen. Iedereen heeft boekjes om aantekeningen te maken van hetgeen hij zegt om dit thuis niet te vergeten. Na de preek werd er gevraagd wie er gasten waren die moesten naar voren komen, we werden welkom geheten en hebben heel veel handen geschud., daarna gingen we mee naar een aparte ruimte, weer handen schudden, kennis maken en kregen we wat te drinken .Er worden hier heel veel handjes geschud bij het begroeten maar ook weer bij het afscheid ook wij weten nu hoe het hoort op zijn keniaans. Na de dienst hebben mama Leah en haar man ons een beetje Mombasa laten zien, we konden even geld pinnen en we hebben bel en internet tegoed gehaald plus iets lekkers bij de thee.

We hadden het luxe omdat we dit alles met de auto konden doen, ze mochten deze gebruiken van haar tweelingzus .

' s Avonds hebben we met haar man de auto weggebracht , van de sloppen in het rijke gedeelte, grote huizen allemaal beveiligd. We hebben een tijdje gepraat en zijn toen met de matatu naar huis gegaan. Dit zijn busjes waar er ontelbaar veel van rondrijden en ik kan je zeggen dat je dan blij bent met geluksdingetjes en beschermengeltjes. Het was inmiddels aardedonker toen we naar huis gingen, het busje reed kris kras en probeerde continu de andere busjes voor te zijn, als je eruit wilt sla je tegen het dak. Onderweg zoveel armoede, wat hebben wij het toch goed in Nederland!Door de regen stonden er overal grote plassen,mensen zaten aan de rand met hun koopwaar,grote bergen kleding,groentes,fruit van alles. Ook waren er allemaal kleine tafeltjes met koopwaar en daarop brandde een lichtje in alle armoede haast een romantisch gezicht. Het is hartverscheurend te zien in welke omstandigheden veel mensen moeten leven en dat ook kunnen en doen .De rit door de stad was zenuwslopend, andere busjes werden op een haar na gemist, iedereen rijdt als een idioot maar ook weer niet eigenlijk het is een kunst dit van 's morgens vroeg tot 's avonds laat te doen, eigenlijk zit de chauffeur de hele dag in een soort spannend computerspel maar dan live. De 1^e verdiensten van de dag gaan naar de eigenaar van de bus, dan moet de brandstof betaald en wat overblijft is voor hemzelf. Ga er maar aan staan als je bedenkt dat er honderden concurrenten zijn die dit ook moeten behalen om te overleven. Een jongen hangt half uit de bus en roept de bestemming en pusht de mensen bij hem in te stappen, de bankbiljetten houdt hij gevouwen tussen zijn vingers en hij rekent af met de reizigers. Dit was onze eerste ervaring met de matatu en het was enerverend , haha. We wennen er wel aan. Toen we thuis kwamen kregen we een heerlijke vegetarische maaltijd, we hebben aangegeven dat we liever geen vlees eten, daar waren ze erg blij mee , mama Leah kookt echt heerlijk. Verse groentes, rijst en bonen en als ze het eten bereidt ruikt het heerlijk. Het fruit ligt hier langs de weg. Sinds we hier zijn regent het heel veel, ik denk dat we het hebben meegebracht.

Svenja en Petra

Maandag 09-05-2011

Vandaag maandag zouden we worden opgehaald om 9 uur Afrikaanse tijd, haha, het werd kwart over tien. Kennedy had de taak ons wegwijs te maken in het matatuverkeer, hij vertelde dat het beter is de voorste te nemen, uit te zoeken of je een beetje voorin kunt zitten en de staat van het geheel, easy dus en dan pas instappen. Het blijft een avontuur, ongelooflijk dat iedereen op deze manier reist. In de busjes stapt van alles, mannen en vrouwen in pak, arbeiders, moeders met kinderen alles door elkaar. Dan stap je in als Mzungi, wat ze zeggen tegen een blanke, en kijken je aan met een blik van wat doe jij hier, je roept Jambo( hallo) en iedereen ontdooit, groet en lacht terug. Ondanks alle ellende zijn ze heel vrolijk en doorspekt met humor en zelfspot. Het leven in Mombasa is zo hectisch dat Amsterdam er wel een dorp bij lijkt. Je mond blijft open staan want je valt van de ene verbazing in de andere. Het wemelt en krioelt er van de mensen, auto's , vrachtauto's, matatus, tuk tuks en tussendoor mensen met handkarren, hier en daar geiten, koeien en kippen. Overal mensen met handel, alles is stoffig en echt niets ziet er appetijtelijk uit. We zijn vandaag naar Fort Jezus, de basis van Mombasa geweest met een rondleiding van Kennedy want hij wist van alles dat het ongeveer 2 miljoen jaar oud was en dat zei hij bij alles, wij in een deuk. Erna het oude gedeelte in voor 5 minuten want toen begon het te druppen, als Keniaan ben je dan bang dat je begint te smelten en zult bevriezen dus voor we het wisten zaten we weer in de tuk tuk, in de file en regen naar de blue room. Een internetcafé waar veel vrijwilligers komen.

We zijn erna op de ferry geweest naar de andere kant en terug, vol met hordes mensen, boodschappen gedaan en terug naar huis. Vandaag weer veel geleerd en we hebben een hele gezellige dag gehad en veel gelachen. Het is hier bijzonder, de mensen die ondanks alles toch zoveel humor hebben en op de been blijven met hun geloof voor sommigen de enige houvast. We beginnen ons thuis te voelen en vinden het leuk om deel uit maken van het Afrikaanse leven.

Svenja en Petra

Morgen eerste dag met de kindjes.

Bedankt voor alle lieve reacties!

Als je gelukkig wilt zijn, wees het dan.

Gelukkig alles zit in de koffers, vraag niet hoe maar ze zitten dicht. Afblijven nu en niet eerder open dan in Kenia.Het zijn er 4 geworden met ieder op de kop af ongeveer 23 kilo.Terug zal dit gewicht een stuk minder zijn want minstens de helft zal daar blijven. Kleding die we zelf die 8 weken dragen zullen we ook voor een groot deel achterlaten.Zenuwen? nee eigenlijk valt dat erg mee, wel een stukje spanning maar vooral blijdschap dit te mogen gaan doen.Tuurlijk latenwedierbaren achter maar doen we dat eigenlijk niet iedere dag. We gaan naar ons werk, een weekendje of dagje weg, niemand weet het zekerof je elkaar weer zult zien.Je moet proberen te leven zonder angst, anders word je beperkt in de dingen die je graag wilt. Vertrouwen moetje hebbenin het feitdat alles gaat zoals het gaat, ik ben van mening dat onze weg al ligt uitgestippeld daar verander je niets aan.Toch is afscheid nemen altijd een beetje moeilijk, het meest voor degenen die thuis blijven, maar als je van iemand houdt is die er altijd, ook al kan je hem of haar even niet aanraken of zien. Als de basis goed is kan je gerust weggaan, wetend dat de liefde onvoorwaardelijk is. In het boekje dat ik van Marjan heb gekregen ,en een prominent plekje heeft in mijn tas, staanmooie citaatjes, de titel is er 1 van, het stukje hieronder en als toetje de laatste zin.

''Een van de treurigste dingen van de mens is dat we allemaal de neiging hebben ons leven uit te stellen.We dromen van betoverde rozentuinen voorbij de einder in plaats van dat we genieten van de rozen voor ons eigen raam.''

Dit is nu precies watwe inons leven nooit gedaan hebben, dromen uitstellen.Alles watwe graag wilden doen probeerdewe te gaan doen, de eventuele risico's voor lief nemend. Het heeft ons leven hoogtepunten maar ook heel veel dieptepunten gebracht, de laatste zijn raar genoeg het meest waardevol geweest en hebben ons veelgeleerd .We laten het leven komen zoals het komt en proberen ons daaraan aan te passen, het is verbazingwekkend wat een rust dat brengt.Nou nu wel genoeg gefilosofeerd ,we gaan op reis, de auto zit hutje mutje, verrassend wat er nog in zo'n klein autootje kan .Kenia we komen eraan!!

Vreugde kunnen putten uit devreugde van een ander: dat is het geheim van geluk!

Petra

Laatste voorbereidingen.

Vandaag weer vroeg uit veren om nog even de blonde lokken bij te werken bij de kapper.Geld weggebracht, wat een rotklus al die briefjes een voor een in dat aparaat, niks voor mij ben daarvoor veel te ongeduldig. Ik gooi het liefst alles tegelijk in dat ding,nou jade klus is geklaard en het geld is overgemaakt naar Doingoood. Het huis is weer enigzins aan kant, overal lagen spullen , kleren en alles wat natuurlijk mee moet. We begonnen vrolijk met 2 koffers maar het worden er waarschijnlijk 4, hebben nogal wat spullen voor Kenia. We hebben een grote voorraad strijkkralen, kleding voorBlessed Campen van allerlei leuke dingetjes voor de kinderen. Het is allemaal niet groot maar neemt samen toch veel ruimte in beslag.Natuurlijk gaan er ook gewone kraaltjes mee om ook daar armbandjes te kunnen maken.Het blijkt dat we ieder 2 koffers mee mogen nemen met 23 kg, dit is een enorme meevaller maar daardoor wordt het ook weer meer natuurlijk.Zo direct kunnen we online inchecken dan hebben we dat ook weer gehad.Blijft nog een beetje onwerkelijk allemaal, ben erg dankbaar datmijn droomwaarheid is geworden, dat onze familie het volledig ondersteunt en dat opmijn werk hier ook volledige toestemming voor was om zo lang weg te zijn, allemaal bedankt hiervoor!!

Petra

Laatste werkdag voorlopig.

Nou daar zit ik dan op mijn werk, voorlopig laatste dagje waar ik dit natuurlijk niet hoor te doen. Hopelijk wordt het me vergeven.Raar om 9 weken weg te zijn vooral omdat ik vrijwel onafgebroken heb gewerkt vanaf oktober. Ieder vrij uurtje was nodig om deze 9 weken te kunnen realiseren en de vrije dagen die er zijn geweest zijn besteed aan de kralen maar het is allemaal gelukt. In januari heb ik wel een dip gehad maar heb mezelf gelukkig steeds weerop kunnen peppen.Op dit moment voel ik me heel blij en lijk vleugeltjes te hebben, dit komt mede ook door alle warme belangstelling en steun van familie, vrienden en mijn collega's die heel erg meeleven , dat doet echt goed. Het blijft natuurlijk allemaal best een beetje eng en dan is die warmte om je heen heel welkom! Het is super dat er zoveel dames en enkele heren onze armbandjes hebben gekocht. We hadden niet durven hopen op zo'n mooi bedrag.

Laatste loopje gehad voorlopig vanhet stationnaar OHRA, man gedag gezegd die ik 's morgens altijd tegen kom met zijnhondje en een krantje haalt op het station, de zon scheen heerlijk en wat ik wenste is ook nog gebeurd, de zwaantjes zijn geboren!!

Al die tijd dat ik bij OHRA werk zit er ieder jaar een zwanenkoppel te broeden in de gracht. Ik had al een beetje geteld toen ze begon met broeden en hooptede pullennog te zien en ja hoor zag vanmorgen 4 grijze pluizebolletjes naast moeder zwaankrioelen in het nest. Waarschijnlijk moet ze nog een eitje want ze bleef nog trots op het nest zitten.Vader ging met een noodgang door laag over hetwater, vleugels wijd ,heel imposant alsof hij Arnhem even wilde melden dat hij weer vader was geworden.Net een heel lief kaartje en gelukskadootjes gekregen, die gaan in de handtas mee!

Ik ga me nu ook even nuttig maken want dat is natuurlijk ook de bedoeling op een werkdag.

Iedereen nog enorm bedankt voor alle support!! Tot over 9 weken!

Petra

Nog een paar dagen en dan is het zover.

Ineens is het dan zover in minder dan een week vliegen we naar Kenia.Spannend wat er allemaal te wachten staat, hoe we alles zullen ervaren. We proberen er op voorbereid te zijn dat het in het begin best even moeilijk zal zijn, dat er veel indrukken zullen zijn. We gaan er een mooie tijd van maken en hopen iets te kunnen betekenen voor de kinderen.De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van kralen krijgen, ons huis was omgetoverd in een kralenwinkel en iedere vrije minuut zijn er armbandjes gemaakt om geld in te zamelen voor APDK. Een paar dagen hebben lieve collega's meegeholpen en hebben we gezellig samen kralen geregen tot we er tureluurs van werden, een andere collega had veel films die hij verkocht heeft voor APDK zo zijn we met elkaar al tot een mooi bedrag gekomen van 1700,00 Euro . Alle betrokkenheid wasen is hartverwarmend . Nu nog 3 dagen werken en dan gaat het echt gebeuren. Heel bijzonder om dit te kunnen gaan doen, het is al jaren een grote wens en nu was de tijd er rijp voor. Iets voor een ander kunnen betekenen geefteen extrazinaanhet leven, een verschil makenvoor mensendie het minder hebben getroffen dan wij , maakt ook een verschil in je eigen leven.Dat we de mogelijkheid hebben dit te kunnen gaan doen met de steun van iedereen die ons lief ismaaktme heel blij en dankbaar.Vooral Tom, die wekenmet een kralenrijgende, nergens verder tijd voor hebbende vrouw heeft moeten leven ,die vervolgens dan ook nog eens 8 weken weg gaat, respect!!!

Petra