Spelletjes

Vrijdag 10-06-2011

Vandaag spelletjesmiddag gedaan met de kleintjes. We waren al dagen druk met de voorbereidingen, voor iedereen een medaille gemaakt met hun naam erop en vanmorgen nog slingers gemaakt van stroken crêpepapier. We hebben vroeg geluncht en toende kinderen het middagdutje dedenalles klaargezet.Stoeltjes voor de stoelendans, een tafel met gekleurde flessen om omver te gooien, een parcours voor het zaklopen en eentje voor het balanceren met een aardappel op een lepel. De stoelendans was een groot succes , iedereen had zoveel plezier. We hebben dit tot 15.00 uur gedaan en toen hadden we limonade en biscuitjes voor ze die ze gretig naar binnen werkten. De vrijwilligers kwamen toen ook net binnen en werd het even heel rommelig, ze waren er nog nooit geweest dus ze hadden enige introductie nodig en uitleg. Uiteindelijk alles een beetje in het gareel zodat we konden beginnen met de spelletjes.

De kinderen in de rolstoelen vonden het prachtig om flessen om te gooien met een bal, ze gilden van de pret. Dat is zo heerlijk als ook die kinderen iets hebben waar ze echt plezier aan beleven omdat ze echt zo weinig kunnen. Aandacht vinden ze ook geweldig maar nu konden ze ook zelf iets en waren apetrots want we moedigden ze natuurlijk heel erg aan. Het parcours voor de aardappel was een slalom, normaal ga ik ook heel vaak racen met geluiden met de rolstoel en nu dus nog uitdrukkelijker, ze liggen dan slap van de lach, geweldig. Ik ben hier gewoon weer een kind , ga er helemaal in op. Het zaklopen was ook een succes al was het maar voor een kleinaantal kinderen maar iedereen was aan het aanmoedigen wat ook heel leuk is. Aan het eind hebben we chipshappen gedaan met een blinddoek, allemaal roepen mimi, mimi dat betekent nu ik, maar iedereen ging op zijn beurt. We hadden allemaal winnaars dus na afloop kreeg iedereen een medaille en een lolly. Het eten was inmiddels ook alweer klaar dus ze atenhetdiner met in de andere hand een lolly voor het toetje. Wij hebben gauw de puinhoop opgeruimd, we hadden veel versierd en zoals gewoonlijk was er weer lekker geknoeid. Iedereen welterusten gewenst , we kregen allemaal kusjes op onze hand van ze en Shukrani, een jongetje met veel spasmes die amper kan praten, riep in de eetzaal heel hard ASSANTE, wat betekent dank jullie wel. Fantastisch dat het uit de mond van hem komt en hij daar mee bezig is dat geeft zoveel voldoening daar smelt je hart van. Samuel is vandaag vertrokken naar school samen met andere kinderen die hier al een nacht waren. Ze zijn allemaal al vrij groot en gaan naar de basisschool met een kostschool. Samuel heeft 5 jaar gemist door zijn ziekte en gaat nu weer verder hij is al 18 jaar. Ze hadden alle 5 een grote ijzeren kist met een slot, een eigen matras en 2 emmers om te wassen. Voordat dit allemaal in en op de wagen zat waren we dik een uur verder, het gaat allemaal niet er praktisch. We hebben uitgebreid afscheid van hem genomen en toen we terug op zaal kwamen kregen we allebei een brief van hem die hij had achtergelaten, de brief was heel ontroerend en lief. We zullen hem missen want het is een hele prettige jongen, het is fijn dat we nog net op tijd schoolboeken hebben kunnen geven voor hij ging. Deze jongen gaat heel hard werken om er te komen en het blijft zielig dat je als 18 jarige jongen nog de basisschool moet doorlopen maar hij is zo gemotiveerd en dankbaar dat hij nu weer kan lopen. Hij put heel veel kracht uit zijn geloof en we weten het zeker hij gaat het redden!!

Zaterdag 11-06-2011

Vandaag vrij dagje, lekker rustig aan gedaan vanmorgen want gisteravond waren we helemaal uitgeput van de spelletjes, we renden van hot naar her en deden mee met de kinderen dus bij ons was het batterijtje een beetje leeg, haha maar ook weer vol omdat het ontzettend leuk was.

We hebben eerst iedereen even gedag gezegd en zijn toen lekker Mombasa in geweest en hebben wat gegeten in de stad. We hebben nog leuke stofjes gekocht waar we iets van laten maken. Thuis weer even naar de kinderen en tijdje met ze doorgebracht en welterusten gezegd en geknuffeld, we kunnen ze niet missen de hele dag en moeten even naar ze toe iedere dag

Thuis kwam er een klein meisje op bezoek die verderop woont, een heel schattig meisje die al perfect Engels spreekt, ze wilde niet naar huis want America's Next Top Model stond op en dat was heel interessant, bij een blanke zei ze dat ben jij en bij een donkere zeize dat ben ik. Ze komt uit een gezin van 8 kinderen en hebben een kamer waar ze allemaal op de grond slapen, een tv is dan ook heel bijzonder. Ze ging Svenja's haar vlechten en ze babbelt steeds heel grappig. We hebben voor het gezin wat het niet makkelijk heeft, rijst en suiker gekocht vorige week, Svenja bracht haar naar het hek omdat het al donker was en ineens hoorde ze iets, ze wist precies dat er mango uit de boom viel die ze snel opraapte en mee naar huis nam.

Morgen gaan we misschien naar het strand even kijken wat het weer gaat doen, 20 juni gaan we een dagje op safari, vandaag een afspraak gemaakt.

Svenja en Petra

Marit misschien moet je gewoon komen en is je droom een hint, je kunt je ei hier wel kwijt hoor!!

Lieve tante Ineke en oom Fred ,fijn dat jullie weer veilig thuis zijn, hoorde dat jullie het heerlijk hebben gehad.

Collega's hoe gaat het met jullie?, druk? voor iedereen lieve groetjes uit Kenia!!!

Heel veel T-shirts en kilo's schoolboeken

Woensdag 08-06-2011

Vandaag op pad met Silas naar dé plek in Mombasa waar je werkelijk alles kunt kopen voor weinig. Het meeste is 2^e hands veel spullen worden daar ingekocht en voor meer doorverkocht op verschillende plaatsen in de stad. Toen we aankwamen moesten we wachten op een vriend die goed de weg wist, het is mega groot met allerlei brede en smalle modderpaadjes vol met grote plassen, kuilen en stenen. Je kunt het beste oude kleren aan hebben want schoon wordt je er niet van, mijn fitflopjes waren niet meer zilver maar zwart aan het eind. Soms koop je truitjes en broekjes voor 20 cent, soms wat duurder, dat is afhankelijk van de staat van de kleding. Al gauw hadden we een aardige voorraad en wat een toevalligheid er kwam ook nog een andere vriend om te helpen met dragen. We hebben ze alle drie een shirt laten uitzoeken voor de hulp en daar waren ze de koning te rijk mee. Het was wel lachen stonden we met 3 jongens blousjes te passen en te keuren want het moest wel nauw aansluiten en niet op elkaar lijken. Ze wilden er alle drie anders uit zien en ze waren erg ijdel, we lagen in een deuk. Toen ze een shirt hadden gevonden werden ze mooi klein opgerold en prachtig verpakt in een oude krant. De jongens kennen elkaar al vanaf de lagere school en hebben ook een achtergrond waar je niet jaloers op hoeft te zijn, geen ouders, alleenstaande moeders, geen vetpot dus. Hun dankbaarheid was dus ook groot. Op een gegeven moment moest ik naar de wc en zij wisten wel wat, ze brachten ons naar een openbaar toilet, gratis. Nou een stal is nog heilig, toen ik ervoor stond ging ik al over mijn nek, de lucht was zo erg dat ik heb gezegd dat dit niet ging lukken en nog liever langs de weg ging zitten, gelukkig was er ook betaalde versie die net even beter was. Eigenlijk vonden ze het zelf ook wel smerig haha.Met de jongens tijdensde lunch iets gegeten en gedronken, het eten liet enorm lang op zich wachten. De jongens hadden een steak en op een gegeven moment vroeg ik aan de ober of de koe misschien nog gevangen moest worden in de stad, nee dat niet maar waarom het zo lang duurde?? Na de lunch met de matatu naar de boekwinkel, het was een hele waslijst dus het duurde even. We kregen korting en ik had gelukkig precies genoeg geld bij me. We waren aardig bepakt en gezakt, de vrienden dropte ons met de spullen in een matatu naar huis. We moeten hier nog best een eindje lopen en met z'n 3 en was het een hele kluif. De boeken wogen aardig wat. Thuis alles gesorteerd op kleur voor de was,alles mag een keer in de machine op APDK. Die machine is vorig jaar gesponsord door een Nederlandse vrouw en is daar heel welkom. Later zijn we nog even naar de kids gegaan en hebben een lolly uitgedeeld en wat knuffels. Rond 17.00 uur de boeken gehaald en die aan dejongens gegeven, ze waren helemaal beduusd en stil. Zewaren zo blij dat ze nu weer aan het werk konden en zorgen dat ze bij zijn als ze op school terugkomen. Ze hebben het soms erg moeilijk, missen huis en veel kinderen zijn soms erg down wat begrijpelijk is. Ze keren hier erg in zichzelf en zijnsoms slecht te troosten maar een knuffel doet toch vaak wonderen of even de hand vasthouden. Hopelijk is het voor deze jongens een nieuwe start, ze hebben ons beloofd dat ze ons op de hoogte houden en de boeken straks doorgeven aan andere kinderen die dat goed kunnen gebruiken.

Lieve sponsors: Tante Jo en Pap en Mam bedankt!!, een groot gedeelte is door jullie betaald, jullie zouden met eigen ogen moeten zien hoeveel goed dit doet!!

Svenja en Petra

Donderdag 09-06-2011

Het heeft de hele nacht geplenst en vandaag overdag is het ook amper droog geweest. Dit is de eerste dag dat het de hele dag Hollands grijs is. Toen we vanmorgen kwamen liep iedereen in een dikke trui alsof het winter was, bij ons droop het zweet er nog steeds vanaf. Ze vonden het echt koud zeiden ze. We hebben echt geluk gehad dat het gisteren niet zo was want dan hadden we er uitgezien of we uit een moddergevecht kwamen. Vanmorgen bingo met de jongens gespeeld en vanmiddag met de meisjes. We hebben ook veel nuttige cadeautjes zoals zeep, deodorant, toilettasjes, borstels en wat hebbedingen. De toiletartikelen worden gretig gekozen Door beide geslachten. Morgen komen er 10 vrijwilligers van de kerk, dit heeft de dochter van mama Leah geregeld voor ons,we gaandan spelletjes met de kleintjes doen, oudhollandse spelletjes. Ik had een pak karton en lijm in de koffer gedaan niet wetend waarvoor maar het is al veel van pas gekomen. Nu hebben we de karton gebruikt om een soort medaille te maken, we hebben het ingepakt met zilverfolie. Op de achterkant weer een rondje karton met een sticker en op de voorkant op de folie een hartje met hun naam. Dit hangt aan een koordje met wat kraaltjes , het ziet er vrolijk uit. Vanmiddag een megafles siroop gekocht , dozen met biscuits en snoepjes nou maar hopen dat het morgen droog is!

De jongens zijn vandaag al hard aan het studeren en er is een studieschema opgesteld. Ze zijn een stuk sprankelender zelfs mama Leah was het opgevallen dat ze een soort rustover hun gezicht hadden. We hebben hier goed aan gedaan, ze horen er weer bij en als ze terugkomen kunnen ze zo mee met de rest en lopen niet meer achter dat is eenenorme boostvoor hun zelfvertrouwen,die ernstig is beschadigd.

Svenja en Petra

Begin van de 2e helft van ons verblijf

Maandag 06-06-2011

Vanmorgen heel vroeg de wekker gezet omdat Belia, het nichtje heel vroeg zou vertrekken naar haar nieuwe onder onderkomen. Het was duidelijk Afrikaanse tijd want iedereen was nog in vaste slaap terwijl wij spik en span zaten te wachten op het afscheid. Uiteindelijk iedereen uit de veren en om 7.30 uur vertrokken ze, met een grote koffer die ze van ons had gekregen. Wij kunnen hem missen en zij had niets dus weer mooi opgelost. Haar oom begeleidt haar naar het nieuwe huis, ze woont ver weg van haar naaste familie en zo krijgt ze wat steun Het is haar eerste baan en ze is er heel blij mee maar nu is ze echt helemaal op haarzelf aangewezen, niemand echt in de buurt. Voor dat ze ging hebben we hand in hand in een kring allemaal een gebedje voor haar uitgesproken, er werden ook over ons weer hele lieve dingen gezegd, brrr. Het was net of wij ook familie waren, zo betrekken ze ons erbij. Wij hebben heel vaak geknuffeld, nog foto's gemaakt en toen vertrok ze. In het weekend van 25 juni komt ze terug want die zaterdag is ze ,net als jij mam jarig, vier ik het toch nog een beetje en denk jou erbij in deze familie, ze dragen in ieder geval je kleding. Belia gaat nu werken en van haar schamele loon moet ze ook voor haar jongere zusjes zorgen, hier hoort dat zo als je de oudste bent en je ouders redden het niet alleen. Ze woont in het kindertehuis en moet de kamer delen met een weeskindje, ze heeft geen plekje helemaal voor haarzelf. Het is een mooie landelijke omgeving, ze hebben geiten , kippen , verbouwen groentes en zijn grotendeels selfsupporting. Het weeshuis is een particuliere instelling. Vanmiddag met Arianne foto's uitgewisseld, waren allebei vandaag erg moe en gaan vroeg slapen.

Het was vandaag weer Apenheul om ons heen, in de kamer sprongen er steeds apen voor het raam, hangend in een bananenboom. Ineens knallen ze dan weer op de golfplaten op het dak.

Ze zijn heel grappig en de variatie in omvang is enorm, ze zijn er in allerlei maten.

Svenja en Petra

Dinsdag 07-06-2011

Vanmorgen bij therapie was er een blanke man die ons aansprak in het Nederlands, een hele tijd met hem gepraat. Hij heeft een Keniaanse vrouw die we al eerder daar hadden gezien ,ze hebben samen een kindje dat een achterstand heeft in de ontwikkeling. Hij is 3 jaar maar kan nog niet lopen en praten, zijn reflexen zijn goed dus met hulp en therapie gaat het weer helemaal goed komen. Het kind heeft bij de geboorte waarschijnlijk zuurstoftekort gehad. Hij woont in Nederland en komt regelmatig over, nu was hij hier voor een week. Ze hebben hier een huisje waar nog geen stromend water en elektriciteit is maar dat werd gauw aangelegd, hij heeft een klein winkeltje voor haar gekocht zodat ze in haar onderhoud kan voorzien, dit jaar gaat ze voor het eerst naar Nederland maar zal niet permanent in Nederland gaan wonen. Voordat ze komt moet het kind kunnen lopen en meer vooruitgang hebben geboekt. Morgen gaan we op pad voor de T-shirts en de boeken voor school, met een verzorger die in zijn avonduren leert voor maatschappelijk werker. We gaan naar het Waterloo plein van Mombasa maar dan 100x drukker als in Amsterdam. Ze verkopen hier alles 2^e hands dus we gaan lekker graaien en onderhandelen, hoop dat we goed kunnen scoren en met veel naar APDK kunnen, een moslim jongen was zo blij dat hij een nieuw T-shirt gaat krijgen dat hij zei May God bless you, nou of Allah dat goedkeurt??

Svenja leert nu ugali maken ,een stijve pap , soort griesmeel wat hier veel wordt gegeten.Het wordt een dikke klont waar je een stuk van afsnijdt, het smaakt nergens naar maar de structuur is lekker om te eten. Je hoort dit te eten met je handen, mama Leah is hier groot meegeworden. In de meeste gezinnen wordt niets anders gegeten samen met een soort bittere spinazie. Svenja eet als soort van toetje de ugali met suiker daar lachen ze zich hier krom om want dat is wel zo raar, ze stoppen overal kilo's suiker in maar met ugali?? Nee dat dat is erg raar haha. Nou ze kannu ugali maken, het is goedgekeurd hier is het dan zo dat je geschikt bent om een schoondochter te worden, het maakt niet uit of je gestudeerd hebt of iets hebt bereikt als je maar ugali kunt maken.

We hebben een jongen in APDK, Charles, hij is meervoudig gehandicapt en kan niet praten en maakt alleen steeds onverstaanbare geluiden vooral als hij iets wil. Vanmorgen zat hij weer steeds naar zijn benen en hulpstukken te wijzen en te schreeuwen waarover hij altijd klaagt, dit keer bleef hij maar doorgaan en maakte mij met gebaren duidelijk dat hij ergens heen wilde, we kwamen uit bij de orthopedisch schoenmaker, ik verteld hem dat hij mij naar hem had gedirigeerd en niet precies wist waarom. Ik vertelde dat hij vaak klaagt over de steunen, hij zei dat de therapeuten het niet goed hadden aangedaan en zijn voeten veel beter in de schoenen moesten doen. Ik vond het verbazingwekkend dat hij het nu zat was en hem liet zien wat ze steeds met zijn steunen doen. Hij heeft Charles geholpen en toen zagen ze ook dat zijn steunen aangepast moeten worden omdat hij alweer gegroeid is, dus die Charles laat hem maar schuiven hij komt wel voor zichzelf op!! Knap dat een kind met zware hersenbeschadigingen zo goed weet dat het niet zit zoals het hoort en dan zelf de koe bij de horens vat zonder te kunnen praten. Ik heb de orthopedisch schoenmaker gelijk gevraagd of hij dit bij de therapeuten eens goed wilde uitleggen omdat we iedere dag hetzelfde probleem hebben en hij zich daardoor niet fijn voelt.

Svenja en Petra

Weekend

Weekend 04 en 05 juni 2011

Ik heb al eerder verteld van Chai, het jongetje dat heel soepel is maar op een aapje lijkt qua bouw. Hij heeft een prachtig gezichtje en is soms heel ondeugend en pakt dingen waar hij niet aan mag komen. Dan kijkt hij met een stoute blik onder de klep van zijn pet vandaan en zet dan zijn charmantste lach op. Boos kun je op hem niet worden. Soms zit je op een bed en dan ineens zijn er 2 armen om je middel en omhelst hij je, op hij legt zomaar zijn hoofd bij je op schoot, heel aandoenlijk. Het is bijzonder want hij is al 14 jaar maar uit dit niet in gedrag. De andere jongens gaan altijd giechelen als hij dat doet maar daar trekt hij zich niks van aan op dat moment. Hij heeft behoeft aan een knuffel dus geeft en ontvangt hij er een ons. Wij vinden het geweldig, het is zo'n voldaan gevoel als je een kind met zoiets kleins zoveel kunt geven. Het is een heerlijk joch en ik zie er nu al tegenop dat ik hem over 4 weken misschien nooit meer zal zien en kunnen laten voelen dat hij een bijzonder mooi kind is die het zo verdiend om geaccepteerd te worden en liefde te krijgen. Dit zijn zware gevallen als je weet dat zijn familie hem al die tijd heeft genegeerd , heeft onthouden van liefde en daar weer naar terug moet. Ik zou hem wel in de koffer willen meenemen naar huis.

Vanmorgen naar het strand helaas heeft het de hele dag geregend maar het was evengoed heel gezellig omdat we Arianne en haar vriend daar ontmoette, die logeren in het hotel. Er was ook een jongen mee van APDK die met haar bevriend is. Hij mocht mee ondanks zijn stellage, de wonden zijn totaal dicht en zonder infectie. Hij kan behoorlijk lopen, hij genoot ervan. We hebben nog even op het strand gelopen waar ze Svenja allemaal al kennen en toen ik eraan kwam was hetJambo mama Svenja, heel grappig. We hebben nu even de kleine winkeltjes bezocht en overal iets gekocht natuurlijk ,anders vond moeders het weer zielig. Ze hadden leuke dingetjes voor de bingo en heb hun dag weer goedgemaakt. In de matatu op de heenweg zat een vader met een kind op schoot naast me, hij begon tegen met te praten in dat fijne soms onbegrijpelijke Keniaanse Engels wat normaal al moeilijk is te verstaan. Met de herrie van de matatu erbij en dan het zachte praten wat ze hier doen verstond ik er weinig van. Hij maar praten en praten, heb maar steeds luistergeluidjes gemaakt op goed geluk alsof ik het helemaal begreep. Hij was heel hartelijk, mannen vinden het hier erg prettig om aan het woord te zijn en dan op een langdradige manier. Ze praten met een enorme omweg om te kunnen praten, ben wat ongeduldig van aard dus soms begin ik me ongemakkelijk te voelen en probeereen manier te vinden om het gesprek te eindigen.

Het geld van Doingoood is binnen en deze week wordt alles in gang gezet, het is hard nodig.Ik had gisteren nog een mailtje gestuurd omdat mama Leah zei nog niets te hebben maar de bank was het vergeten door te geven wat ze normaal wel doen. Gisteravond waren ze weg dus was ik niet op de hoogte.

Nu is het zondag en we gaan zo naar de kerk, het regent nog steeds pijpenstelen. Hier wachten ze altijd tot de regen over is voor ze we gaan, jammer als je dan wat later bent. Vandaag preekte er een Amerikaan, we konden voor het eerst alles volgen en verstaan. Hij had een prachtige preek die erg veel losmaakte bij mij en totaal aansloot bij ons leven zoals het tot nu toe is verlopen, alsof het zo moest zijn. Na de dienst hebben we wat boodschappen gedaan en toen met de tuk tuk naar de opstap van de matatu tenminste dat was de bedoeling, tot we het busjevan APDK zagen rijden , die ons niet zag. Wat volgde was een wilde achtervolging met de tuk tuk tot ze ons eindelijk zagen en stopte, het was net een wildescene uit een film, de bestuurder had er echt lol in en scheurde echt overal rakelings langs en wij maar roepen en uit de tuk tuk hangen zodat ze ons zouden zien. Zo hadden we een luxe lift tot aan de voordeur.

Woensdag zijn de hindoes hier geweest en in de nacht erna werd een meisje schreeuwend wakker omdat ze een geest had gezien en de rest zei daarna ook dat ze dat hadden gezien. Nu willen de grote meisjes de spullen niet meer eten die ze hebben gekregen omdat ze nu bang zijn. Ik heb het mama Leah verteld zij zou met ze gaan praten en bidden.

Woensdag gaan we T-shirts kopen en schoolboeken met een jongen die hier werkt en in de avond leert voor sociaal werker. Een aantal jongens raken enorm achter en dat vinden we slecht en hebben ze gevraagd een lijst op te stellen van de boeken die ze nodig hebben, daar spendeer ik dan maar mijn vakantiegeld aan, is het waardevol besteed.De jongen gaat mee omdat wij anders veel te veel betalen en dat is zonde kan beter besteed worden aan de kids. Ze houden me op de hoogte als ze examens maken en hebben beloofd hard te werken. Ze willen heel graag iets bereiken en die kans willen wij ze ook geven.

Svenja en Petra

Esmée( met streepje!!!) wat heerlijk om zo'n vrolijk kind op de fiets te hebben, misschien kan er een fietsbel ontworpen worden met de zang van Chris, is leuker dan tring tring!!

Tristan een fijne verjaardag morgen al heb je die waarschijnlijk vandaag al gevierd!!

Liefs van je tante en nichtje!!

Kleurwedstijd, bingo en een vol emmertje

Woensdag 01-06-2011

Ik was nog vergeten te vertellen dat er in de film een scene was waarin Jack Sparrow en Barboosa aan een boom gevangen zitten met een touw, op een gegeven moment schroeft Barboosa zijn been eraf en haalt een dop van dat been wat tegelijkertijd een fles is waaruit hij begint te drinken, we hadden 2 jongens mee met 1 been dus grote hilariteit, ze wilden ook zo'n been gaan vragen in APDK, dat is pas handig. Toen we ze vroegen voor de film was het eerste wat ze vroegen of ze daarna dan een toets moesten maken, dit vroegen ze met een angstig gezicht omdat veel jongens praktisch geen Engels spreken,toen we zeiden dat het gewoon voor het plezier was ontspande ze. Vandaag was het hier een zondag Madaraka Heroes Day, de dag dat ze onafhankelijk zijn geworden. Op televisie waren allerlei toespraken en koren met zang en dans, een soort van Koninginnedag. De kinderen liepen overal en nergens en was het weer een lekker zooitje ongeregeld maar wel gezellig. Vanmorgen kwam er een grote groep Hindoes allerlei snoep en koekjes brengen, ze kregen een hele berg tegelijk waardoor er veel op de grond viel en de vliegen ook weer weelderig van de partij waren, heb de hele dag lopen zwaaien en meppen. De hindoes waren erg nieuwsgierig wie wij waren , allemaal handje geven, Svenja moest met hen op de foto. Het waren lieve vriendelijke mensen, zij sponsoren ook het nodige in APDK. De kinderen werden vandaag allemaal geschoren in verband met de hygiëne en de ringworm, nu lopen er allemaal kale biljartballetjes in de rondte. Het staat niet echt leuk maar het is wel beter voor de besmetting. Vanmiddag een kleurwedstrijd gehouden, het was de bedoeling dat we alle groepen deden maar de jongens namen het zo serieus dat we daardoor in tijdnood kwamen en morgen met de rest verder gaan. We hadden anders potloden te weinig. We hadden een onafhankelijke jury die meteen alle zonnen die een andere kleur dan geel hadden elimineerde, toen werd er gekeken naar netheid en kleurrijkheid en zo hadden we 5 winnaars, de eerste 4 kregen een medaille, die Arianne's vader had gegeven en die zij nog niet had kunnen gebruiken. De jury deed het heel formeel en het was weer dikke pret met de jongens. Trots als en pauw waren ze met de medailles, de kleurplaten hebben we bewaard als herinnering. Vanmiddag spekjes uitgedeeld, de meisjes reageerden weer raar als er 1 niet wil willen ze gelijk allemaal niet meer, de jongens probeerden het gewoon uit en de kleine kinderen zeggen nergens nee tegen, haha.

Svenja en Petra

Donderdag 02-06-2011

Vandaag hebben we de muurstickers opgeplakt, ze zijn heel vrolijk en plakken goed. Het zijn plastic stickers en de kinderkamer fleurt er echt van op. Het waren grote vellen met bloemen, wolken, gras, zonnen , sterren en dieren zoals olifanten, leeuwen, koeien en varkens. De kinderen hielpen mee, dat vonden ze heel leuk en waren helemaal trots. Een gedeelte hebben we in de eetruimte gehangen en wat verdeeld over de meiden en de jongens, het staat heel leuk en wat vriendelijker. Vandaag de kleurwedstrijd gedaan met de kleine kinderen en de meiden, die hierover ruzie kregen met de jongens en weer dwars deden, ze wilden dat de jongens sorry kwamen zegen wat ze in 1^e instantie niet wilden omdat de meiden zelf zo maf reageerden voor de zoveelste keer, er zitten daar een zaaltje vol met hormonen en groeiende hersens, dus de kortsluiting is niet van de lucht zo af en toe. Nou in ieder geval heb ikde jongens gevraagd of ze toch naar ze toe wilde gaan omdat het beter is dat er vrede is, er zijn al moeilijke dingen genoeg. Ze hebben dit gedaan en dit was echt even stof bijten, echt stoer van de jongens ze toonden de sterkste te zijn. Ze hebben de meiden gezegd spijt te hebben maar dat dit werd veroorzaakt door hun gedrag, ze hebben aangegeven dit niet nog een keer te accepteren. Ik heb met een zuster gepraat over het gedrag van die hormoonmonsters en ze zei dat ze daar ook de nodige problemen hadden met de therapeuten en er al een keer eerder stevig met ze is gepraat. Ikzelf was er echt klaar mee met het gedrag van de meiden en mijn emmertje liep vandaag even over , alle emotie, alles wat op het netvlies staat , het ver weg zijn en het missen van mijn klankbord, mijn mannetje die me altijd weer goed terug op de plaats krijgt met zijn relativeringsvermogen. In ieder geval had ik even een jankmidagje en dat luchtte erg op, ben lekker op bed blijven liggen en even tijd genomen om weer tot mezelf te komen, Ik trek mezelf altijd zoveel aan en geef veel bloot dan ben je kwetsbaar en dan is soms totaal onverwacht ineens het emmertje vol en loopt dan over. Door te schrijven voel ik me alweer beter en deel het wel op weblog omdat ik een zo duidelijk mogelijk beeld wil schetsen van alles wat hier gebeurt. Rond 16.00 uur weer even naar de kids geweest, lekker met ze geknuffeld en gezeten. De lucht was weer geklaard en het emmertje is weer leeg.

Svenja en Petra

Vrijdag 03-06-2011

Vanmorgen eerst naar town, naar een kleermaker die van de mooie Afrikaanse doeken een broek gaat maken , ik had een model die me erg lekker zit en hij gaat hem zo maken voor 5 euro, is een hele mooie doek met zebra's en strepen. Ik ben erg benieuwd wat het gaat worden, van de rest maakt hij een tas. Toen we bij de kleermaker stonden, en dan bedoel ik geen winkel maar iemand die tussen alle kraampjes en een soort van vuilnisbelt een naaimachine heeft staan.Daarnaast een paar tassen garen en de stoffen van mensen die iets gemaaktwillen hebben , kwam er een jongetje bedelen.( deze zin is niet echt B1, haha). Svenja is bananen met hem gaan kopen, geld geven vinden we niet echt geschikt, Met 7 bananen verdween hij in de menigte, is in ieder geval gezond en voedzaam en gaf ons een tevreden gevoel ook al is het maar voor dit moment, rot blijft het. Op de vuilnisbelt naast de kleermaken waren heel veel kinderen aan het zoeken naar iets wat nog eetbaar is, kinderen die het kind zijn ontnomen word, niks geen onschuld en geluk die zo'n mooie basis kan leggen voor het volwassen worden. Alleen maar zorgen dat er iets in die rammelende maag komt, want het lichaam groeit door. Hiermee zit er alweer een nieuwe laag in mijn gisteren geleegde emmer, het zal hier nog wel een keer overlopen vrees ik. Vanmiddag bingo gespeeld , eerst met de meiden, die waren als was en blij en vriendelijk, ze hebben ervan geleerd. Het was gewoon gezellig!! Bij de jongens was het weer een grote ongeorganiseerde beestenbende maar zoals altijd very cosy. We hadden ook wat nuttige dingen gekocht zoals zeepjes en spiegeltjes met een borstel, sokken met Manchester United, armbandjes en haarklipjes. Het viel in goede aarde. Veel kleine kinderen zijn ziek de een na de ander hebben we bij de zuster gebracht, ze koken bijna van de koorts. Toen ik vanmiddag naar huis ging, zat Kassim die ook ziek is en normaal heel vrolijk, dikke stille tranen te huilen ,zo zielig. Ze missen dan vooral thuis heel erg, heb een tijd met hem gezeten en zijn handje vastgehouden en even met hem geknuffeld. Na een tijdje kwam er een klein lachje maar die stille traantjes die hakken erin dat is intens verdriet. Morgen nog weer even bij hem kijken hoop dat het dan beter gaat.

Rene heb je niet nog wat DVD's voor de kinderen die je kunt brengen haha, ze hebben DVD spelers gekregen maar nog niks voor erin.

Allemaal een goed weekend en sorry dat ik niet mail voor sommige mensen met vragen maar internet is zo traag ben altijd blij als mijn verhaal op de weblog staat.

Svenja en Petra

Maandag en Dinsdag perikelen

Maandag 30-05-2011

Gisteren zijn met de tuk tuk naar het strand gegaan vanaf de stad. De rijstijl is afschuwelijk deze dagen, mijn maag draait zich om, ze rijden als gekken, remmen continu en mogen nog wel wat schakelles hebben. Als je dan ook nog in een soort van schietstoel zit dan krijg je het dubbel voor je kiezen en wordt je compleetdoor elkaar geschuden voel je jezelf allesbehalve prettig. Een tuk tuk aangehouden en gevraagd of hij ons naar het reef kon brengen , ja hoor geen probleem stap maar in. Haha hij wist de weg helemaal niet en heeft zo ongeveer 4 keer de weg gevraagd, heel grappig. In het weekend is er een meisje binnengebracht, ze droeg een al eerder genoemd mooi synthetisch jurkje, a la verkleedkist, met kleine gele laarsjes eronder. Het was een raar gezicht omdat het een rompje met laarsjes was. Vandaag hoorden we dat de moeder, wanhopig en alleenstaand, de beentjes heeft afgehakt toen ze klein was in de hoop dat het kind dood zou bloeden zodat ze niet meer voor haar hoefde te zorgen. De beentjes zijn net boven de knieën afgehakt en ze zit dus met die stompjes in die gele laarsjes en loopt zo als een kievit. Haar lichaam groeit natuurlijk verder en die beentjes kunnen dat straks niet meer aan daarom is ze nu hier en worden er protheses voor haar gemaakt. Het meisje is best agressief naar andere kinderen en heeft al een heel volwassen gezicht, je kunt aan haar aflezen dat ze al een heel gevecht achter de rug heeft en heeft moeten strijden voor haar eigen ikje. Onbegrijpelijk dat een moeder zo wanhopig kan zijn en zoiets bij haar kind doet, ik werd er helemaal stil van.

Vandaag was ik met een ziek jongetje bezig met strijkkralen, hij heeft een slechte motoriek en doordat hij ziek is mist hij de therapie. De pietepeuterige handelingen zijn erg goed voor hem. Na een tijdje kwam een oudere jongen erbij zitten, hij mocht helaas niet mee naar de bios. Hij had duidelijk behoefte om zijn verhaal kwijt te kunnen en luchtte zijn hart. De kinderen voeren naast een lichamelijk ook een zware psychische strijd om te overleven. Hij vertelde dat hij goed kon leren maar doordat hij gehandicapt was door 2 klompvoeten hij op school erg werd gepest en uitgelachen, als de kinderen gingen eten tussen de middag bleef hij in de klas omdat ze hem anders het leven zuur maakte, hij at nog liever niet dan dat te moeten doorstaan. Dit heeft hem enorm veel pijn gedaan waar hij nu nog steeds de littekens van heeft . De operatie van zijn eerst been is goed gegaan, zonder complicaties, zijn 2^e been daarentegen voelde voor hem al gelijk niet goed, de doktoren zeiden steeds nee hoor dat is goed dat hoort erbij. Tot hij op een dag voor controle moest en bleek, nadat het gips eraf was, dat er tenen waren afgestorven die hij nu moet missen. Ook was er een lelijke infectie in zijn voet ontstaan. Hij is toen weer geopereerd en loopt nu met een ingewikkelde stellage in en op zijn been en een gat in zijn voet wat langzaam moet helen. De tijd dat ze in dit proces zitten hebben ze geen school en lopen hierdoor een enorme achterstand op .Dat maakt het extra hard voor ze want ze willen zo graag wat bereiken. Psychisch heeft hij het heel zwaar en hij worstelt met de vraag of er voor hem ook eens betere tijden zullen aanbreken. Ik heb hem gezegd dat door alles wat hij al heeft meegemaakt en nog moet doorstaan een sterk mens wordt. Een mens die heeft geleerd te overleven en niets voor gewoon aanneemt verder dat er in ieders leven een keerpunt komt dat het weer beter gaat, als je maar nooit opgeeft want dan ben je verloren. Ik legde uit dat als je iets wilt je dit kunt bereiken als je maar hard genoeg werkt en kunt doorzetten. Heb hem moed in gepraat om met vertrouwen naar de toekomst te kijken en dat als hij het bijltje erbij neergooit de hele strijd voor niets is geweest. Hij vertelde dat hij graag schrijft en gedichten maakt, ik heb hem toen voorgesteld een dagboek te kopen waarin hij zijn gevoelens kan uiten. Hij vond dat een goed idee, we gaan dat kopen en er iets inschrijven. Hopelijk kan dit een uitlaatklep voor hem zijn waarin hij zijn verdriet, gevoelens en ook blijdschap in kwijt kan. Als je zulke verhalen hoort dan ben je er weer dubbel en dwars van bewust dat je in Afrika een extra handicap hebt als je gehandicapt bent. Het mag toch niet zo zijn dat deze kinderen hierdoor ook nog weer en forse vertraging oplopen in het onderwijs, dit is echt niet verteren want juist deze kinderen willen zo graag zichzelf bewijzen en hierdoor komen ze weer een achterstandspositie ten opzichte van andere kinderen.

Svenja en Petra

Dinsdag 31-05-2011

Gisteren waren er meer dan honderd ouders met kinderen in APDK gekomen voor een consult, Ze komen van heinde en ver en sliepen met z'n allen in de therapie ruimte en krijgen bij ons te eten. Vanuit ons gaat een Mobil Clinic door het land en die sporen op deze manier kinderen op met handicaps en stimuleert de ouders dit te laten behandelen, een mooi initiatief. Het was een drukte van jewelste, heel moeders en vaders met vaak huilende kinderen. Vanmorgen vroeg gingen ze allemaal zingen dat is zo prachtig om te horen, ze maken er dan van die oerwoudgeluidjes bij en ze klappen in verschillende maten. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. Vanmiddag boodschappen gedaan omdat het morgen een nationale vrij dag is. De hele weg zat verstopt, zelfs de matatu kon geen gat meer vinden nou dat wil wat zegen want die wurmen zich overal tussendoor. We hadden onze telefoon vergeten en mama Leah was al ongerust. Gelukkig waren we net voor het donker weer thuis. We hebben weer pasta gemaakt en een salade van komkommer en tomaat, oei toen vertelde Tom aan de telefoon dat heel Nederland geen komkommers meer eet door het vervelende voorval in Duitsland, we wisten hier niets van, de komkommers worden hier gekweekt we hopen dus dat het wel goed zit. De salade aan gemaakt met olijfolie en azijnzout, nou olijfolie dat was kaasje want dat zijn geen normale dingen hier om te eten. We hadden een boodschappenlijstje met wensen van de kinderen en we gingen op zoek naar tshirts, haha dat hebben we geweten.Een man sleurde ons van de ene winkel naar de andere, door smalle steegjes, winkeltjes in winkeltjes, steeds wist hij weer een nieuwe plek , lijkt wel of iedereen samen de hele handel drijft, we snapten er niets van en ook nu weer kregen we hier ook geen antwoord op. Als je vage blik op iets werpt zit het al bijna in je tas, normaal waren we nooit op deze plekken gekomen. Ze doen heel opdringerig maar gelukkig heb ik een hele strenge dochter en dat is maar goed ook want ik ben een echte softie en vind altijd alles zielig. Zij is dan even mijn moeder en grijpt in zodat ik me niet van alles laat aansmeren. Uiteindelijk 3 tshirts gevonden , we gaan op zoek naar meer voor de jongens.

In de stad ging iemand op Svenja's slipper staan, kapot, Svenja helemaal in de stress want ze kon niet meer goed lopen. In de stad gevraagd of iemand dat kon maken en ja hoor er werd een mannetje gehaald, hij bood zijn slipper aan voor Sven, en die heeft het even gestikt. Klaar terwijl u wacht ,ze zijndan zo behulpzaam iedereen bemoeit zich ermee om je te helpen. Toen we wachtte op de slipper kwam er een vrouw naar me toe die haar horloge had afgedaan, ze wilde de mijne hebben dan kreeg ik die van haar. Ik zei nee die heb ik al aan iemand beloofd, sorry. Toen wilde ze oorbellen ruilen, we zeiden tegen elkaar straks staan we hier naakt dan wil ze alles ruilen, we zijn maar gauw verder gegaan want ze werd vervelend.

Belia het nichtje wat hier logeert heeft een baan, ze is maatschappelijk werker en gaat in een weeshuis werken, haar eerste baan, ze was zo blij.

Osman een jongetje die volledig afhankelijk is van de rolstoel riep me gisteren en zat blij te zwaaien omdat zijn hoektand loszat, hij wiebelde heel hard aan zijn tand en ik moest dat ook even doen, hij was helemaal trots.

Svenja en Petra

Iedereen een fijn hemelvaarstsweekend, geniet ervan!!

Ondanks dat ze hier heel gelovig zijn en ook christen kennen ze hemelvaart niet.

Maik leuk iets van je te horen, hoop dat hetgoed met je gaat!!

Bombolulu. de film en het strand 27-28-29-mei-2011

Vrijdag 27-0-2011

Vandaag naar Bombolulu workshop geweest, een sociale werkplaats. Eerst op audiëntie bij de baas van mama Leah. Ze heeft uitgelegd wie we zijn en dat we met de hulp van collega's geld hebben ingezameld voor nieuwe uniformen voor APDK, hij vond dat een erg goed idee om iets terug te geven en hetop die manieronder de aandacht te brengen voor de sponsoring.De armbandjes en de spullen die beschikbaar zijn gesteld en die we hebben verkocht.

Bombolulu is een heel groot complex waar verschillende werkplaatsen zijn en waar de mensen die er werken ook kunnen wonen, mensen met een handicap. We kregen een rondleiding. Er worden stoffen geverfd,daarvan kleding gemaakt, rolstoelen in allerlei vormen, hout gekerfd en sieraden vervaardigd, toevallig was er deze week een modeshow op tv van de kleding die daar wordt verkocht. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit, in de winkel kun je spullen kopen, fairtrade producten. Ze krijgen orders uit de hele wereld en ook veel uit Nederland. Vandaag was er tevens een beurs van fairtrade producten uit Kenia, er liepen veel ondernemers om zichte oriënteren voor inkoop, zo ook een Nederlandse vrouw uit Zevenaar, wat is de wereld toch klein, die inkoopt voor de wereldwinkel ook voor de winkel in Dieren. We hebben even met haar gepraat. Op het terrein staan ook allemaal hutjes van een aantal belangrijke stammen in Afrika, er zijn er heel veel in het echt. Bij de Massai maken de vrouwen de huizen, hoe groter de vrouw hoe hoger de hut. We hebben een aantal leuke souvenirs gekocht en spullen voor de bingo, zo stroomt het geld indirect weer terug naar APDK, leek ons ook erg fairtrade.

Rond 14.00 uur waren we terug voor het afscheid van Ariane, het was indrukwekkend en ontroerend, de kinderen kregen popcorn en een kadootje en mama Leah hield een toespraak.

Morgen naar de film, ze verheugen zich er erg op. De jongens zouden zorgen dat ze er mooi uitzagen, ik zei ja trek je mooiste jurk maar aan en leuke oorbellen, haha moet je ze dan horen je krijgt ze zo lekker op de kast.

Vandaag hadden we de hele dag geen elektriciteit net toen het stikdonker begon te worden ging het licht gelukkig weer aan , ineens kwam er luid gejuich van APDK, we hoefden dus niet op de tast te eten gelukkig.

Svenja en Petra

Weekend 28 en 29-05-2011

Zondag, lekker aan het strand gehangen met Arianne en Svenja en nagenoten van de geweldige dag gisteren. Ik zal vanaf het begin vertellen.

Zaterdagmorgen eerst boodschappen gedaan met de matatu, snoep, cadeautjes voor de bingo ,de dagelijkse dingen voor ons gastgezin en voor onszelf. Het ontbijt kwam weer terug van de rit, het was een vreselijke chauffeur en hij hield er blijkbaar van zijn remmen continu te testen, Toen we uit de supermarkt kwamen regende het verschrikkelijk hard, kwam letterlijk met grote bakken uit de lucht toen hebben we maar snel een tuk tuk genomen tot de halte van de matatu naar huis. We hadden Goudse kaas gekocht en hebben daar sandwiches met tomaat van gemaakt tussen de middag voor iedereen, kaas vinden ze hier een raar goedje maar wel lekker. Het is bij de gewone mensen totaal ongebruikelijk om kaas te eten. Na de lunch hebben we ons omgekleed voor de film, we moesten lange broeken aan voor de muggen omdat we laat terug kwamen, als het donker is zijn de malariamuggen actief. Toen naar APDK om iedereen te verzamelen, daar kregen we opeens het bericht dat de 4 meisjes niet meer mee wilden, opeens hadden ze pijn en van allerlei gebrabbel, ze deden een beetje raar verstopten hun gezicht achter de handen en deden erg vaag. Allerlei mensen op ze afgestuurd die Swahili spreken, ze spreken geen Engels, om te checken of ze echt niet mee wilden. Nee, ze waren vastbesloten en hielden voet bij stuk, ze wilden niet naar de film, nou daar stonden we dan met ons goede gedrag. Uiteraard waren er genoeg andere liefhebbers van het andere geslacht dus een selectie gemaakt wie er mee zouden kunnen. De jongens konden ook geen Engels maar stonden te trappelen om mee te kunnen, snel gingen ze zich omkleden waarbij duidelijk werd dat de jongens nauwelijks iets hebben van zichzelf om aan te trekken, we gaan deze week een stapel T-shirts kopen zodat ze iets hebben als ze uit gaan. Het was heel vermakelijk dat getut van de jongens, ze hielpen elkaar en hadden de vreemdste combi's aan en ze waren super enthousiast . Eindelijk was iedereen klaar om te gaan kwam er iemand met de mededeling dat de meisjes toch wel mee wilden, we werden even niet goed. De jongens stonden spik en span klaar in de houding die konden we niet meer teleurstellen.

De meiden de boodschap gegeven dat ze dit keer dan pech hadden en Arianne op de hoogte gebracht, die pikten we later op. Het hele verhaal aan haar verteld, zij had ook zo iets van opgestaan plaats vergaan, pech voor ze de meiden.

Zo gingen we dus met een bus vol jongens op weg naar de bioscoop, voor het wegrijden eerst nog een gebed en we konden gaan. Arianne opgepikt , die stapt in en zegt heel droog O leuk een bus vol met testosteron, we lagen helemaal in een deuk. Het terrein van de bioscoop met alles eromheen is een plaatje vergeleken met de rest van Mombasa, heel schoon en netjes. Het is eigenlijk bijna onwerkelijk. Aangekomen de jongens aan een tafeltje gezet en de kaartjes gehaald, we hadden gereserveerd maar mochten uitkiezen waar het ons het beste leek om met ze te gaan zitten. We hebben gekozen voor de 1^e rij omdat ze hier hun benen goed konden strekken. Het doek was op gelijke hoogte dus je hoefde niet omhoog te kijken..

We hebben eerst wat gedronken ,gekletst en popcorn besteld voor onder de film en toen het bijna 16.00 uur was langzaam naar de zaal gelopen met ze. De film was in 3D dus een extra dimensie en een mooie bril waar ze gekke bekken mee gingen trekken, ze keken hun ogen uit. Op 1 jongen na was er nog nooit iemand in de bioscoop geweest en was dit de 1^e keer in hun leven. Gespannen zaten ze in hun stoel in afwachting van de film. Op het beeld kwam te staan dat iedereen moest gaan staan als de Keniaanse vlag in beeld kwam en het volkslied werd gespeeld, had iets bijzonders. Jack Sparrow liet zich weer van zijn beste kant zien, ze genoten van voor hun allerlei onbekende beelden van Londen en de pruiken die ze daar dragen in de rechtszaal, koetsen en ga zo maar door. De film heeft geen pauze en ze zeiden steeds tegen zichzelf o ik hoop dat het nog niet over is vertelden ze na afloop. Wat kregen we een dankbaarheid terug dat was onbeschrijfelijk, we kregen er alle drie kippenvel van. Na afloop zijn we gaan eten bij een pizzeria, tafeltjes gedekt met roodgeruite kleedjes en wit erover heen, wijnglazen op tafel en bestek. Nou we kwamen binnen een hele invasie , jongens met looprekken krukken en spalken, de popcorn, chips en flesjes die ze nog hadden werden op de tafel geplant en gingen rustig door met eten en drinken, ze hadden totaal geen idee ,we lagen slap van de lach. Het leek een beetje op een aflevering van groeten uit de Rimboe. In het restaurant gingen ze er heel begripvol mee om en spraken hun waardering uit dat we ze meenamen en deel van de wereld lieten zijn omdat zij daar ook recht op hebben. Je kunt merken dat er in dit gedeelte anders mee wordt omgegaan door de mensen, ze zijn beter ontwikkeld en op de hoogte van wat er speelt in de samenleving, dat deze ook mensen herbergt die niet volledig worden geboren qua lichaam. We werden heel liefdevol ontvangen en tegelijk een goede manier om APDK onder de aandacht te brengen, mama Leah gaat ze een bedankbrief sturen en vragen of er iets mag staan van APDK om geld in te zamelen. Aan tafel was het helemaal geweldig dat ze uit wijnglazen mochten drinken, normaal zijn dit kapotte plastic bekers. We gingen proosten met z'n allen en ze vroegen of ze nu ook echt alcohol hadden terwijl ze gewoon de flesjes fris erbij hadden staan, ze waren echt grappig ook wat betreft het bestek, een vork daar eet je toch niet mee dat is eng stel je voor dat je jezelf prikt in je mond, nee dat is veel te eng. De meeste jongens eten met hun vingers en dan netter dan wij met bestek, hele bord wordt schoon ook al ligt er een hele natte saus op. Bij APDK hebben ze alleen lepels om mee te eten. We lagen steeds dubbel van de lach. We hebben eten uitgezocht, sommige pizza en sommige vlees of vis. Ze wisten niet wat een pizza was en vonden het maar raar evenals de olie en azijn op tafel, waar is dat in vredesnaam voor. Uitleg gegeven en toen moest het op de pizza, ze dipte de pizza erin, eentje had een beetje veel azijn gepakt en keek bij iedere hap heel zuur. Een paar jongens probeerden met mes en vork te eten, heel onwennig, de anderen gebruikten gewoon hun vingers. Aan tafel heerlijk gekletst en gekheid gemaakt en heel veel gelachen, het was ontzettend gezellig. Na het eten op de foto, eerst met z'n allen bij de poster van de pirates toen iedereen apart. Rond half negen terug naar huis, mama Leah belde toen net of alles okay was . Arianne veilig thuis afgezet en terug naar APDK, waren ze op de heenweg nog wat gespannen en stil, op deterugweg was het een uitgelaten boel. Ze hadden zo genoten.

In het restaurant dachten ze dat het zo in Nederland was, we hebben uitgelegd dat dit nu weer Italië was en dat ze een tripje in de wereld hadden gemaakt samen met alle indrukken van de film. Vandaag zijn we eerst ballonnen gaan uitdelen en snoepjes en toen bedankten de jongens weer en vertelden dat ze in hun leven nog nooit zo'n leuke dag hadden gehad, dit zouden ze hun hele leven koesteren, al die dankbaarheid om koud van te worden of liever gezegd heel warm. Thuis alles verteld aan mama Leah, ze vond het geweldig allemaal en waardeerde het idee en de uitvoering ervan enorm. Ze zei nu hebben jullie echt een verschil gemaakt met z'n 3en. We hebben de jongens een ervaring laten beleven waaraan ze hun leven met een glimlach aan terug zullen denken, het gros komt waarschijnlijk nooit meer in een bioscoop, die gaan weer terug naar de bush met in hun rugzak een mooie herinnering.

Vanmorgen kwam mama Leah bij ons zitten en gaf ons een mooi compliment hoe blij ze met ons was, hoe wij ons manifesteren bij hun in huis. Ze vond ons een geschenk van god zoals we ook bijdragen aan het huishouden en meedenken met alles. We werden er verlegen van maar ook heel blij, is fijn om te horen dat je wordt gewaardeerd! We hebben de belofte gedaan dat ze ooit bij ons komen logeren en Nederland laten zien en dat ik haar dan ga leren fietsen. We kregen een hele dikke knuffel en was daardoor bijna te laat voor de kerk.

Het is zo mooi alles wat je terugkrijgt, de 1^e dag toen we hier aankwamen dachten we echt hoe verwerken we alle indrukken en kunnen we hier wel wennen maar Kenia en haar bevolking heeft ons hart gestolen. Vanavond hebben we de kleding gegeven die we hadden meegebracht, was eigenlijk voor een ander doel maar daar horen we verder niets meer van dus toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ze erhier interesse inhadden. Nou maar wat graag, was een dolle boel het werd een klein modeshow.

Er logeert hier ook een nichtje dus alles werd verdeeld ook voor de dochters wat en mam ze waren heel erg blij met jouw kleren, ze waren helemaal vervuld. Zelf had ik nog wat jurkjes die het nichtje het einde vond en overhemden van Tom die de man des huizes helemaal blij maakte, ze waren iets te groot maar hij heeft dit vandaag gelijk laten innemen, je ziet er niets van en klaar terwijl u wacht ongelooflijk. Je kunt hier voor 3 euro een jurk laten maken, ze willen wel graag dat je een schets maakt en dat wordt het voor je gemaakt.

Ze waren helemaal door het dolle heen.

Svenja en Petra

Strijkkralen en de dood van onze muis, snik

Woensdag 25-05-2011

Ik heb een vliegenfobie, iedere vlieg in mijn huis wordt verwijderd, ik kan ze heel goed vangen en probeer ze weer buiten te zetten op een enkel ongelukje na die niet meewerkt. Hier stikt het van de vliegen en dan niet 2 of 3 maar hele zwermen soms ziet het letterlijk zwart van de vliegen. Sommige kinderen zijn erg besmet met ringworm en die hebben soms wel 30 vliegen op hun hoofd zitten, ook de kinderen die erg kwijlen zitten vol met vliegen op de lippen. Het deert ze niet echt, ik begin al te wapperen als er 1 op mijn hoofd zit. De kinderen knoeien vreselijk met eten, je wilt dan ook niet weten hoe snel familie vlieg hierover is geïnformeerd en er allemaal op af stormen, ik neem het nu voor lief met enige afschuw, thuis pak ik mijn oude gewoonte weer op, geen vlieg in mijn huis!! Hier is het dweilen met de kraan openen heeft geen zinom op vliegenjacht te gaan.

We hadden met Arianne het idee geopperd om met een aantal kinderen die niet naar het strand konden naar de bios te gaan. We hadden hiervoor een lijst gemaakt met 9 kinderen helaas mogen er maar 3 mee. Er is teveel infectiegevaar volgens de doktoren, die kinderen hebben ingewikkelde installaties in en op hun benen waardoor er een wond blijft. Het vuil buiten APDK zien ze echt als een risico, het vuil in APDK is net iets milder waarschijnlijk. Dit was een enorme domper want een aantal hebben aangegeven dat ze zich psychisch niet helemaal fijn voelen en soms rare gedachten hebben, daarover maakten we ons zorgen want dit is natuurlijk niet goed, afleiding zou ze echt goed doen. Misschien mag het over paar weken dan gaan we gewoon met hun. Zaterdag nemen we een aantal anderen mee die het ook verdienen en niet kunnen zwemmen door het gips of om een andere reden. We gaan naar de nieuwe van The Pirates of the caribbean, in het rijke gedeelte is een hele moderne bios voor alle kinderen een hele belevenis daar komen ze misschien nooit meer in de rest van hun leven. Na de film gaan we een frietje eten en wat drinken, wordt vast een gezellige boel. We zijn begonnen met de strijkkralen, ze vinden het geweldig zowel groot als klein , het is hier totaal onbekend. Ze willen het zelfs als decoratie in het huis. We werken met kleine groepjes en dat gaat heel goed, tussen de middag strijken we deboel met het zweet op de rug om het klaar te hebben na de pauze, zodat ze hun werkstukjes kunnen vasthouden. Vrijdag aan we naar een sociale werkplaats van APDK met mama Leah, ze houden daar een fair, lijkt me leuk. Ze wil ons graag voorstellen aan haar baas.

Gistermiddag lagen er weer een aantal kinderen te soppen in hun eigen urine, geen zuster te bekennen, we hebben ze verschoond en nieuw laken gegeven. Het is vies want ze plassen ook het gips onder. De zusters zijn niet allemaal van goede wil, sommige zitten alleen maar achter het bureau, ze worden aangesteld door de overheid en vallen dan ook niet onder de verantwoordelijkheid van Mama Leah, dit is heel frustrerend voor haar, gisteren hier een heel gesprek over gehad. Je begrijpt gewoon niet waarom iemand dat werk doet als je geen gevoel hebt voor deze hulpeloze kinderen die gewoon volledig afhankelijk zijn.

OO, er is zoveel werk hier en er zou zoveel moeten veranderen, moet het loslaten want het is onmogelijk voor deze korte tijd.

Svenja en Petra

Donderdag 26-05-2011

De vlag hangt half stok bij ons, de muis is dood. Omgekomen in de keuken gisteravond geplet door een bordenrek door de baas hemzelf. We hoorden heel veel lawaai in de keuken en vroegen er vanmorgen naar, verlegen vertelde ze dat de muis was omgekomen gisteravond en dat er toen wat servies was gevallen.

We zijn in de rouw, vind het wel zielig.

Ik hoop dat hij een mooi plekje krijgt in de muizenhemel.

Snik, snotter......

Frits heeft gelijk je kunt beter een aapje zijn!!!

Svenja en Petra

Donderdag 26-05-2011 Vervolg

De dag begon mat vandaag, de kinderen waren nog niet aangekleed en niet vrolijk. Bij therapie was het doodstil normaliter is het daar een dolle bende met muziek en iedereen aan het rennen en doen. Later op de dag kwamen ze langzaam op gang. Veel kinderen zijn ziek, volgens de zusters hebben ze dan altijd gelijk malaria, terwijl een kind gemakkelijk gewoon een dag ziek kan zijn zonder gelijk malaria te hebben . Als hier een kind last heeft van de darmen is het niet raar dat dit overslaat naar andere kinderen, de wc is een soort gat in de vloer waar de kinderen inkruipen die dat kunnen en hun behoefte doen, ze zitten overal met de handen aan en die worden natuurlijk na die tijd niet gewassen daar zit je later gewoonweer mee in je mond. Als je het ziet dan ga je grillen, ze hebben natuurlijk wel de nodige resistentie tegen bacteriën opgebouwd maar soms wreekt het zich toch. Weer strijkkralen meegenomen vanmorgen, eerst met een klein groepje en vanmiddag bij de grote jongens en meisjes. De meisjes zijn wat gereserveerd ze vinden het wel leuk maar blijven op de vlakte bij de jongens daarentegen was het weer een dolle boel, ze zijn zo knus komen om je heen zitten, we plagen en lachen, het is niet te verwoorden hoe leuk dat is, voel je je weer helemaal jong, o ja dat ben ik ook nog haha. We hebben het strijkijzer gehaald en gelijk alles gefixeerd en gegeven.

Arianne had instrumenten gemaakt voor de kleine kinderen en kwam hiermee later bij de jongens, ze had flessen met stenen en dopjes waar ze muziek mee kunnen maken. Ze had een buikdanssjaaltje en deed die om bij Chai, het showbeest kwam los, hij begon te swingen en met de heupen te schudden, geweldig. Heb hem op het bed gezet en daar heeft hij een kleine show gegeven, iedereen klappen en schreeuwen was zo ontzettend leuk.

De dag begon sip, eerst met de dood van de muis en de kinderen die niet in hun hum waren maar eindigde vrolijk, toen ik wegging schreeuwden alle kinderen gedag en zwaaiden met handkusjes daar word je zo blij van echt ontroerend. Zij maken ook een verschil in ons leven!

Bedankt voor het blijven geven van reacties, is zo leuk om te lezen, een berichtje van het thuisfront we waarderen dat erg en vooral onze trouwe fans heel erg bedankt!!

Svenja en Petra