Over van alles en nog wat

Maandag 23-05-2011

Vanmorgen eerst boodschappen gedaan, zaten vroeg in de matatu. Spullen voor de pasta en bakjes voor de strijkkralen. Deze week beginnen we met kleine groepjes werkjes te maken om het gestructureerd te houden zodat het geen zooitje wordt en alle kralen over de grond gaan, dat zou zonde zijn. Arianne helpt ook mee. Vanmorgen voor eerst de kleine straatjes in geweest en een aantal Afrikaanse doeken gekocht die de vrouwen hier dragen. Ze zijn handig voor als je onder douche vandaan komt, drogen sneller dan een handdoek in dit vochtige klimaat. Wij zoeken ze uit op kleur de mensen hier kijken alleen naar de tekst, als die maar juist is. Iedere doek heeft een soort gezegde of spreuk die afhankelijk is van de gelegenheid wanneer het wordt gedragen. We zijn vandaag ook een stukje in de tuk tuk geweest, we hadden eieren en brood en heel wat te sjouwen dus even iets luxer gereisd, dan kan die man ook weer wat verdienen. Terug naar huis kwamen we in een dikke file van vrachtwagens, het terrein waar wij over moeten is een opslag voor allerlei containers van bedrijven, maandagmorgen komt natuurlijk alles weer op gang en dan niet gedoseerd. De matatu gaat uiteraard niet braaf in de file als het enigszins anders kan dat begrijp je natuurlijk wel. We kregen dus een alternatieve route door plassen, kuilen en over hobbels. Zaterdag hebben een aantal kinderen kou gevat op het strand, ze hadden koorts. Tussen de middag kwam er nog een fikse regenbui waar we het ook allemaal erg koud van hadden, zelfs wij hadden kippenvel. Later kwam de zon wel maar voor hier was het best fris en de kinderen klappertandden dan ook aardig in het watermaar natuurlijk wilden ze er niet uit. Abdellah, de naam is groter dan het jongetje, zonder tenen en vingertjes zat aan de rand te schreeuwen van de zee. Een begeleider vroeg wat is er toch aan de hand, hij heel serieus;ik ben bang voor de krokodillen die komen me opeten. Iedereen lag dubbel want het komt er zo grappig uit en zo wijs. Ik was dit nog vergeten te vertellen.

Vanmiddag met de kinderen gespeeld zehadden geen school omdat de grote ronde weer werd gedaan, de dierentuin was weer open. Studenten staren en zeggen verder niets , geven geen hand ,ze haten het, vooral de grote kinderen die voelen zich hier absoluut niet goed bij.

Memory gespeeld van Pluk in de Petteflat, was moeilijk om structuur aan te brengen in het spel is enigszins gelukt, we hebben het dus half Afrikaans half Nederlands gespeeld en hadden lol. Sommige kinderen komen van een stam en dat levert soms hilarische gesprekken op zoals laatst met Svenja, van welke stam zij kwam en in wat voor hut ze woonde en hoeveel geiten wij hebben. Maar eens kijken voor hoeveel geiten ik haar kan ruilen hier, haha.

Svenja en Petra

Dinsdag 24-05-2011

Ons haar wil hier niet zitten, het pluist en voelt als touw,het ziet er niet uit.De vrouwen hier zien er altijd onberispelijk uit of ze nu arm of beter gesitueerd zijn. Wij worden zweterig en het haar gaat plakken en zien eruit als een slons, hier blijven ze er spik en span uit zien, alsof er niets met ze gebeurt. Ik vind ze prachtig om te zien mooie donkere glimmende huid, haren vaak in een staartje of gestyled. Vaak dragen ze de mooie gekleurde doeken en zijn altijd vrouwelijk om te zien. Veel vrouwen zijn erg slank met een wespentaille maar hebben wel allemaal een enorm achterwerk die flink uitsteekt.

Gisteren hadden we een mouse in the house, ik zat in de kamer de kraaltjes in de bakjes te doen toen er opeens een muis aan kwam lopen, de muis vloog onder een stoel en liep later in de gang naar de slaapkamers. We probeerden hem de deur uit te krijgen maar hij dacht er anders over.

's Middags naar APDK gegaan en toen we terugkwamen zat de muis in de douche, schoot ons voorbij en vloog weer onder 2 grote stoelen, we konden hem niet paaien om door de voordeur het huis te verlaten. Wat later ging ik eten koken en voelde ineens iets kriebelen aan mijn teen, zat die muis op mijn voet. Hij had tussen het gasfornuis en de kast gezeten. Ik begon heel hard te gillen en te lachen, iedereen in rep en roer we lagen dubbel van de lach. Een Keniaanse muis ziet er exact zo uit als een Nederlandse, gewoon schattig. Ik ben er ook niet echt bang voor alleen schieten ze altijd overal heen waardoor je schrikt. Ik vrees dat de muis iets te eten gaat krijgen waar hij niet oud van wordt dat vind ik wel rot maar ja een muis in huis is ook niet echt hygiënisch. Tja dan had hij maar onze raad op moeten volgen en door de voordeur het hazenpadmoeten kiezen, eigenwijze Keniaanse muis !

Vandaag is er een nieuwe jongen gekomen die vanmorgen was geopereerd die jongen had zo verschrikkelijk veel pijn het was het was heel naar om aan te zien. Heb geprobeerd hem te troosten en op de ademhaling te focussen maar hij werd gek van de pijn,hij zei dat hij liever dood was dan deze pijn en had spijt van de operatie, ik heb hem proberen uit te leggen dat het nu het heftigst is en dat de pijn zakt maar hij had gewoon nog een nacht in een ziekenhuis moeten blijven . Niet hier waar er praktisch geen aandacht aan wordt besteed, we hebben het een aantal keren goed aangegeven bij de zusters en hoop van harte dat ze hem op tijd pijnstillers geven en een beetje lief voor hem zijn vanavond en vannacht.

Chai het aapje zou vandaag worden geopereerd maar een of ander zaagapparaat werkte niet dus hij kwam weer terug, zijn vader was er om die reden en de jongen kroop volledig in zijn schulp, hij lachte niet en bij alles keek hij schichtig naar zijn vader enwe kregen geen contact met hem. Ze hebben hem thuis steeds volledig genegeerd omdat hij zo vergroeid is, het was bijna pijnlijk voor hem om zijn vader erbij te hebben, naar hoor dat hoort toch niet zo te zijn. Later toen zijn vader weg was kwam hij naar ons toe en kregen we een hele innige omhelzing dat was enorm ontroerend, ben echt blij dat we er voor hem kunnen zijn als hij geopereerd moet worden want dat zal ook een heftige zijn als zijn benen worden gecorrigeerd. Zondag hadden de kinderen een dag van het Rode Kruis en toen was hij daar aan het dansen en heeft een prijs gewonnen, hij danst echt zo mooi. Chai is ook een echt vriendje geworden, we zagen vandaag op zijn polsbandje voor de operatie dat hij al 14 jaar is, we dachten allemaal 8 jaar. Dit is ook het niveau van gedrag. We zullen er voor hem zijn want pijn en moeilijk gaat hij het krijgen de komende weken!

Over aapjes gesproken, vanmiddag zat de tuin vol met allerlei aapjes, ze speelden in de speeltuin, aten gras en klommen in de bomen. De mannetjes hebben prachtige lichtblauwe edele delen,bijna lichtgevendziet er bijzonder uit.

Svenja en Petra

Dagje uit naar het strand met bijna alle kinderen

Zaterdag 21-05-2011

Nou vandaag eindelijk naar het strand. Vanmorgen waren ze al druk bezig alle strandkleren aan te trekken, de kinderen hebben geen eigen kleren dus puzzelen wie wat aan moest. De kleding is of veel te groot zodat alle broekjes steeds afzakken of veel te klein maar uiteindelijk had iedereen iets aan en stonden in de gang te wachten om te vertrekken en de bus in te gaan. Tja en dan de bus, dat was zo'n heerlijke onvriendelijke bus voor gehandicapte kinderen en niet te vergeten voor de ruggen van de begeleiders. Wat een klus, eerst een steile trap op met een bocht erin, dan kruip door sluip door om bij een stoel te komen. Sommige kinderen hebben 2 gipsbenen , na 2 kinderen zag ik al sterretjes en toen iedereen erin zat was ik ongeveer een liter vocht kwijt, maar we hadden de klus geklaard. Toen alle spullen, rolstoelen, borden, extra kleding, zwemspullen , kratjes fris en 3 banken erbij en we konden gaan. Onderin de bus was geen laadruimte dus ook dit was passen en meten, een beetje vreemd maar dat raakt gewend er zijn hier wel meer dingen wat apart, logica is vaak ver te zoeken. Wij gingen met een busje van APDK en haalden onderweg een aantal mensen op, zagen weer nieuwe stukjes Mombasa wat heel leuk was.Onderweg was het erg druk maar rond 12.00 uur waren we op het strand. s‘ Morgens was het nog rustig maar later stonden alle auto's strak tegen de stoelen geparkeerd, als je tussendoor weg zou willen dan is het dikke pech. Na aankomst alle kinderen weer uit de bus en naar een soort afdak gebracht, daar zaten ze op de gestreepte lakentjes van APDK en kregen een lolly. Het was eb toen we kwamen en het water was erg ver weg dus moesten we wachten, een aantal lichte kinderen hebben we naar de poeltjes gedragen, die hadden de grootste lol. De kinderen kregen zwemkleding aan , alleen waren er slechts badpakken, sommige met een rokje sommige met buste en er waren praktisch alleen jongens. De jongens zagen er vreselijk uit want ze hadden de badpakken ook verkeerd om aangedaan. We moesten ons lachen echt inhouden want het was geen gezicht maar dat is natuurlijk zielig voor ze want ze waren zo blij om te kunnen zwemmen. Zo ging er mooie optocht richting zee en onderweg vroegen mensen hoe oud de meisjes waren, we hebben maar niets gezegd. Toen de kinderen in de zee waren was het net alsof wij een attractie in de dierentuin waren. Op een rij gingen ze staan kijken naar deze mensjes met open mond en verbijstering, ze keken alsof ze totaal onwetend waren dat er op deze wereld ook mensen worden geboren bij wie lichamelijk of geestelijk niet alles klopt. In deze cultuur worden ze weggestopt dus in die zin is het goed dat ze onder de mensen komen maar het voelt heel naar als ze met zo'n afschuw staan te kijken. Niemand vraagt erom zo geboren te worden en in deze cultuur heb je er gelijk nog een handicap bij namelijk je eigen volk, niet allemaal maar zeker 95%. In de middag kregen ze kip en friet, die werd in de stad gehaald, ze smulden ervan. Sommigen bewaarden het in een tasje om 's avond op te eten als ze thuis waren. De plek waar we begonnen was eerst heel netjes maar na de lolly's gingen het al fout en na het eten werd het echt een bende, overal botjes van de kip, friet , zakjes en niet te vergeten de vliegen die dit natuurlijk heerlijk vinden. Je weet niet waar je dan moet beginnen. Ze gooien alles van zich af hebben totaal geen milieu bewustwording, buiten beschouwing gelaten dat ze zelf ook in die smerige troep zitten. Waarom niet gelijk alles in zakken doen in plaats van opentrekken en van je af smijten? Organisatie is hier geen sterk punt. Rond 17.00 uur de expeditie terug in de bus en daarna expeditie bus weg van parkeerplaats. Arianne merkte op het is net een schuifpuzzeltje en daar leek het inderdaad het meeste op, maar na ongeveer 20 minuten schuiven konden we weg. Terug weer aantal mensen afgezet, nog bijna een motorrijder onder de bus die uitgleed, gelukkig liep het goed af en kon hij weer verder.Thuis de kinderen weer uit de bus geholpen en voldaan iedereen welterusten gezegd, thuis lekker roerei gegeten en toen naar bed.

Het strand waar we warenn heet Pirates en ziet er net zo uit als het heet, in ieder geval voldeed het aan mijn beeld. Het is een bonte verzameling van eettentjes, winkeltjes met rieten daken en allerlei plastic stoelen overal, ik miste alleen Jack Sparrow. Het is het strand voor de locale bevolking dus we staken erg wit af daar. Als je het terrein op rijdt hangen er allemaal mega badpakken die ze huren als ze een dagje naar het strand gaan net als zwembanden. Er lopen fotografen die voor 100 shilling een foto maken , overal zie je stelletjes poseren. Je kunt er fietsles krijgen en op een kameel rijden, het is een en al levendigheid maar ook hier weer de keerzijde want toen we naar huis gingen kwamen er jongetjes bedelen van een jaar of 7, ze hadden een blik in hun ogen die ons verontrustte, geen kinderblik maar grote donkere ogen van een volwassene eenvoudig omdat ze moeten vechten om te overleven. Ze vroegen om eten, we hadden nog biscuitjes en hebben die voor ze gepakt, met smaak aten ze de koekjes op en bedankten ervoor. Toen we wegreden kwamen ze zwaaien en lachten naar ons, even was daar de onschuld van een kind, tsjonge tsjonge dit blijft zware kost en die ogen ze staan voor altijd in ons geheugen gegrift die vergeet je nooit meer. Dat raakt je tot diep in de ziel en het ergste is dat je het niet kunt oplossen.

Svenja en Petra

Zondag 22-05-2011

Vandaag met Arianne een gezellige dag op het strand gehad, lekker gepraat over gisteren, de kinderen en haar ervaringen de afgelopen maanden. Lekker genoten van de zee en de zon.

Morgen nieuwe werkweek voor iedereen, werkse deze week.

Ik las van de kennistoets, op dit moment heb ik volgens mij geen enkele lijfrentekennis meer dus gelukkig hoef ik nog niet!!

Foto's komen maar het uploaden duurt vreselijk lang met dit langzame internet dus even geduld. De kinderen zijn vaak in de steek gelaten omdat ze handicaps hebben of ouders wonen erg ver weg en hebben geen geld ze te bezoeken, er zijn wel bezoekuren maar er komt praktisch niemand, ze zijn dus aangewezen op elkaar en de verzorgers en vrijwillgers.

Svenja en Petra

Speeltuin

Vrijdag 20-05-2011

Regelmatig worden de kinderen even gelucht na de therapie. Ze gaan dan altijd op zoek naar fruit wat hier overal zo voor het oprapen ligt. Ze eten mango's, vijgen en alles wat eetbaar is. Ze eten het fruit met schil en al, rijp of onrijp het maakt ze niets uit. Met stokken gooien ze mango's uit de boom die zijn nog keihard maar ze eten er smakelijk van. Passievrucht slingert ook overal en dan niet van die kleine zielige die wij kopen maar zo groot als een citroen, vol met pitjes en vruchtvlees, heerlijk. Dit is een voordeel van Afrika dat het fruit voor iedereen beschikbaar is, dit kun je ook aan het gedrag merken van de kinderen dat ze gewoon alles eten. Gistermiddag hadden we kralenmiddag, eerst naar de meisjes en toen naar de jongens want die wilden ook en dat werd een groot feest. De meisjes laten niet veel merken en gaan rijgen maar de jongens waren dol enthousiast . Eerst de grotere jongens,toen later ook de kleintjes erbij kwamen werd het een grote gezellige kralenrijgende beesten bende. Veel jongens kunnen de handen slecht gebruiken dus we renden van het ene bed naar de andere. Nu lopen de jongens met gekleurde armbandjes, soms met bloemetjes en felle kleuren. Het liefst wilde ze ook nog een ketting maar met 60 kinderen gaan de kralen hard en de voorraad is beperkter dan thuis. Ze vragen steeds of Svenja mijn dochter is en aan Svenja of ik haar biologische moeder ben, haha wacht maar tot ze straks mijn grijze uitgroei zien dan zijn ze vast overtuigd dat het echt zo is. Vandaag weer vlees in de pot voor de kinderen en een flesje fris, eten rook heerlijk. Er zijn weer een paar nieuwe kindjes, ze hebben zo'n verdriet in het begin als mama weg is. Ze hebben geen geld om de reis naar hier steeds te maken dus de kinderen voelen zich in het begin echt verlaten en hebben ook nog pijn, best heftig allemaal. Er is een nieuw klein jongetje, heel mollig . Hij huilde continu tranen met tuiten dit had hem zo uitgeput dat hij hangend met 2 handjes aan de achterkant van het bed in slaap viel. Het zag er heel oncomfortabel uit maar tegelijkertijd heel vertederend. Vanmiddag hebben de kinderen heerlijk geravot in de speeltuin. Alle hulpstukken af en even onbezorgd kind zijn. Een jongetje was erg misselijk geworden van het ronddraaien en moest heel erg spugen, hij bleef maar overgeven dat is naar het is al zo'n hoopje mens volledig afhankelijk en dan zo moeten spugen.Ik vonddat erg zielig en rot om te zien. Er gaat hier ook een kleintje over de grond zonder vingers en tenen, hij wilde op de glijbaan maar die is erg hoog. De therapeut vroeg en als je dan valt , zegt die kleine uk nou dat is dan mijn probleem. Hij is amper 6, 2 handjes vol maar zoo bijdehand, hij heeft een heel hees doordringend stemmetje en soms bidt hij ook al voor het hele spul hardop. Hij heeft een heel vreemd gezichtje eigenlijk klopt er niets aan hem, hij lijkt meer op een foetus die nog niet af is, maar hij fascineert enorm. Alweer een week voorbij, het kost nog steeds de nodige energie en 's avonds behoorlijk moe maar het is voor een goed doel want de dankbaarheid is groot.

Morgen met het hele spul naar het strand.

Fijn weekend allemaal!

Svenja en Petra

Donderdag

Donderdag 19-05-2011

In Mombasa zie je ook zo af en toe iemand fietsen op een vooroorlogse fiets. De fietsen zien er erg ouderwets uit, ze lijken op onze fietsen van vroeger. Hoe behendig ze hier ook zijn het fietsen ziet er niet soepel uit. Ze beheersendit niet echt, nou ja op zo'n fiets misschien niet heel gek. Soepel zal het allemaal niet meer lopen en om over de andere weggebruikers maar te zwijgen waar ze zich tussendoor moet manoeuvreren. Het is levensgevaarlijk om hier te fietsen. De marathonrenner die is overleden was hier ook schokkend nieuws . Hij liep zondag nog mee in de marathon waarvoor wij in de file stonden. Hij was een beetje de weg kwijt in het leven, hij had alles maar heeft er een puinhoop van gemaakt, ging vreemd en had heel veel problemen. Armoede is erg maar het blijkt wel weer dat het grote geld ook niet persé gelukkig maakt. Er is ook een jongen hier die heet Chai en is net een klein aapje, hij loopt gehurkt zoals aapjes ook doen en heeft een hele kromme rug. Toen hij hier kwam kon hij niets, ook niet praten had totaal geen ontwikkeling doorgemaakt. Nu is hij behulpzaam en heel behendig met de bal. Hij zat ook in een schulp waar hij nu helemaal uit komt. 's Morgens bij therapie gaat hij helemaal op in de muziek, hij zit dan op een trapje en gaat heel mooi bewegen met zijn handen. Zijn gezicht lijkt al veel ouder dan hij in werkelijkheid is, hij heeft een soort wijsheid over zich alsof hij toch een heleboel heeft opgeslagen de tijd dat er niets met hem is gedaan. Hij kleurt heel graag op zijn eigen manier, hij pakt alleen de contouren en is daar heel druk mee. Toen de juf er maandag niet was heeft hij de hele morgen kleurplaten gemaakt, 's middags moest hij een oefening doen maar ging in staking door met zijn hoofd op zijn armen heel boos naar beneden te gaan kijken, hij wilde kleuren. In overleg met de juf voor die dag weer een kleurplaat gegeven, hij was gelijk weer blij.

Vandaag zijn de kinderen in groepjes apart genomen om te praten over hun gevoelens en handicaps. Dit is een initiatief van een Canadese logopediste die hier een jaar werkt als vrijwilliger en dit project van de grond wil krijgen. In Afrika wordt weinig gepraat over gevoelens, ze lachen veel maar achter die lach gaat ook het nodige schuil wat niet naar buiten komt. De kinderen werden gevraagd wat ze ervan vinden hier te zijn en wat ze minder prettig vinden . Tevens de vraag of ze zich wel blij voelen. Het groepje kinderen rond de 7 jaar met handicaps aan beentjes en voetjes konden hier het beste over praten. De andere kinderen begrepen er niets van. In de gang moesten ze allemaal op de grond gaan liggen trokken wij de contouren over met de naam erbij. Met een gekleurd krijtje moesten ze inkleuren welk lichaamsdeel pijn doet of deed en in het gezicht hoe ze zich voelen,blij,verdrietig of neutraal. In de gang staan op de vloer nu alle contouren van de kleinere kinderen, ingekleurd met de pijnlijke lichaamsdelen, een apart gezicht.

We hebben nu even een pauze en zet mijn verhaal op de computer zodat Svenja vanavond verder kan.

Marit bedankt voor de spelletjes, de meeste zullen wat moeilijk gaan maar iets kunnen we er wel van gebruiken, er is zoveel verschil tussen alle kinderen.

Svenja en Petra

Woensdagverslag

Woensdag 18-05-2011

Gisteravond vroeg naar bed, we een waren een beetje erg moe. Voor het eerst echt lekker geslapen alle twee, geen geschreeuw 's nachts en voor hier lekker koel. APDK wordt elke dag leuker de kinderen gaan ons nu kennen en andersom,er begint nu een band te ontstaan , regelmatig krijgen we kushandjes van de kinderen. Mijn naam hier is Petrus geworden, ze spreken het uit als Pietrus, Svenja noemen ze Spenja, we vinden het prima hebben nu tenminste een naam. Zondag hadden we ballonnen uitgedeeld en nu vragen ze steeds om een ballon. We hebben nu zondag als ballondag uitgeroepen. Als ze er weer over beginnen, roepen we Rembember, Sunday?? Balloonday roepen ze dan in koor. Onvoorstelbaar hoeveel levens 1 ballon heeft, als deze is geknapt kun je er nog zoveel leuke dingen mee doen. Mijn vriendje komt steeds meer los hij begint nu al te zwaaien en te lachen als hij me in beeld krijgt. I am totally in love with him. Hij heeft een heel apart gezichtje en kijkt heel donker maar als hij begint te lachen dan is het ontwapenend. Vanmorgen was ik in de klas van de grote kinderenaan het rekenen met een jongen, de kleintjes zitten naast dit lokaal. Zijn groene bal kwam achter de deur waar hij mij ineens zag zitten, tja dan trotseer je gewoon het gemopper van de grote jongens en ga je naar je vriendinnetje.. Het is niet de bedoeling ,het kleine grut moet op dat moment echt achter de deur blijven. Heb hem even laten begaan en met hem gespeeld en toen terug naar de kleintjes gebracht. Tussendoor steeds even gaan kijken en met hem gaan overgooien. Het is zo fijn om te zien dat hij het nu prettig heeft en plezier lijkt te hebben. Hij was zo verdrietig en in zichzelf gekeerd dat dit je helemaal warm maakt. Vanmiddag weer tripje ‘' to town'', ballen gehaald voor de boys. Een basketbal en een leren voetbal. De basketbal was zacht dus Svenja vragen of er ook een hardere was, Nee hoor dit was het. Ik had zo iets van balen dan hebben we weer geen basketbal dus andere verkoper aan de jas getrokken. Hij was heel welwillend en rende voor ons de hele zaak door met als resultaat een prachtige harde basketbal. We hebben ook boodschappen gehaald voor ons gastgezin, we zaten dus weer gepakt en gezakt in de matatu gepropt. In de supermarkt pakte iemand de boodschappen in en hij vroeg zal ik het even naar de auto brengen, nee we hebben geen auto ,Oh naar de taxi dan. Nee wij gaan met de matatu nou dat is toch niet te geloven, doen blanken dat ook?? Haha nu zijn we echt locals op de huidskleur na dan. Thuis de ballen weggebracht, tja dan is 2 ballen wel wat weinig haha, Ze waren er superblij mee en gingen gelijk voetballen met 1 been ,voetballen en basketballen met gipsvoeten, ze zijn zo behendig het zijn echte acrobaatjes.

Vandaag goed nieuws uit Nederland van Doingoood, Mama Leah kan de uniformen laten opmeten en bestellen, ze was zo blij en wij ook. Ik zei tegen haar Yes en High Five , was echt grappig ze lag in een deuk.

Het begin van de 2e week

Maandag 16-05-2011

Vannacht heeft het de hele nacht heel hard geregend, best gezellig als je in bed ligt, doet een beetje aan thuis denken dan. Door de regen is de hele bodem vochtig en met de zon erop verandert het overdag in een hele grote sauna. Aan het einde van de dag ben je doorweekt en de hele dag drupt het zweet in stralen van je hoofd. Vanmorgen eerst de therapeuten geholpen, met 4 meervoudig gehandicapte kinderen, zij verkrampen alles en worden daarom gemasseerd om te leren ontspannen. Ze moeten ook met de handen wijzen naar de oren en neus om meer controle te krijgen over de bewegingen. Het jongetje wat ik moest masseren was eerst heel wild, hij probeerde te krabben en te bijten, na een tijdje werd hij rustig, gaf zich over en ontspande. Na het masseren krijgen ze spalken om de benen recht te maken, deze maak je vast met smoezelig verband, met deze spalken moeten ze aan een ijzeren rek staan om te strekken. Ze zakken continu in elkaar dus je moet blijven coachen, ze stralen als je zegt hoe goed ze het doen. Dit werk is best zwaar en niet goed voor mijn rug , heb dan ook gezegd dat ik geen 20 meer ben, oh zij dachten van wel haha. Hou oud ben je dan? Ik zei 45, oei zo oud al dat hadden ze niet verwacht. Na de therapie de fijne mededeling dat de juf er weer niet was vandaag. Help yourself. Geen werkjes en het bureau op slot. Het zijn ongeveer 25 kinderen van uiteenlopende leeftijden en niveaus. We hebben ons gered maar je voelt je op dat moment wel een beetje ongelukkig. Marit kun je ook niet even komen helpen? Na de lunch kregen alle kinderen hun medische status in handen want er was een grote ronde van alle therapeuten, daarna lekker spelen, alle hulpstukken af en doen wat ze willen. De kleintjes gingen in een klein intern speeltuintje spelen waar een glijbaan en een wip staat. Iedereen kreeg ineens dorst dus bediening op het terras verzorgd tot iedereen weer op peil was qua vocht. Alle kinderen beleven zo'n middag op eigen wijze, 2 meervoudig gehandicapte kinderen met een hersenbeschadiging stonden heerlijk tegenover elkaar te keuvelen in hun rolstoel als 2 oude besjes. Het waren een jongen en een meisje en soms pakte ze elkaars hand. Was echt prachtig om te observeren, ze brabbelen allebei onverstaanbaar maar hebben dezelfde golflengte. Een jongen zat achterin het tuintje met de rug naar de anderen lekker te staren in het niets. Svenja heeft de hele middag Nederlandse les gegeven bij de grotere jongens want die willen een keer naar Nederland want daar zijn tenminste veel scholen.

Veronica een meisje nam vandaag afscheid, ze is hier een jaar geweest.Ze had een prachtige roze synthetische jurk aan, die bij ons in een verkleedkist ligt. Daaronder haar grote aangepaste schoen met spalken, daarboven een bijna kaal hoofdje zodat ze net een jongetje lijkt met een jurk. Het zag er schattig uit en ze was apetrots. Zal toch ook weer wennen zijn voor zo'n kind als je zo lang met zoveel kinderen hebt gewoond.

We hebben vanavond pasta gekookt. Mama Leah en de anderen vonden het heerlijk, ze schepte 3keer op en likte de schaal bijna uit. Ze wil graag weten hoe we het bereidenook omdat het een makkelijke en voedzame maaltijd is voor werkende mensen. We hadden geraspte kaas die erraar uitzag ensmaakte, een beetje vreemd maar wel lekker.

Afwas is gedaan en zo naar bed.

Svenja en Petra

Dinsdag 17-05-2011

Het terrein waarop wij verblijven is best rustig, we liggen onder de rook van het vliegveld en regelmatig komen er vliegtuigen over. De ingang van het hele complex ligt ongeveer 500 meter van ons huis, daar stap je ook in de matatu. Je gaat door een groot hek en op het terrein zijn meerdere medische voorzieningen, naast ons ligt een psychiatrische inrichting waarvan een patiënt iedere nacht heel hard begint te galmen. Gisteren liep er een man met de armen vastgebonden met van die ruwe touwen die zijn hele armen hadden ontveld, hij verwondt zichzelf en dan is dat hier de methode, zag er niet fijn uit en was een beetje eng .

Op het terrein is het soms net Apenheul, er lopen een heleboel apen met kleintjes, ze klimmen en springen het is een leuk gezicht. Mensen laten ze met rust. Rond het huis scharrelen wat kippen met kuikens, eigenlijk heb je hier niet het idee dat je in zo'n drukke stad woont. Achter het hek begint de hectiek van de stad. De morgen met de kinderen verliep rustig, juf was er weer dus ook meer structuur omdat ze beter kan communiceren in de moedertaal met de kinderen. Sorry Tom, maar ik heb er een vriendje bij. Een klein jongetje met een hersenbeschadiging en hele dunne armpjes en beentjes en een koppie om op te eten.Hij had zich totaal niet ontwikkeld en is daarom hier voor stimulans en spieren en pezen langer te laten worden zodat hij kan lopen. In het begin had hij zoveel verdriet en konden we niet echt doorkomen bij hem, nu zijn we binnen en hij achtervolgt me de hele dag en zoekt steun. Hij vindt het heerlijk om met een bal te spelen en over te gooien. We hadden 2 nieuwe ballen gekocht en de groene was gelijk helemaal het einde, hij gaf de bal een kus en wil ‘m niet meer los laten. Als hij naar het toilet moet dan stopt hij de bal of in de kast of ik moet hem in bewaring houden, de eerste keer dacht ik dat de bal weg was maar nee hoor hij had hem veilig opgeborgen. Morgen kopen we nog een paar ballen voor groot en klein, ze zijn erg behendig met een bal en is goed voor de motoriek.

Vandaag was er een feestmaal gerealiseerd door een sponsor. Ze kregen rijst met brokken van een halve koe erdoor met botten en al en dun gesneden tomaten met uien als groente.Dit wordt gegeten bij een bruiloft en heet Pilau ,dus echt bijzonder. Ik vroeg nou wie gaat er hier trouwen, Nou zei een jongen ik trouw met Svenja, grote hilariteit natuurlijk.Ze kregen ook een flesje water, een flesje fris en een banaan. Voor dat ze mochten eten moest eerst alles op de foto voor de sponsor, later met de kinderen die aan het eten en aan het drinken waren. Echt fijn dat ze zo verwend worden af en toe, dat is goed om te zien en zo gegund!!

Svenja en Petra

Esther het is inderdaad een swingende kerkdienst alleen hebben wij dit zondag gemist door de file, vorige week hebben we het volledig meegemaakt is echt bijzonder!!

weekend

Zaterdag 14-05-2011

Uitgeslapen vandaag, ontbeten en naar het strand geweest.

Weer een nieuwe uitdaging met de matatu, de mensen zijn hier allemaal zo behulpzaam, ze helpen je echt de juiste matatu te vinden die betrokkenheid daar kunnen wij in de westerse wereld nog heel veel van leren. Welvaart haalt vaak niet het beste in de mensen naar boven.

We waren rond 11.00 uur op het strand bij het Reef hotel en hebben een bedje gehuurd, we moesten hiervoor naar een kassier die vroeg of we wilden zwemmen, nou Svenja dus wel ik niet. Hij ging heel moeilijk doen, bellen, draaien op zijn stoel, zuchten, bellen. Ik vroeg, is er een probleem, ja dat was er namelijk het niet gaan zwemmen want nu wist hij de prijs niet. Ik vroeg maakt het wat uit dan, nee zei hij eigenlijk niet, haha. We hadden echt geen idee waarom hij het dan vroeg. We hebben een fijn plekje uitgezocht met uitzicht op de zee. We zaten voor een stenen muur met daarachter de mooie Indische Oceaan. Palmen,bloemen,mooie blauwe zee en voor ons op de muur paradeerden allerlei salamanders. Eentje poepte voor onze neus, we vonden het veel voor zo'n klein beestje. Toen we de zee ingingen gelijk zwermen verkopers om ons heen, handeltje hier, handeltje daar of we wilden komen kijken maarwe konden ze afwimpelen voor vandaag. Dan de vraag of ik de zus ben van Svenja, duhh. Nee ben haar moeder, ohhh dan heb je gelijk aanzien want een moeder heeft hier een aparte status. Je krijgt weer een hand en ze bekijken je met veel respect. Als moeder dwing je respect af en laten ze gelijk je dochter een beetje met rust waar Svenja dan ook weer blij mee is want ze gaan maar door als ze iets willen van je. In het hotel waren er van die blanke ‘'midlifecrisis'' mannen jonge meisjes aan het scoren, de leeftijd van de meisjes was nietouder dan die van Sven. De meisjes hopen natuurlijk op een beter leven , de mannen weten wel beter. We hadden samen met nog een andere vrouw behoorlijke irritatie en afschuw van dit tafereel. But this is also life in Africa.

We hebben heerlijk genoten van het ruisen van de zee en het uitzicht maar zijn ondanks de schaduw toch iets teveel verbrand, de zon is hier echt killing. Vandaag hadden we een soort van vakantiegevoel met ook een schuldgevoel wel, het is toch een beetje dubbel.

We hebben net een tijdje zitten praten met de dochter van Mama, ze werkt voor een organisatie die mensen op het platteland bewust maakt van het nemen van voorzorgsmaatregelen, zoals muskietennetten , schoon drinkwater en het bezoeken van mobiele klinieken om de gezondheid te bevorderen. Als mensen seropositeif zijn uitleggen dat het beter is om medicijnen te nemen en voorlichting om dit te voorkomen. Ze moeten alles bijhouden met statistieken om in de gaten te kunnen houden wat extra aandacht behoeft en wat goed gaat. Het overtuigen is een zware klus want de mensen vinden dat ze het allemaal wel goed doen, en sommigen zijn moeilijk te overtuigen. Iedere dag reist ze naar dorpen om deze mensen hiermee te helpen, 's avonds studeert ze van 17.00 uur tot 20.00 op school, ze kreeg een baan aangeboden dus nu moet ze verder studeren in de avond, 2 jaar gedaan en nog 2 jaar te gaan, petje af!! We zijn in een hele fijne familie terecht gekomen heel betrokken en sociaal, we voelen ons echt thuis. Vandaag hebben we foto's laten zien van het kralen rijgen en onze tuin met sneeuw, dat kunnen ze zich niet voorstellen dat je dan naar buiten gaat, brrrr.

Svenja en Petra

Zondag 15-05-2011

Vanmorgen naar de kerk en vroeg in de matatu om op tijd te zijn dachten we.

Nou dat ging dus niet door want er was een marathon in de stad van grote renners dus hele verkeer opgestopt en in de stress. Als je naar de stad rijdt dan ga je over een soort van afsluitdijk die door het water loopt en het ene gedeelte verbindt met het andere. Langs die afsluitdijk, zoals ik die maar noem,zit ook de vuilnisbelt van Mombasa. Als je over die weg rijdt ga je een stukje de diepte in en op de plek van de vuilnisbelt zijn drempels gemaakt en moet er langzaam worden gereden. De stank is niet te harden precies op dat punt en als het druk is rijd je daar net te lang om geen adem te halen. Ze hadden de drempels geen betere plek kunnen geven. Op de vuilnisbelt hebben mensen een soort van onderkomen van een paar stokken en zeil en je ziet mensen zoeken op die enorme smerige belt naar eten of iets om nog te gebruiken, het is een naar gezicht en we worden er verdrietig van. Op diezelfde afsluitdijk ontstond vanmorgen een file, het is een soort van snelweg met 2 banen heen en 2 banen terug. Aan onze kant werden de mensen ongedurig want ze moesten naar de kerk, langzaam begonnen er mensen uit te stappen en net als schapen volgden er snel meer tot er een lange stoet ontstond van mensen in allerlei kledij. Na een kwartier waren alle matatus's nagenoeg leeg. Er waren uitgedoste mensen in prachtige jurken of ze naar de disco gingen, glimmend zilver en roze met bevallige schoentjes waar niet op te lopen valt eigenlijk. Meisjes in spierwitte jurkjes met grote strikken, mooie schoentjes en kraaltjes in het haar, jongetjes in nette overhemdjes met een giletje en hoogwaterbroekjes. Mensen in oude kloffies op blote voeten,het was echt een bonte stoet en mooi om te bekijken in onze snikhete matatu. Voor ons was lopen te ver dus wij bleven lekker smoren en wachten tot de file weer in beweging kwam. De andere kant werd een zooitje omdat mensen tegen de richting in gingen rijden, toen alles weer op gang kwam werd het daardoor een nog grotere chaos dan het al was en ontstond er een nieuwe opstopping. Vervelen doe je je niet hoor ook niet in de file.

Uiteindelijk zaten we om 10 uur in de kerk zwetend en wel. Na de kerk boodschappen gedaan met Mama Leah, wij koken morgen pasta en daar een en ander voor gehaald, ook 2 ballen en lego voor de kleinere kinderen. Terugweg verliep ook niet echt soepel, eerst tanken toen naar een andere garage een nieuwe band achterin laten proppen en wij maar zitten in die brandende zon, geen zuchtje wind met allerlei boodschappen op schoot. We zijn net naar APDK geweest, even gedag gezegd en ballonnen uitgedeeld dat was feest maar ze werden er wel hebberig van, te begrijpen als je niks hebt natuurlijk. Ook de grote jongens willen allemaal een ballon, je vraagt het verlegen omdat je bang bent dat ze misschien te groot zijn maar nee hoor, ze willen zeker zo graag als de kleintjes ze zijn alleen minder hebberig en wachten netjes af. Nu houden we ons rustig en bereiden ons voor op een nieuwe week.

De was hangt te drogen en hopelijk gaat het even niet regenen.

Voor iedereen in Nederland lieve groetjes en fijn dat jullie af en toe een reactie plaatsen dat is echt tof dat jullie die moeite willen nemen en voor ons een teken van thuis!!

Fijne week allemaal!

Svenja en Petra

Vrijdag de 13e

Vrijdag 13-05-2011

Op dit moment regent het echt heel hard en lig ik op bed. Vandaag een lichamelijke dip ,mijn maag is heel erg van streek en voel me erg slap. Zweet drupt van mijn hoofd voor mij heel ongewoon. Vanmorgen stonden de kinderen al in de gang te wachten voor de therapie, iedereen handje schudden inclusief het personeel en over tot de orde van de dag. Het is echt hard werken de kinderen zijn soms zo hulpeloos en ze begrijpen is ook echt moeilijk. Meestal vragen we hulp van de grotere kinderen om te weten wat ze bedoelen, zij kunnen al beter Engels. Vandaag was de juf ineens weg, dus daar staan we weer met een klas vol kinderen zonder instructies. Ze had geen werk klaargelegd sterker nog ze had niet eens gezegd dat we er alleen voor stonden. Veel kinderen praten 3 woorden Engels dus makkelijk is anders. De beweeglijke kinderen gingen puzzelen en voor de anderen vonden we gelukkig papier waar ze op konden tekenen. De lucht van eten kon ik niet verdragen dus ben ik al teruggegaan naar huis om wat te rusten, ben ook geen veertig meer, haha. Svenja is nog aan het helpen maar zal moeten wachten want de regen komt met bakken uit de lucht. Er is hier een vrouw een echte tuttebel, ze loopt er bij of het een modeshow is. Zij zegt ons geen woord, het schijnt dat ze erg jaloers is als je langer bent dan haar of dunner, oei oei. Als ze langsloopt zeg ik altijd heel overdreven gedag, ze moppert dan met de nodige tegenzin iets terug. Ze doet ook tegen de kinderen heel onaardig, ze snauwt en grauwt. Onbegrijpelijk dat je je in deze armoede zo profileert als mens, thuis zeggen we altijd heks heb je de bezem bij de voordeur?? Strand met de kids wordt een week later, jammer maar de bus kon niet deze zondag. Vanmiddag ga ik haken met oudere meisjes, een ligt al 5 jaar onafgebroken in bed, triest. Afgesproken dat ik om 15.00 uur terug ben.

Begonnen met de haakinstructies, best moeilijk in het begin, ze gaan het weekend oefenen met lossen en dan gaan we maandag verder. Twee meisjes konden zich al redden en hebben al een stuk gehaakt, ik had heel veel kleurtjes meegenomen. Een zuster begon ook met haken ze maakte uit de losse pols prachtige bloemen die ze aan elkaar gaat haken voor een kleedje, ze heeft 3 bolletjes katoen meegenomen naar huis. Ze is een alleenstaande moeder met 2 dochters, haar man is overleden en ze moet hard werken om de boel draaiende te houden.

Vandaag was het feest voor de kinderen , ze kregen vlees en frisdrank. Vanmiddag hebben ze in de speeltuin geravot, Svenja is daar steeds bijgebleven en was bekaf. We zijn allebei echt moe na deze eerst week, nu weekend en even lekker uitrusten. Toen we vanmiddag de grotere jongens gedag zeiden vroegen ze waar ik de hele middag had gezeten, uitgelegd dat we gehaakt hadden met de meiden, nou dat wilden zij ook wel. Dus een nieuwe uitdaging maandag haken met jongens, het zijn zulke schatjes.

Nou de eerste week zit erop. Het was een dankbare week maar zwaar zowel lichamelijk als mentaal. Je tilt best veel en de kinderen geven weinig mee die echt hulpbehoevend zijn. Gelukkig wegen ze allemaal niet zoveel, maar toch. Ze krijgen erg goed te eten vinden wij. Alles is voedzaam, misschien iets te weinig fruit alleen. De kinderen eten ook of hun leven er vanaf hangt, thuis was het niet zo normaal om iedere dag eten te krijgen.

Het was een mooie week, morgen lekker rust.

Als er soms g'tjes missen in het verhaal komt dit omdat die het niet (g)oed doet haha, sorry.

Probeer het steeds te checken maar kijk er soms overheen.

Svenja en Petra