Slot

We zijn nu 2 dagen thuis en met dit verhaal ronden we het geheel op deze weblog af. Het afronden voor onszelf zal nog een hele tijd duren vrees ik. Het liefst gingen we weer terug om steeds even om het hoekje te kijken.De vlucht naar huis verliep heel rustig en vlot,op schiphol zat de gate vlak bij de douane waar we onze familie al zagen staan. De koffers lagen ook al op de band behalve die van Svenja, zij navragen maar ze gaven aan dat alles op de band lag en er geen bagage meer was.Formulier invullen met alle gegevens en voor de zekerheid toch nog even wachten. Dat werd beloond want er was een koffer over van de bagage van de crew en dat bleek gelukkig die van Sven te zijn. Inmiddels waren we een half uur verder dat was jammer want we wilden heel graag door de douane.Eindelijk was het dan zover, blij elkaar weer te zien maar ook met verdriet in ons hart. Sven deed voor de dounane de simkaart in de telefoon of we hadden KENIA al aan de telefoon of we goed waren aangekomen, de jongens maakten zich bezorgd. Zaterdagavond en zondag was het erg druk met Sms en telefoon, nu wordt het wat rustiger en zijn ze ook meer tot rust gekomen gelukkig. Wij voelen ons nog steeds vreemd maar we hebben gelukkig alle filmpjes en foto's waar we op kunnen kijken als we ze erg missen. Mama leah en Francis belde ook nog zondagavond,net op dat moment wilde ik hun bellen heel toevallig.Zondag aanloop gehad en al foto's gekeken  met elkaar voor een algemene impressie. We moeten ales nog ordenen in een samenhangend geheel met mooie muziek op een CD. Ik voel me een tikkeltje beschaamd als ik alle overvloed hier weer zie die wij hebben. Het blijft niet te verteren dat er zo'n verschil is in de wereld. We beseffen vaak veel te weinig hoe dankbaar we hier voor moeten zijn, ik hoop dat ik hier straks weer mee om kan gaan als klanten zich weer druk maken om allerlei futiliteiten. Ik zie er  tegenop om woensdag  weer aan het werk te moeten, hopelijk krijg ik iets respijt om weer te wennen of misschien is het beter gelijk weer voor de leeuwen geworpen te worden? Op dit moment voelt mijn hoofd leeg en heb ik het idee dat ik niets meer weet, hopelijk komt dat weer bovendrijven zodra ik weer aan de telefoon zit!  Zondag vroegen de kinderen aan Raymond of ze die dag een ballon kregen, helaas waren ze alemaal op maar hij had ze opgespaard en heeft die aan de kleintjes gegeven, dat vinden we zo lief en ontroerend die zorg voor elkaar. De mentaliteit van mensen die geen welvaart kennen is een echte eye-opener voor hoe het ook kan, want delen maakt gelukkiger zelfs als je zelf bijna niets hebt. Het delen van vriendschap en liefde met kinderen die dat zo nodig hadden heeft ons gelukkig gemaakt, zoals ik aan het begin al zei :'' wil je gelukkig zijn wees het dan''. Met hart en ziel kunnen we bevestigen dat we dat meer dan zijn na deze prachtige ervaring en de traantjes die daar ook mee gepaard gaan maken het geheel nog waardevoller.....................................

Onze laatste week en de emoties van ons en de kinderen.

Maandag 27-06-2011

Gisteren in de matatu stonder er 2 voor Port Reitz, waar wij altijd heen moeten. We hebben geleerd te kijken naar de voorste anders moet je heel lang wachten soms. De ''conducteur'' om het maar zo te noemen stond te schreeuwen dat er geen plaats was in de 1e. Svenja had zoiets van nou dat wil ik zelf wel even zien, de man ging helemaal uit zijn dak en toen we erin zaten ging hij in de deuropening staan en riep heel boos: denken julie dat als ik zeg dat er geen plaats dat ik lieg, ik ben toch niet gek. We lagen dubbel van de lach,hij wond zich vreselijk op, wij hadden zoiets van Hakuna Matata. Op straat heeft Svenja steeds nogal bekijks, een jongen bekeek haar met een ongeneerde blik zoals ze dat zo lekker kunnen hier maar Sven liep gewoon door of ze niks door had, schreeuwde de jongen in het Swahili, zie je me niet staan of zo?? haha. We zijn aan de laatste dagen begonnen en het voelt raar, voordat we gingen had ik al het gevoel dat ik minimaal 8 weken wilde blijven, Sven vond het eigenlijk te lang maar nu is ze heel blij dat we niet al na 6 weken weggingen want dat was echt te kort geweest, dit had al langer mogen duren. Vandaag met de kinderen, die afhankelijk zijn van een rolstoel, geschilderd. Ze vonden het prachtig en waren heel geconcentreerd bezig, ze hebben er ieder een stuk of 5 gemaakt. De douche is nu steeds best koud omdat het al een paar dagen bewolkt is en de zon daardoor niet het water opwarmt, een warme douche zal straks weer heerlijk zijn. Een jongen vertelde dat toen hij in het ziekenhuis was in Nairobi  ging douchen maar toen hij eronder ging kwam er warm water uit, dit was hij niet gewend en hij schrok zich een hoedje waardoor hij naakt onder de douche vandaan rende. Pas na een hele tijd durfde hij weer terug te gaan. De meeste hebben geen eens een douche laat staan een warme. Nu moet hij er erg om lachen maar op dat moment was hij volledig in paniek. De kinderen waren vandaag erg verdrietig en we hebben er heel wat getroost misschien komt het door het bewolkte weer, dit heeft gelijk de weerslag op ze. De zon is echt een must voor ze, het is natuurlijk ook maar 12 uur licht op een dag dus als de zon dan niet schijnt is het net als bij ons de winter. Chai heeft gelukkig minder pijn en wordt weer vrolijker, hij zat zelfs weer te swingen in zijn bed. We geven hem steeds kleurplaten om de tijd te verdrijven want hij was altijd erg actief en een manusje van alles en iedereen. Iedereen spande hem voor het karretje en het kind maar braaf draven. Langzamerhand gaan er steed meer kinderen naar huis. Timothy en Safari zijn allebei met een nieuw been naar huis vertrokken om  hun gewone leventje daar weer op pakken, ze waren helemaal gelukkig.

Dinsdag 28-06-2011

Vandaag geholpen met de kinderen in de gipskamer, ze kregen nieuw gips en vinden dat vreselijk eng. Als ze de zaag horen dan kijken ze of ze bang zijn dat hun been er wordt afgezaagd. Ik heb de handjes vastgehouden en de beentjes ondersteund bij het aanbrengen van het nieuwe gips. De jongetjes zijn amper 4 jaar oud en het is echt zielig die knulletjes zo alleen. Het gips heeft een associatie voor ze met met pijn, na de operatie hebben ze veel pijn en zitten helmaal in het gips. Ze hebben nu allebei loopgips en kunnen nu dus de bedjes uit. Baracka kreeg ook nieuw gips met een correctie, hij is al groter maar ze moesten hem met man en macht in bedwang houden, hij schreeuwde moord en brand. Ze wrikken aan het bot en zetten dan gips, niet echt fijn. Gelukkig was hij daarna weer vrolijk. Kassim is nu weg voor de operatie afwachten hoe hij terugkomt. Apdi een heel klein jongetje met 1 beentje en een stompje is erg ziek, hij heeft nierfalen. Het is een heel zielig hoopje, iedere avond doen we een gebedje voor hem dat er een oplossing mag komen voor zijn behandeling.De mensen hebben hier geen verzekering en moeten alles zelf betalen als ze ziek zijn, het kind heeft een alleenstande moeder en die kan het niet betalen. Mama Leah is bezig met een sponsor.

Woensdag 29-06-2011

Iedereen goedemorgen gewenst en toen voor de laatste keer naar ''town'' met de matatu. We hadden een hele waslijst en vlogen van hot naar her. Pinnen bij een andere bank omdat barclays nog steeds geen verbinding had, kadootjes voor de bingo, nog een aantal schoolboeken, lesso's en kadootjes voor onze gastfamilie. De supermarkt als laatste en toen waren we bepakt en gezakt. In de matatu terug konden we het net allemaal op schoot houden, het is vaak heel benauwd en steeds hoop je dat er snel genoeg mensen in zitten dat hij gaat vertrekken, dat is altijd maar weer afwachten. Vandaag was het echt een boodschappendag en ondanks dat we vroeg vertrokken waren we laat terug en erg gestresst. Gauw na terugkomst naar onze kindjes in APDK om ballonnen uit te delen, Charles is helemaal geobsedeerd door ballonnen, hij praat niet maar stoot allerlei geluiden uit net zo lang tot hij zijn zin heeft en dat is een ballon. Hij maakt een beweging met zijn hand voor zijn mond of hij een ballon opblaast wat hij zelf niet kan. Hij is helemaal gelukkig als hij de ballon aan een touwtje in zijn hand heeft, hij kraait dan letterlijk van plezier. Deze week was het een dag heel erg, zijn ballon knapte steeds maar van de jongens had hij al 2 keer en nieuwe gehad. Geluk had hij niet deze dag want elke keer knapte tot zijn grote verdriet de ballonnen en toen we de kinderen welterusten wenste lag hij in bed  te snikken en te schreeuwen. Op dat moment heb ik hem maar duidelijk gemaakt dat hij moest stoppen omdat hij al steeds meer had gehad dan de andere kinderen. Hij was stil maar toen Svenja hem welterusten wenste lag hij nog steeds heel stil te huilen. We hebben hem verteld dat hij morgen weer een nieuwe zou krijgen en dat we friet en kip zouden gaan eten. Nu slaakt hij steeds kreten en maakt telbewegingen en dan moet ik zeggen  Balloonie, Chipsie na Kuku nou dan begint hij te stralen. Ik denk dat ik dit ongeveer 100 keer aan hem heb moeten vertellen vandaag haha, hij wil het steeds bevestigd hebben. De andere kinderen zijn ook helemaal opgewonden dat we morgen kip en friet gaan eten waar we op trakteren, de voorpret is al leuk het blijft fijn die dankbaarheid, o wat gebeurt er hier veel met ons, ons hart is te bijna te klein voor zoveel liefde, het stroomt over. Vanavond hebben we met z'n allen kadootjes gemaakt, mama Leah en Francis kwamen ook helpen dat was fijn en heel gezellig.

Donderdag 30-06-2011

Vandaag ons afscheidsfeestje, de kinderen waren druk met de voorbereidingen, de jongens deden al steeds geheimzinnig en hadden meetings waar we bij zaten maar het Swahili verstaan we toch niet, op een aantal woorden na. Ze zijn prachtige certificaten aan het maken voor ons met getekende bloemen en mooie woorden. Ze gaan een lied opdragen en zijn er helemaal druk mee en dan hebben we ook nog de emoties. Vanmiddag kwamen de eerste tranen, een paar jongens begonnen vreselijk te huilen, nou wij hadden het al niet makkelijk deze week dus bij ons gingen ook de traanbuizen open.Op het laatst was het een grote huilpartij, ons afscheid komt nu dichtbij en dat vinden ze vreselijk. Eindelijk was het dan zover, het eten was klaar,na een hele dag voorbereidingen.

 's Morgens met z'n allen 2 enorme zakken aardappelen weggeschild, we hebben er blaren van. Ze hebben ook geen kleine mesjes, het is een enorm mes.Andere kinderen deden de aardappels door de frietsnijder. De hele middag hebben ze friet gebakken. Voor het eten kregen we eerst een toespraak van mama Leah, 's middags hadden we al een soort van functioneringsgesprek gehad, ja collega's ook hier moet je eraan geloven. Ze was erg onder de indruk van onze inzet, ook het personeel was bijzonder dankbaar omdat we ze op alle fronten meehielpen. Ze prees ons letterlijk de hemel in en de coordinator van Doingoood leek op het laatst een gezicht te trekken van ja hou nou maar op nu is het wel genoeg , haha. Ze vertelde dat de jongens naar haar toe waren gekomen om te zeggen dat ze graag aan ons wilden laten weten hoe dankbaar ze waren, ze zei dat dit nog nooit was gebeurd en zelf was ze ook helemaal ontroerd hierdoor. We werden gevraagd of er punten waren die we verbeterd zouden willen zien in APDK, we hebben aangegeven dat we beter zouden vinden dat de kleintjes en afhankelijke kinderen 's avonds onder de douche zouden gaan en schoon in de bedjes te doen. Nu gebeurt dit 's morgens en zijn ze zeggen en schrijven niet langer dan een uurtje echt schoon op een dag, terwijl als dit in de avond gebeurt ze in ieder geval ruim de helft van een etmaal schoon zijn.De hele drag kruipen ze over de grond, zweten, knoeien met eten, rollen en kruipen over elkaar heen in het hurktoilet, vegen provesorisch hun billen af en gaan zo het bedje in, klevend en wel. Ze vond dit een hele goede input en ze begreep niet waarom ze daar zelf nooit op waren gekomen, ze gaat er aan werken dit anders te gaan doen. Enfin toen het eten er was werd het een groot feest, heerlijk zaten ze te smakken en te kluiven. Ze eten de frietjes met een soort koolsalade eroverheen en heel veel tomatensaus. Als toetje kregen ze banaan , meloen en een flesje fris. Na het eten kregen we een prachtige toespraak van Hussein, hij zei dat we ze hadden geholpen hun gevoel van eigenwaarde terug te krijgen en dat ze zich enorm gesteund voelden en nu weer zin in het leven hadden, WOW, ik kan je vertellen als dit zo tegen je gezegd wordt dan gebeurt er wat van binnen, want dit komt recht uit het hart.Na de toespraak kregen we een prachtige olifant en een bordje van alle jongens, van Raymond kregen we een giraffe met zijn naam erin. Ze hadden geld ingezameld want ze wilden perse iets voor ons doen, het personeel heeft ze geholpen want de jongens hadden zelf niet genoeg geld. We waren hierdoor echt ontroerd want het personeel heeft zelf ook geen cent te makken. Dit is allemaal zo typerend hier, je deelt ook al heb je bijna niks. Het was een groot intiem feest met de kinderen en het personeel van de werkvloer, we hadden hier bewust voor gekozen want nu was het fijn en ongedwongen en geen officieel geleuter. Het was echt een feest voor de kinderen en de staff gingen ook helemaal los, ze hebben ook niet veel en het eten is ook zeker niet alledaags.Rond 20.00 uur was het feestje over en hebben we de troep opgeruimd, de eetzaal hadden we helemaal versierd.Op het eind kregen we ook nog een taart aangeboden in de vorm van een hart met onze namen erop, dit was een waardering voor de liefde die we daar hadden verspreid. Na het opruimen nog weer een hoop tranen vergoten in de boys ward, het werd weer erg emotioneel en snikkend kwamen we thuis bij mama Leah. We hebben daar nog fijn gepraat en Francis las een stukje uit de bijbel en deed een gebed met ons, toen waren we weer aangesterkt voor de volgende dag die nog moeilijker zou gaan worden omdat het nu een afscheid voor het eggie zou zijn

Vrijdag 01-07-2011

We zijn zo druk deze week, we hebben geen tijd gehad voor ons verhaal. Vandaag zijn we nog brieven aan het schrijven voor de kinderen persoonlijk. Verder lopen we met de ziel onder de arm.We doen kattig tegen elkaar en worstelen echt met het feit dat we morgen in het vliegtuig zitten.Deze morgen was het gedagzeggen anders dan anders, het was met pijn in het hart wetend dat het de laatst keer zou zijn. Bij de jongens hing een grafstemming en 1 jongen begon te huilen en stak de rest aan, dus wij ook weer janken, troosten, toespreken, knuffelen van de een naar de ander.Ze hebben weer een soort gevoel gehad van thuis, liefde, aandacht en bemoedigende woorden waar wij tijd voor hebben. We denken dat het voor ze voelt of ze weer van van thuis worden weggerukt en het weer alleen moeten doen, het is hartverscheurend er komt heel veel emotie uit. APDK weet niet wat er gebeurt want geen enkele keer is dit zo gebeurd en tot uiting gekomen.Vanmorgen met de kindjes uit de bedjes nog voor de laatste keer gekleurd in de eetzaal, ze vroegen hierom want ze wilden er graag uit. Dit mag alleen als ze in een rolstoel zitten dus gauw de rolstoelen geronseld van de kinderen die in de klas zaten. Onder het kleuren ''Chai ''(thee)gedronken met het personeel voor de laatste keer en nog nagepraat over het leuke feestje, ze hadden genoten. Gisteravond laat kwamen er nog 2 jongens  van kostschool, ze hadden een paar dagen vrij. Ze hadden het idee opgevat om de matatu te pakken en naar APDK te gaan. Dit is dus niet de bedoeling omdat ze genezen zijn en ze gewoon naar huis moeten op die dagen. Maar ja in APDK is eten , een bed en hebben ze oude vrienden, dus dan is de keuze snel gemaakt.Mama leah heeft het voor deze keer toegestaan om tot zondag te blijven en ze uitgelegd dat ze de volgende keer echt naar huis moeten. Mooi hoor die ondernemende knaapjes. De hele dag hebben we een beetje rondgehobbeld in APDK, nog een bezoekje gebracht aan Mama Marie die achter het hek woont in een stenen barak met 8 kinderen. Het ziet er allemaal vreselijk uit en erg vies. Het is jammer dat ze niet meer zorg besteden aan de verzorging van alles. Mama Leah vertelde dat ze zelf ook in de sloppen heeft gewoond maar dat ze altijd zorgde dat ze schoon was, ze zei dat is toch het minste wat je kan doen. De kinderen zijn ronduit smoezelig en hebben een geur van of ze in de stal slapen.Het zijn wel enorme schatjes. Nou en toen kwam het moment van het echte afscheid. we zijn begonen met de meisjes en hebben daar de afscheidskadootjes uitgedeeld, een pakje biscuits, en lolly, kauwgum, een snoepje,  een flesje nagellak en een spiegeltje. Toen naar de kleintjes, die hadden ballonnen en een fluitje erbij, die begrepen er niet veel van dachten dat we gewoon welterusten kwamen zeggen, ze knuffelden en vroegen Kesho, kesho?? Dit betekent morgen dan zijn jullie er weer, dat kwam aan bij ons omdat wij er morgen niet meer zijn. Voor ons voelde het als verraad of we ze in de steek lieten en de tranen waren niet meer in bedwang te houden en stroomden over onze wangen. Misschien voor de kinderen goed zo, maar we vinden het rot dat ze dan denken dat we er de volgende dag weer zullen zijn en dan niet meer komen opdagen. Toen het moeilijkste van alles, onze jongens. Dat werd weer een waterballet van beide kanten, voor de afleiding nog een potje skipbo gespeeld en toen de knoop doorgehakt om echt te gaan. Allemaal een dikke knuffel en een kus op de wang, verbazingwekkend die jongens , ze hadden ons al helemaal ingepakt maar dit was nog een schepje erboven op. Op een gegeven moment moet je gaan want het houdt niet op anders. Ray liep met ons mee, snel nog even algemeen rondje langs de meisjes en laatste knuffel voor de kleintjes die weer aan het roepen waren. Ineens stonden er allemaal jongens op de gang te zwaaien en te huilen. Ray werd het allemaal te veel en stond te snikken daar kwam Ndoro ook nog bij die volledig van streek was net alsof er iemand heel dierbaar was overleden, het kwam uit de tenen. Zo stonden we bij de uitgang allemaal te snikken, Francis kwam net thuis op dat moment en heeft geholpen met troosten. Het is een compliment voor ons deze reactie want we hebben iets teweeg gebracht, maar we voelen ons ook heel naar dat we ze moeten loslaten terwijl ze ons zo nodig hebben.

Zaterdag 02-07-2011

Nu zitten we in het vliegtuig, blijdschap dat we onze dierbaren weer zullen zien maar ook met een grote knoop in onze maag. Het afscheid met mama Leah  en Francis was ook erg emotioneel, ze was ook aan het huilen, onze nieuwe familie achterlaten was ook zwaar er is een echte band ontstaan in deze 8 weken. Als ik dit schrijf branden de tranen alweer, ben bang dat het nog wel even aanhoudt, dus excuses als ik de komende tijd nog wat emotioneel ben we moeten het nog even verwerken allemaal. De laatste dagen waren buitengewoon heftig. Ray mocht mee ons weg brengen, hij is met een tuktuk teruggegaan naar APDK. Hij vertelde dat na ons afscheid vrijdag de jongens een hele tijd samen hebben gepraat en gehuild, ze gaven aan dat het voelde alsof er in hun een hart een wond was omdat we er nu niet meer zijn voor hun. Ze waren zo dankbaar en hebben zo genoten dat het gemis nu even heel veel pijn doet, tegelijk komt er natuurlijk heel veel los en gaat de beerput open ook van oud zeer.Het is misschien ook niet erg voor ze om eens even heel erg te huilen, het kan ook enorm opluchten even volledig jezelf te laten gaan.Iedereen was wakker toen Ray wegging en wensten ons een veilige reis naar huis. Het was fijn nog even een en ander samen te verwerken en te praten, hij is een echte vriend geworden en het voelt of we er een zoon bij hebben, hij ervaart dat zelf ook zo en zegt een 2e moeder te hebben, wit van buiten maar zwart van binnen. Pfff mensen van Kenia wat hebben jullie ons ingepakt, ons hart ligt bij jullie ook al zijn we ver weg.  Wij hier in de westerse wereld kunnen zoveel van jullie leren, dankbaarheid heeft bij ons in de verste verte niet de lading die het bij jullie heeft, we voelen ons echt verbonden. De kleur van jullie dat gaat echt nooit lukken bij ons maar van binnen komt het heel ver. Ray hebben we gevraagd om de kleintjes nog allemaal een knuffel te geven en uit te leggen dat we naar huis moesten maar dat we voor altijd van ze houden. We hebben deze 8 weken heel wat handen geschud meer dan in mijn hele leven. Iedere morgen en avond 64 handjes en dan nog iedereen eromheen van personeel. Begroeten kan niet zonder handdruk, iedereen heeft daarvoor ook weer een eigen manier. We zullen het kleurrijke straatbeeld missen, de chaos, de koeien die overal opduiken , de geiten en niemand die hier zal roepen hangend uit de trein, hier Arnhem Zuid, hier Arnhem Zuid als ik weer naar het werk ga. We zullen de warmte missen van de mensen, de humor en het verdriet wat hand in hand gaat,het optimisme en het onvoorwaardelijke geloof in God. Het geloof is het enige wat ze zekerheid geeft en ze hebben een rostvast vertrouwen dat God met een oplossing komt ook al is het probleem soms nog zo groot .Dit geeft ze kracht om door te gaan en het leven te doorstaan ook al lijkt er soms geen licht aan het eind van de tunnel te zijn. Het is vreemd dat er bij mij altijd een verbondenheid met Afrika is geweest zonder dat ik er ooit was geweest, dat gevoel heeft nu een plaats het voelde als een soort thuiskomen en ik weet nu waar mijn toekomst ligt en waar ik naar toe ga werken. Dit was het begin en ik vertrouw en hoop dat mijn droom ooit een huis op te zetten voor straatkinderen zal uitkomen. Ik weet dat er hier boven iemand is die me daar bij zal helpen en de weg zal wijzen als de tijd er rijp voor is tot die tijd doen we op het op deze manier. Ik kan met hart en ziel en uit alle overtuiging  zeggen dat deze 8 weken goudomrand zijn en in mijn hart zijn ingeschaald in de kamer van de hoogtepunten in mijn leven, veilig voor altijd.

Heel veel liefs voor al onze trouwe lezers en sorry dat er deze week geen tijd was voor het verhaal, hopelijk is het nu goedgemaakt!

 Svenja en Petra

Het leven in APDK de afgelopen dagen.

Donderdag 23-06-2011

Het was weer bingodag, eigenlijk hebben we best veel themadagen. De meiden waren net gek we hadden allemaal heerlijke tutdingen en vanavond was het net een beautysalon toen we ze welterusten wenste. Ze waren druk in de weer met alle spulletjes en spiegeltjes. Nageltjes werden gelakt en huid ingesmeerd. De jongens waren met erg veel vandaag maar het verliep goed de verdeling ging eerlijk en was goed in balans, iedereen was dik tevreden. De kleintjes kregen ballonnen  en kleurplaten dus die waren ook weer happy. Het is een raar idee dat  het volgende week onze laatste week alweer is, willen er niet teveel aan denken maar af en toe komt het voor bij in onze gedachten. Een fijn vooruitzicht is het niet echt om eerlijk te zijn, het is natuurlijk heerlijk om onze familie weer in de armen te sluiten maar het liefst zouden we ze hierheen halen en blijven, er is zoveel werk te doen hier. Vandaag kwam Silas, de jongen van de shirts kopen, bij ons zitten. Hij vertelde dat hij ons erg zal missen, hij waardeerde onze manier van werken omdat wij het met ons hart doen en ons volledig geven aan de kinderen. Eerlijk gezegd kunnen we niet anders als je dingen niet uit bezieling doet dan heeft het geen waarde. Verbaasd waren ze ook dat we zo hard werken en meehelpen, lijkt me niet meer dan normaal maar was fijn om te horen en we werden er verlegen van. Hij is zelf ook heel erg betrokken en geeft zijn hart aan de kinderen en de mensen die het nodig hebben, hij wil in het leven ook echt iets betekenen voor de gemeenschap. We hebben hier al aardig wat bijzondere momenten gehad waar het soms best emotioneel wordt. De vriendschap is overweldigend en warm, de mensen zijn verre van oppervlakkig, ze zijn zich terdege bewust van het leven met alle ups en hier vooral veel downs. De laatste maken je mens en laten je voelen ook al doet dat vaak pijn. Je neemt het leven niet voor lief, door downs leer je dankbaar te zijn en je zegeningen te tellen.  Vandaag kwam de fotograaf weer langs in APDK, eens in de zoveel tijd laten ze foto's maken. Ze dossen zich helemaal op met de vreselijkste combinaties, medailles om hun nek. De jongens zijn al rond de 18 maar het blijft verbazingwekkend wat ze allemaal nog leuk vinden. De kleurplaten die heel kinderachtig zijn, ballonnen, kitschringen ze vinden het allemaal geweldig. Als we vroeger in het pannenkoekenhuis aan een jongen van een jaar of 10 vroegen of hij een kleurplaat wilde, werd je aangekeken of je niet goed bij je hoofd was, hier hoef je daarvoor niet bang te zijn, ze vinden alles leuk al is het spuuglelijk.  Volgende week trakteren we op kip en patat, donderdag moeten we een heleboel aardappels schillen.

We gaan er een leuk afscheidsfeestje van maken!!

Svenja en Petra

Vrijdag 24-06-2011

Vroeg naar de stad voor de schoolboeken, pin van barclays deed het nog steeds niet toen met een tuktuk naar een andere barclays en voor de zoveelste keer moesten wij vertellen hoe hij moest rijden, we hebben dit echt regelmatig dat wij de weg weten en de bestuurder niet, nou ja. Vanmiddag was het weer speeltuintijd, ook de grote meisjes waren van de partij en wilden schommelen en geduwd worden. De meiden hebben het licht gezien en zijn helemaal vrolijk en gezellig. De speeltuin is deels voor de kinderen die echt zelf niets kunnen maar het blijft voor hen toch merendeels kijken naar de anderen die zich wel redden. Tillen op de toestellen is bijna geen doen, de kinderen geven niet mee en hebben vaak ook nog spasmes en om ze dan op een toestel te krijgen is vaak een enorme klus .We proberen het wel maar mijn rug zegt af en toe ho,ben ook een 20 meer.  Soms is het allemaal teveel actie en spugen ze de lunch eruit. Ik ben van de afhankelijke kinderen de plaspietrus, ze hebben me altijd bij de benen omdat ze weten dat ik ze gelijk help met een pot of plasfles. Soms staan ze anders heel lang te wachten voor ze worden geholpen en hebben ze alweer in de broek geplast. Ik vind dat als een kind aangeeft dat hij moet plassen hij moet worden geholpen, het kind kan het zelf niet hij is totaal afhankelijk. Joshua roept altijd Pietrus Come, en dat come zegt hij zo heel zacht in een soort zucht, nadrukkelijk en heel grappig. Soms loop ik continu heen en weer naar de wc en de therapie. Ik kan ze niet laten wachten ook als ze 's middags alle stellages op half zeven hebben hangen dan verlos ik ze van al dat ijzer. Ze zitten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met die stellages en dan de hitte erbij, is geen pretje. Ze vinden het heerlijk als ze vrij zijn en geen strakke en knellende hulpstukken hebben soms ook nog met dik verband erbij. Joshua zegt altijd that's nice.  Soms dan hebben ze nare drukplekken, het is allemaal best primitief. Ze doen alles om de kinderen aan het lopen te krijgen, of dit voor alle kinderen een voordeel is blijft een vraag maar het is natuurlijk wel het proberen waard.

Svenja en Petra

Zaterdag 25-06-2011

Mijn moeder en oma is vandaag 70 jaar geworden! We hebben haar verjaardag bij Belia gevierd. We zijn naar haar toe gegaan, het was ruim 2 uur rijden. Onderweg lag er in een duister plaatsje, met veel dames van lichte zeden, een blanke onder in de zee, hij bewoog niet echt meer. Het hele dorp rende erheen. De reis ernaar toe is prachtig een deel hadden we vorige week al gedaan maar nu moesten we nog een heel stuk verder. Het kindertehuis ligt in het bos en herbergt 116 kinderen van alle leeftijden. Het is opgezet door Italianen en heet GOD OUR FATHER. Ze hebben een eigen school, heel veel dieren en een overvloed aan eten. De kerk en sponsors zorgen heel goed voor dit tehuis het ontbreekt ze aan iets, behalve een familie wat natuurlijk een groot gemis is. Het was allemaal goed georganiseerd maar voor mijzelf vind ik het te groot, de kinderen hebben geen familiegevoel. We hadden ook direct een heleboel kindjes aan de armen hangen en ze waren echt met knuffels druk om voor te zorgen. Een kindje droeg de beer in een draagdoek zoals moeders dat hier met baby's doen, op een gegeven moment zat de beer met het hoofd onder was heel schattig. Svenja zei al dat ze op school had geleerd dat vaak een uiting is van een gemis aan gezinsleven, ze willen dan zelf voor iets zorgen en het zo projecteren. We hebben een rondleiding gehad van Belia en zijn toen naar kamer gegaan voor de cadeautjes, we hebben voor haar gezongen en ook voor jou mam, het staat op de video. Na de middag weer naar huis en rond 15.00 uur weer terug in APDK. De rest van de middag daar doorgebracht, grappig genoeg werd ook daar een verjaardag gevierd. Een jonge moeder die vroeger in APDK is gerevalideerd vierde er de verjaardag van haar zoon die 1 jaar oud werd. Ze is nog wel licht gehandicapt maar wilde op deze manier haar dankbaarheid tonen, het was wel bijzonder want het voelde toch als een verjaardag ook zijn we zo ver weg van jou mam. De kinderen kregen een stuk verjaardagstaart, limonade en zakjes met lekkere dingen, leuk dat iemand dit op deze manier met de kinderen deelt, heel bijzonder!

Na een aantal potjes skipbo weer naar huis en lekker gegeten en fijn gepraat met onze Afrikaanse familie.

Svenja en Petra

Zondag 26-06-2011

Vanmorgen voor de laatste keer naar de kerk hier, de vrouwen waren verantwoordelijk voor de dienst en het was een groot feest, iedereen ging uit zijn dak. Dansen en klappen, geweldig! Na de kerk afscheid genomen van het strand, lekker gewandeld en gezeten. Het was een bewolkte dag met een beetje regen maar was heerlijk. Ballonnen uitgedeeld en verhaal weer in de computer gezet,  liep echt achter. Morgen beginnen we aan onze laatste week en met alle poriën absorberen we deze week nog alles wat we volgende week moeten missen ,we gaan nog een aantal dagen genieten en denken pas vrijdagavond aan de terugreis, ik begin hem al te knijpen of ik nog wel iets weet van lijfrentes, we zullen zien of er iets is blijven hangen nu kan ik op niets zinnigs komen.

Svenja en Petra

De jongetjes boven ons verhaal zijn Alex en Joshua, tijdens het luchten pakken we altijd bloemen en doen die achter de oren dat vinden ze prachtig. Ze kunnen allebei bijna niets maar zijn zo verschrikkelijk lief, Alex is altijd bezig met anderen, hij kan ook niet praten maar wijst net zo lang tot een ander kind geholpen is en dan is hij zelf aan de beurt, Joshua is van Pietrus Cooome......

Bedankt weer voor al die lieve berichtjes van iedereen, waren een aantal dagen niet op internet maar het is hartverwarmend en rene zoals jij het omschrijft is het precies, kreeg er tranen van in mijn ogen.

Erika gefeliciteerd met je dochter, te gek dat ze nu haar HBO op zak heeft!!

Esther, je hebt waarschijnlijk hetzelfde gevoeld in Zuid Afrika, het is bijzonder.

Safari en het genieten

Maandag 20-06-2011

Vanmorgen om 4.00 uur opgestaan voor de safari, we waren erg benieuwd en blij om te gaan. De reis ernaar toe verliep rustig het was op de weg nog niet zo heel erg druk, langs de weg was er al wel veel bedrijvigheid. Onderweg gestopt in een souvenirwinkeltje waar je een tas kunt volgooien waarvan later de prijs wordt bepaald waarover je moet onderhandelen. Uiteindelijk krijg je een prijs en gaat er iets in eigen zak, lekker fout of hoort bij het spel dat is slecht te peilen. We gingen verder naar de  ingang van het Nationaal Park Tsavo East, we kregen 2 safarihoedjes aangesmeerd waar we uiteindelijk alleen mee op de foto zijn gegaan. Ga echt niet de hele dag met zo'n dom safarihoedje op lopen. We waren erg in spanning wat we te zien zouden krijgen . De safari was alleen voor ons beiden dus we konden allebei met ons hoofd uit het dak hangen om uit te kijken naar de dieren. Het eerste dat we zagen waren struisvogels, de mannetjes met prachtige zwarte veren en de vrouwtje bruin gemêleerd. Verder gereden en daar kwamen de eerste olifanten in zicht, die ook op ons verlanglijstje stonden en waarvan we gelijk een aantal foto's hebben gemaakt. Onderweg zijn er nog heel veel olifanten in zicht geweest en is er 3 keer een kudde vlak voor ons overgestoken op het pad.

Op een gegeven moment een hele grote kudde van 27 olifanten met allemaal kinderen en baby's, heel imposant, we waren er stil van. De laatste wilde de kudde beschermen en kwam zwaaiend met zijn slurf dreigend op de auto af, hij wilde even duidelijk maken dat zijn familie heilig was, het was even een klein beetje eng wat op het filmpje ook te merken is.

In het begin zagen we zebra's in de verte maar later stonden ze ook heel dichtbij, toen ineens een oproep er was een leeuw gesignaleerd. We moesten gaan zitten dan kon er hij er heel hard naar toe rijden en daar lag ze een prachtige leeuwin, lekker lui in het gras zichzelf aan het wassen om later uitgebreid te gaan snurken. Ze had waarschijnlijk net een lekker boutje achter de kiezen. De natuur is zo mooi, de kleuren van de aarde, het zeegroene gras en de lichtval. Dit is bijna niet te vangen op een foto maar zit voor altijd in ons hoofd, want wat hebben wij genoten van alles. Als kind droomde ik altijd dat ik in Afrika was als we paardreden op de posbank en raar genoeg heeft het ook gelijkenissen. Alleen door het licht en de rode kleur van de aarde zijn de kleuren hier veel intenser en dan de bergen op de achtergrond, het is adembenemend. Het is dat mijn Robert Redford thuis zit maar ik voelde me net Meryl Streep in Out of Africa. Rond 11.30 kregen we een lunch in een mooie lodge net buiten het park, het eten was heerlijk. Giraffen hadden we nog niet gezien en de gids vroeg denken jullie dat we die gaan zien. Heel beslist zei ik ja zeker en al snel kwamen de eerste in beeld, prachtig ook weer die intensiteit van de kleuren van de giraffe in combinatie met de natuur, dit is op geen enkele manier vast te leggen dan het met eigen ogen ervaren en in je hoofd op te slaan. We reden verder toen weer een giraffe maar dan een die was geëindigd als een maaltijd voor de leeuwen, de giraffe lag volledig intact op de grond alleen de buik was open en binnenin was alles wat eetbaar was opgepeuzeld. De huid, het hoofd alles klopte verder nog, alleen van een poot ontbrak een hoefje die verder op lag, het was een uitgeholde giraffe en wel zielig om te zien maar dit is de kringloop en natuurlijk zoals het hoort te zijn. Gelukkig zagen we daarna nog een aantal levenden niet zoveel als de olifanten maar genoeg om helemaal gelukkig te zijn. Stil hadden we nog 1 wens en dat was een kudde olifanten zien drinken en badderen. Die wens werd ook verhoord bijna aan het eind kwam er weer een kudde aanlopen terwijl er aan de andere kant een poel was, we zijn gestopt en hebben afgewacht. Ja hoor ze waren op weg voor het dagelijks bad, ze gingen drinken en zichzelf douchen met een slurf vol water, het was prachtig, dit was de kers op de slagroomtaart. We waren heel dankbaar dat we dit hebben mogen zien dit is altijd een droom geweest ook van mijn vader, nou pap onze ogen hebben voor jou gekeken en met onze foto's en verhalen hopen we dat je er net zo van geniet! We zouden om 16.00 uur terug zijn maar het werd uiteindelijk 17.30 uur. We namen onze tijd en kregen die ook, de gids vond het belangrijk dat we ons tevreden voelde. We wilden vaak even blijven staan om te kijken wat er gebeurde en om veel foto's te maken. De reis terug soesden we allebei in met in onze hoofden heel veel olifanten, zebra's , giraffes, buffalo's mooie vogels en een hoop dieren die ik niet direct kan benoemen. Kenia kon al niet meer stuk maar dit was een extra bekroning. Het geld dat we voor onszelf hebben gekregen voor we gingen hebben we hiervoor gebruikt, lieve familie bedankt daarvoor. We hebben een onvergetelijke ervaring op ons netvlies staan.

Svenja en Petra

Dinsdag 21-06-2011

We genieten nog steeds na van gisteren, vandaag weer heerlijk dagje APDK gehad. Vanmorgen kregen veel kindjes nieuw gips, dan moeten ze wachten op een bankje voor de gipskamer tot ze aan de beurt zijn. Angstig zitten ze dan te wachten, meestal ga ik er dan even bij zitten vaak willen ze een handje. Gewoon er zijn is genoeg. Vandaag ook bij een klein ukkie gebleven, hij legde steeds zijn handje op mijn rok alsof hij bang was dat ik zou gaan, normaal is het een boefje maar nu had hij een hele serieuze blik. Vanmorgen zijn we met een groep gaan waterverven ze waren zo stil als een muis en heel geconcentreerd. Weer een nieuwe ervaring voor ze. Kleuren vinden ze zo verschrikkelijk leuk dat is een feest voor ze, zowel jong en ouder. Ik had een kleurboek meegenomen van de HEMA waar we steeds kopieën van laten maken, de tekeningen spreken erg aan. We laten ze kopiëren in een klein winkeltje van een jong stel die net gestart zijn. Hij is erg dankbaar dat we dit bij hem doen en ziet het als een boost voor zijn bedrijfje. Een helft van de tweeling ligt in het ziekenhuis voor een operatie, de ander is nog hier. Vandaag was het heel zielig de auto kwam terug die de kinderen weer naar APDK brengt maar zijn broertje zat er niet bij wat hij wel dacht. Dikke tranen en hele zielige geluidjes, Svenja heeft hem afgeleid met blokjes en stoeien en toen ging het gelukkig weer beter. Toen ik vanavond weging was hij weer vrolijk en kreeg een dikke knuffel!

Svenja en Petra

Woensdag 22-06-2011

Vandaag niet zoveel bijzonders te melden, vanmorgen boodschappen gehaald en mijn pinpas weigerde dienst wat minder is maar gelukkig had ik er nog 1 thuis. We wilden ook schoolboeken halen maar daar moeten we dan helaas voor terug.

We gingen met een tuktuk naar de opstapplaats van de matatu naar huis, en achteromkijkend en slingerend vroeg hij waarom hij ons niet helemaal naar Port Reitz mocht brengen dat was veilig en goedkoop. We reden maar een kort stukje en hij had steeds net geen aanrijding en bij het afrekenen vroeg hij ook de helft teveel haha. Mooie praatjes maar ondertussen.

Nu is de geopereerde helft van de tweeling terug en de andere helft weg, weer een verdrietig mannetje nu ook nog met veel pijn, reiki bij hem gedaan en dat hielp, hij stopte met huilen en ging weer spelen. Gisteren werkte het ook bij een kind met maagpijn, blijft bijzonder. Chai is ook geopereerd, hij heeft 1 been helemaal in het gips maar is heel stoer en moet geremd worden want hij zit gelijk alweer in de rolstoel terwijl hij moet rusten in bed.

Svenja en Petra

Afrikaans bezoek

Zaterdag 18-06-2011

Vandaag naar Kilifi geweest met Raymond om zijn huis te bezoeken. Hij verlangde erg naar huis en wilde ons dit graag laten zien. Francis stond er op dat we met een taxi naar de opstapplaats zouden gaan, wij vonden het niet nodig maar hebben het maar zo gelaten. Hij wilde dit perse voor ons betalen. Vanaf daar zouden we met een gewone bus gaan maar die reed op gezette tijden terwijl de matatu al klaar stond dus daar met gemengde gevoelens ingestapt. Op sommige stukken rijden ze echt hard en halen op het nippertje in, echt fijn vond ik het niet maar heb het losgelaten en erop vertrouwd dat het goed zou komen, wat ook is gebeurd gelukkig. Toen we bijna op de plaats van bestemming waren lag er een truck gekanteld dwars over de weg, nou een matatu gaat echt niet wachten tot het is opgelost.We kregen dus we een mooie landelijke alternatieve route over een zandweg vol grote hobbels en kuilen. De weg ging langs afgelegen huisjes van leem, de kinderen die daar wonen stonden allemaal langs de weg te zwaaien. Normaal komt er geen kip voorbij en nu een bonte stoet van matatu's dus dat was natuurlijk kaasje voor ze. Het was een prachtig ritje en we genoten weer met volle teugen van het feit dat de reis niet verliep zoals gepland. We vinden dit elke keer erg leuk en gaan ervoor zitten, alleen het ontbijt van die morgen werd nog een keer genuttigd want het was echt geen weg voor auto's. In het dorp aangekomen zijn we met een tuktuk naar Samuel gereden die daar op kostschool zit, hij heeft het erg naar zijn zin .Hij is heel blij met de boeken die we voor hem hebben gekocht, het helpt hem om goed te kunnen leren. Toen weer met de tuktuk naar Ray's huis daar zat de hele familie al klaar voor ons, er werden stoeltjes gepakt en we werden onder een grote mangoboom gezet. Na een tijdje kwam vaders erbij die goed Engels spreekt omdat hij leraar op een basisschool is. We gaven aan dat we cadeautjes hadden voor iedereen, die kwamen ze ophalen zonder uit te pakken. Er wordt ook verder niets meer over gezegd, je ziet ze alleen later trots in de rondte lopen met wat ze gekregen hebben. We hebben een tijdje onder de boom gezeten toen vader het nodig vond om binnen te gaan zitten, dus alle stoeltjes opgepakt en naar binnen. De vraag of we iets wilden drinken, ja dat leek ons lekker, we zeiden dat water of thee goed was maar nee er moest fris komen. Broertje van Ray werd naar de winkel gestuurd om dit te halen, niet echt dichtbij. Inmiddels vond vader het toch wel warm binnen dus weer naar buiten met alle stoeltjes en dit keer ook de tafel. Alle familiefoto's gekeken en toen eindelijk na ongeveer 1,5 uur kregen we iets te drinken. Vader wilde graag alles laten zien dus hebben we een rondleiding gehad over hun land en het ‘'dorpje ‘' waar ze wonen, er is een grote basisschool voor de kinderen uit de buurt alleen de broertjes en het zusje van Ray gaan daar niet omdat hij de school niet goed genoeg vindt. Het huis waarin ze wonen is van grote grijze stenen, onafgewerkt en de vloer is de rode aarde van buiten. Het is heel basic en er is geen stromend water en elektriciteit, de wc is een hutje in de tuin met een gat in de grond, je kunt goed ruiken wat je voorgangers er hebben achtergelaten. Vader heeft 2 vrouwen en 2 gezinnen, in het weekend is hij in dit gezin en door de week bij het andere, in het totaal zijn er 10 kinderen. Pa is al 70 jaar en geeft om die reden nog steeds les, 10 schoolgaande kinderen is niet niks. Raymond voelt zich niet happy met de situatie maar hij kan er niets aan veranderen, de omstandigheden zijn zoals ze zijn. Ze hebben een paar jaar gelden besloten te verhuizen naar het platteland uit de stad, de kinderen presteren nu beter op school. De plek waar ze wonen is prachtig, heel landelijk en rustig. Ze verbouwen mais die ze zelf drogen, afhalen en vermalen tot meel om ugali van te maken. Het eten wordt bereid op een vuurtje met wat potten, heel primitief. Toen de lunch gereed was werden we verzocht weer naar binnen te gaan, dus hele meubilair weer naar binnen, er waren niet genoeg stoelen dus ik zei laat moeders maar hier zitten, maar nee dat was niet de bedoeling ze moest serveren en niet met ons mee-eten, we voelden ons daar erg ongemakkelijk bij. Ze mocht even komen bidden en toen gingen we eten met pa,Ray en zijn beste vriend die ook op bezoek was. We aten een eigen kip, die nu was geëindigd als boutje op ons bord, ugali en lekkere zoute spinazie. Het was erg lekker en als toetje hadden we veel banaan en mango. Elke keer als er iets nodig was werd de familie geroepen, we hadden daar wat moeite mee. Voor en na het eten kwamen ze langs met een grote bak en een kan water om de handen te wassen. Na het eten werd er een rieten mat buiten op de grond gelegd om daarop uit te buiken. De jongens gingen cashew noten roosteren in een vuur om ons die te laten proeven. Waar hun wonen staan heel  veel cashewnoot bomen en er is een grote fabriek die ze verwerkt, we hebben ze vers van de boom gegeten. Ze moeten eerst in het vuur om de olie te verbranden anders krijg je wonden in je mond. Het was heerlijk zo vers en direct van de boom hebben we ze nog nooit gegeten! Om ongeveer 15.00 uur werden we weer opgehaald met de tuktuk die ons had gebracht en gingen we naar het strand waar Ray altijd voetbalde en zwom toen zijn been nog goed was. Het was net een droom, prachtig wit zand, helder blauwe zee met rotsen. We hebben een  heel eind gelopen op het strand, door de zee langs de rotsen en leuke foto's gemaakt. Op een gegeven moment waren we op de hoogte van de stad en zijn toen naar boven gegaan om naar de opstapplaats te gaan van de matatu, Ray moest eigenlijk om 17.00 uur terug zijn maar dat gingen we al niet meer redden. Voldaan en blij zijn we toen naar huis gegaan met een matatu die heel erg hard reed en riskant inhaalde, was dan ook blij dat Mombasa in zicht kwam en hij snelheid moest minderen. In de overstap matatu naar APDK had Sven sjans met de jongen die het geld int, hij vroeg haar van alles maar ze verstond het niet dus hij tig keer herhalen maar ze begreep er niets van, de hele matatu ging zich ermee bemoeien en zeiden tegen hem om haar met rust te laten. Ga eerst maar eens lessen Engels nemen voor je een meisje aan de haak wil slaan, grote hilariteit . Wij lagen ook in een deuk. Het is heerlijk iedereen bemoeit zich hier altijd met alles en iedereen. Het was een geweldige dag , we hebben enorm genoten van deze unieke kans om een dag deel uit te maken van een Afrikaans gezin op het platteland, zonder toeristische opsmuk.

Svenja en Petra

Zondag 19-06-2011

Vandaag dagje strand en niks doen wat wel raar is want onze dagen zijn echt heel vol en zijn steeds in de weer wat heel fijn is. Arianne en Mike nu echt gedag gezegd die gingen met de trein naar Nairobi . In de namiddag ballonnen uitgedeeld in APDK ze waren door het dolle heen toen ze ons zagen, het is zo leuk als ze je zo ontvangen. Tijdje gekletst bij de jongens ook met Mohammed, die had het idee opgevat om zijn school af te maken en dan in Nederland een vrouw te gaan zoeken die hij zou aan bekeren tot het moslim geloof. Wij lachen en aangeven aan dat we hem weinig kans gaven, hij keek helemaal beteuterd. Hij zei ook maar ze moet ook ugali kunnen maken want jullie eten daar allemaal rare dingen zoals kikkers en enge beesten. We lagen in een deuk en zeiden dat ze dat in China doen en dat de doorsnee Nederlander alleen maar AGVtjes eet en er vaak niet veel anders op tafel komt, nou daar was hij dan wat geruster op. We hebben ook nogmaals duidelijk gemaakt dat Nederland misschien een paradijs mag lijken maar dat wij ook hard moeten werken voor ons geld en het niet komt aanwaaien en dat hij waarschijnlijk gelukkiger wordt met een leuk Afrikaans vrouwtje van het zelfde geloof. Na dit interessante gesprek iedereen welterusten gezegd en de nodige knuffels ontvangen en uitgedeeld en naar huis om vroeg naar bed te gaan voor de safari morgen!

Svenja en Petra

Maandag 20-06-2011

De safari was geweldig, deze week meer details. We hebben van iedere minuut genoten  en gezien wat we graag wilden!!!

Svenja en Petra

Nieuwe benen en enge slangen

Donderdag 16-06-2011

Was weer een gezellige rommelige boel vandaag, de juf ging met 10 kinderen naar een dag van het Afrikaanse kind, van APDK waren er ook 10 kinderen uitgenodigd. De juf zag natuurlijk met  haar hulpje de kans schoon en was weg. We hebben de kinderen 's middags in de eetzaal laten kleuren, dat vonden ze prachtig want daar kunnen ze goed werken omdat de tafels een hoogte hebben waar ze bij kunnen en dan zien wat ze doen. Het meubilair in de klas is allesbehalve rolstoelvriendelijk en meestal zien ze niet wat ze aan het doen zijn omdat het werk boven hun hoofd ligt. Vanmorgen bingo gespeeld met de dames en daarna met de heren, we zorgen ervoor dat iedereen tenminste iets heeft want sommige hebben continu bingo en pakken dan alles weg, de bedoeling is dat iedereen blij is. Als iemand met een aantal cadeaus weer bingo heeft moet hij of zij iets uitkiezen voor iemand die nog niets heeft. We willen voorkomen dat er geen balans is en ze moeten ook leren delen, over het algemeen doen ze dit wel maar in het geval van de bingo zijn sommige toch wel erg hebberig. Dit is natuurlijk wel begrijpelijk maar er is wel een groot verschil tussen de kinderen, sommige kinderen kiezen alleen maar kleine dingen ook al hebben ze de keuze uit alles.

Maandag gaan we een dagje op safari, we worden om 5 uur 's morgens opgehaald en moeten dan ongeveer 100 km rijden naar Tsavo East, in het park rijden we 60 kilometer en via een andere route weer terug. In het park krijgen we een lunch. Hopelijk zien we dieren want in deze tijd zijn ze erg verspreid door alle regen, ze hoeven niet te zoeken naar water en zijn dan moeilijker te traceren. Ik hoop in ieder geval op zebra's. Het landschap op zich is al prachtig dus genieten doen we zo wie zo, rond 16.00 uur zijn we weer terug in APDK.

Zaterdag gaan we naar het huis van Raymond buiten Mombasa, hij wil graag een dagje naar huis en ons daar alles laten zien, de hele familie zit er voor ons klaar, het wordt een druk weekend.

Svenja en Petra

Vrijdag 17-06-2011

Het is hier best koud nu af en toe en als we wakker worden dan is het echt frisjes, best lekker. Vanmorgen werd er weer gezongen voor de vlag dat is altijd mooi om te zien en te horen. Rondjes langs de kinderen gemaakt en even met Timothy meegelopen die oefende met zijn nieuwe been. Hij vertelde het verhaal van de slang. Hij was ongeveer 4 jaar oud toen hij in het hoge gras werd aangevallen door een python, deze beet hem in zijn been en greep hem gelijk om zijn middel bij zijn keel, de jongen was best bang en er was op dat moment niemand om hem te helpen. Hij is een masai dus hij droeg een mes om zijn middel, hij had de tegenwoordigheid van geest om het mes te pakken en de slang een messteek toe te brengen waardoor deze losliet. De slang richtte zich wel weer op naar hem daarna maar hij gooide een schoen naar hem toe en toen kon hij ontsnappen. Een python kan met het grootste gemak een geit verslinden dus ook een kind van 4 jaar. Hij heeft echt geluk gehad dat hij er nog is, alleen zijn been die heeft hij moeten inleveren maar nu heeft hij een mooie nieuwe waar hij heel blij mee is. Als masai was hij voorbereid  gelukkig. Vanmiddag hebben we boeken gekocht voor de kleine kinderen, de juf hadden we gevraagd om een lijst van boeken. Ze had een hele waslijst van 4 kantjes, ik gaf gelijk al aan dat dit wel erg veel was en had er vraagtekens bij. Ik zei maak maar een selectie van wat je echt nodig hebt en toen bleef er 1 kantje over, deze hebben we gekocht zodat ze meer oefeningen kan doen om de kinderen te onderwijzen. We hebben ook leuke leesboekjes en leerzame posters voor aan de muur gekocht. Arianne kwam ook vandaag nog voor de laatste keer langs en we zijn samen naar de stad gegaan, het was weer vreselijk druk en het duurde een tijd voor we er waren. Toen we terug gingen stopte de matatu er 2 keer mee. Alle mannen eruit en duwen, het was heel erg grappig. Het bleek dat er geen benzine meer in zat, we lagen dubbel. Je kunt niet eenvoudig vertellen hoe dit allemaal verloopt maar het is net een grote slapstick. Je blijft je verbazen elke keer weer maar er is zoveel humor.

Thuis kwamen we erachter dat we de sleutel waren vergeten, dus met alle spullen naar APDK wachten tot Francis thuis kwam die we al lichtelijk hadden opgejut op te schieten per telefoon. In Apdk was het heel gezellig , de jongens hadden een grote CD speler en draaide hard muziek, Chai opende weer de dans en op het laatst was iedereen aan het swingen, was een bijzonder sfeertje en we waren blij dat we de sleutel waren vergeten. De kleintjes waren ook van de partij en Rose, de enige stoere meid die in de Boy's Ward durft te komen. Rose is zo schattig, ze is het meisje zonder beentjes, ze is nu heel aanhankelijk en lief. Ze kruipt steeds bij ons, heel aandoenlijk. Als ze rustig is stopt ze lekker 2 vingertjes in haar mond en is heel tevreden. Alle kindjes weer welterusten gewenst en toen wachten op Francis die gelukkig toen snel thuis kwam, we hebben bruine bonensoep gegeten met brood, heel lekker.

Morgen vroeg op pad met voor de hele familie een kadootje tot oma aan toe, we zijn erg benieuwd!

Svenja en Petra

Rene bedankt voor je berichtje, hoop dat je een fijne vakantie hebt gehad sterkte weer met het werk! Groetjes voor allemaal!

De dagelijkse gang van zaken in APDK

Maandag 13-06-2011

Pinksteren wordt hier niet gevierd, het is geen christelijke feestdag, raar omdat alles hier in het teken van het geloof staat. Svenja voelde zich vandaag nog helemaal niet goed en heeft het grootste gedeelte in bed doorgebracht, vanmorgen probeerde ze  het even in APDK maar het zweet brak haar uit, was spierwit( dat steekt zo lekker af hier) en heel slap, ze is gauw weer naar huis gegaan. Vandaag de kleding uitgedeeld , ze waren door het dolle, ze zijn zo blij en dankbaar met een 2^e hands shirt. Sommige kinderen hebben echt niks en komen na jaren weer terug in het shirtje waar ze de 1^e keer mee kwamen met een paar gaten erbij en heel versleten. Veel kinderen komen een aantal keer terug voor alles goed is.

Mama Leah is vandaag vertrokken naar Nairobi, ze zal dan zaterdag nog haar dochter bezoeken die nog verder weg woont en komt zondagmorgen vroeg weer thuis met de nachtbus. We zijn nu alleen met de man des huizes, die tussen neus en lippen door vertelde dat hij jarig is vandaag. Blijkbaar niet heel bijzonder hier jarig zijn?? Gisteren in het ziekenhuis waren ze allebei mee , heel lief. In het ziekenhuis moest je eerst een nummertje trekken, als je aan de beurt was kwam er een zuster voor een intake, gegevens, temperatuur en bloeddruk. Dan naar de balie voor registratie daarvoor de kosten betalen en dan wachten op de dokter. Die schrijft onderzoek uit voor bloed en ontlasting, dit eerst weer betalen en dan naar lab. Weer wachten op de uitslag, recept mee, dit eerst betalen en dan krijg je de medicijnen met uitleg. Blijkbaar vertrouwen ze de boel niet en moet iedere stap eerst vooraf betaald worden, nu hebben we 3 kwitanties lekker handig. Op de terugweg nog even langs de zee gereden, daar is het op zondag een drukte van jewelste. Mensen zitten daar met elkaar gezellig te praten en te eten en te genieten van de zee. Je wilt er zo bij gaan zitten ziet er echt gemoedelijk uit, overal staan grillen met maïskolven en tentjes met eetwaar, het is een levendig schouwspel.

Alli die natuurlijk met zijn moeder in de jeep zat ,maar wachten, echt comfortabel zit het niet en vond het wel zielig met zijn net geopereerde klompvoetje maar ja, zij hebben ook even kunnen genieten van de zee.

Svenja en Petra

Dinsdag 14-06-2011

Vanmorgen hebben we ons voor het eerst verslapen, 8 uur schrokken we wakker, helemaal duf. Svenja knapt al op maar was nog slap ben daarom maar gelijk alleen bodschappen gaan doen in de stad omdat het weer onze kookbeurt was vanavond. De kinderen hebben ballondag, hier hebben we pastadag. Verjaardagscadeautje gekocht ter ere van de verjaardag van de man des huizes, vonden we wel zo leuk. We hebben een broodrooster gekocht, vers brood kennen ze hier niet en dan kunnen ze het lekker makkelijk toasten, hij was er erg blij mee. Peter de coördinator kwam nog langs vanmorgen om te kijken hoe het met Sven ging, volgende week neemt hij ons mee naar Blessed Camp waar alle mensen wonen die ooit lepra hebben gehad en de familie ervan. Rustige middag in APDK, spelletjes gedaan en hier en daar geknuffeld. Chai zou weer worden geopereerd vandaag maar kwam weer lopend aanzetten, er waren teveel spoedgevallen dus kwam hij niet aan de beurt. Het is al de zoveelste keer, niet prettig voor zo'n kind zijn knuffelgehalte was dan ook weer bijzonder groot toen hij weer terug was. Timothy heeft vandaag zijn been gekregen en was aan het oefenen om te lopen, het viel hem zwaar. Ze maken eigenlijk een heel raar been, het is donkerbruin met een witte voet. Als de voet bruin zou zijn zou het er beter uitzien, de voet kan natuurlijk in een schoen maar Timothy is een Masai en die dragen sandalen. Als ze naar de stad gaan witte van pastic en normaal op sandalen  gemaakt van autobanden, heel elegant. In ieder geval kan hij weer lopen, het been is nog iets te lang maar dat wordt gecorrigeerd. Safari krijgt zijn been morgen. Ze zijn allebei door een slang gebeten toen ze klein waren, een infectie die daar op volgde heeft het beenverlies veroorzaakt. Timothy was erg trots en blij want als het goed gaat mag hij gauw naar huis en daar verlangen ze allemaal heel erg naar en wij onderhand ook een beetje.

Svenja en Petra

Woensdag 15-06-2011

Vanmorgen hadden we geen telefoon meer die het deed, die van Svenja was al geblokt vanaf het begin doordat we een verkeerde simkaart hadden gekregen, die van mij reageerde niet meer. Gisteravond belde Tom met een vervelend bericht waarvan we er overstuur waren, door het in bed liggen bellen en huilen hebben de tranen mijn touchscreen beschadigd. De onderste toetsen reageren niet meer, de pincode kan daarom niet ingegeven worden. We hebben geïnformeerd waar we dit het beste konden laten doen , we kwamen in een winkel waar allemaal kleine loketjes zijn, iedereen werkt voor zichzelf en heeft een aantal telefoons om te verkopen. Het is een donker hol waar iedereen door elkaar krioelt alsof je op de beurs bent. In de ruimte hangen 3 grote flatscreens waarop films worden gespeeld die je kunt laten branden. In een map kun je kiezen en dan laten ze fragmenten zien, we hebben geen normale film gezien, of het was horror of heel maf. Je kunt zelfs films krijgen die net uit zijn, blijkbaar mag dat zo hier. Het was weer een aparte ervaring, je krijgt er zo'n onderwereld gevoel bij, maar ook weer niet want we voelen ons niet onveilig hier, het gaat allemaal heel gemoedelijk. Het is gewoon een levendige boel en gekrioel , Nederland zal in het begin wel weer heel erg saai zijn vrees ik. Sven d'r telefoon is nu weer simlock vrij gemaakt, mijn onderdeel duurde een paar dagen dus ga volgende week terug als de telefoon het nog niet doet.

Vanmiddag kregen de kinderen en het personeel pas rond 15.00 uur eten. Het was een speciale sponsordag, ze kregen vlees, fris, water,taart, 3 stuks fruit en snoep. Het blijft jammer dat ze altijd zoveel tegelijk krijgen en niet gedoseerd, wel fijn dat ze zo verwend worden. Toen we wegingen deelden ze de snoepjes met ons en de kusjes waren weer niet te tellen. We verlangen wel weer naar huis maar deze knuffeltjes gaan we echt missen!!

Svenja en Petra

Zondag 1e pinksterdag

Zondag 12-06-2011

Svenja d'r maag is behoorlijk van streek sinds een aantal dagen. Alles wat ze eet komt er meteen weer uit daarom vandaag niet op pad en een rustdagje ingelast.

Vanmorgen ballonnen uitgedeeld in APDK en de kerkdienst van de kinderen bijgewoond die ze zelf doen, ze zingen samen en maken muziek dat klinkt heel mooi. De T-shirts zitten nu in de was en die gaan we einde van de dag verdelen. De meisjes hebben iets meer dan de jongens hebben we ontdekt. Tijdens het kopen zijn we de tel een beetje kwijt geraakt en dachten juist dat het andersom was. Bij de kinderen is ook een tweeling, op een moedervlekje op een andere plek na zijn ze identiek. Eerst waren ze apart van elkaar opgenomen maar ze werden allebei ziek omdat ze werden gescheiden, ze slapen samen in een ledikant en zijn onafscheidelijk. Het zijn kleine schurkjes en wij noemen ze altijd boefje, wat ze dan heel grappig nazegen, boefie, boefie roepen ze dan. Ze willen heel graag draaien aan je arm alsof je danst , dan worden ze duizelig en dat vinden ze helemaal geweldig.

We zijn net terug van het ziekenhuis, toch maar met Svenja gegaan want het houdt niet op en ze wordt steeds slapper. Ze kreeg nu van die donkere kringen onder haar ogen dat we het verstandiger vonden een dokter te raadplegen. Haar bloed is onderzocht en haar ontlasting, het was geen malaria gelukkig maar iets wat ze heeft gegeten wat het heeft veroorzaakt. Ze heeft nu medicijnen om haar darmflora te herstellen en om de boel weer rustig te krijgen. Het is wat geruststellender nu want het blijft toch een land met allerlei andere bacteriën dan die wij gewend zijn, betere zekere voor onzekere te nemen. Onderweg naar het ziekenhuis kregen we nog een lekke band op de afsluitdijk. Gelukkig was het net na de vuilnisbelt. We waren met de ambulance, dat is een soort jeep, van APDK. Deze jeep vervoert kinderen naar en van het ziekenhuis als ze geopereerd moeten worden. Iemand waarschuwde de chauffeur dat we een lekke band hadden, hij had niets gemerkt en sommige stukken reden we best hard. Gelukkig dat iemand het zag. Toen we teruggingen zat Alli in de jeep. Die was zaterdag geopereerd en zat nu alweer met zijn bloedende gipsvoet in de hobbelende jeep, watjes zijn het niet hoor die kinderen ze moeten aardig wat doorstaan. Een operatie aan een klompvoet is echt niet prettig als ze in je bot hebben zitten zagen, ik heb echt bewondering voor al deze kinderen .

T-shirts komen morgen want we waren laat terug, alleen even iedereen welterusten gezegd en geknuffeld,  we hebben weer een heleboel kushandjes ontvangen.

Svenja en Petra

We hebben gehoord dat we weer nieuwe  lieve sponsors hebben, Marit, Dick en Lies, Chris en Astrid heel erg bedankt! We gaan meer schoolboeken kopen! SUPER!!

Volgende pagina »